duobꝰ modis ¶ Primo ꝓut ꝑ potentiā acquiriturapparens et excellens honorificentia. et ſic ambitōoritur ex ſuꝑbia ¶ Secūdo ꝓut ꝑ potentiā et honorem acqͥritur apparēs ſufficientia vel abundantia.et ſic ambitō oritur ex cupiditate vel ꝯcupīa. Hecalex. ſcd̓a. ꝑte ſū. q. clviij. de ambitōe. arti. ſeptimo. in cor. q. ¶ Secundo ambitō eſt peccatū rōnev̓tutis cui opponit̉. Sicut em̄ illud eſt malum qd̓bono opponit̉. ita illud eſt peccatū quod v̓tuti opponitur. ſed ambitō duplici v̓tuti p̄cipue opponit̉et repugnat. ſcꝫ caritati et magͣnimitati. quod ſicꝓbo ¶ Primo de caritate. ſic. Nlipil repugnat ca.ritati niſi peccatū. ſed ambitō repugnat caritati.ita dicit apo. pͥme ad coꝝ. xiij. Caritas nō inflat̉.non eſt ambitōſa. non querit que ſua ſūt. Que verba ẜm gloſam ſic exponūtur. Caritas nō inflaturſi ꝓſpere cedit. qꝛ de nullo bono habito vel habendo ſupbiendo contͣ deum vel contra ꝓximum extollitur. Econtͣ. multi vnde inflent̓ non habent. ſꝫ inflare ſatis optant vt habeāt. Et ſubdit. non ē anbitioſa. id eſt nō vult alijs pp̄oni. vel non eſt ambitioſa alicuiꝰ boni mordinati habendi. non querit qͥſia ſūt. id eſt ablata ſibi cōtentōſe nō repetit ¶ Itaꝙ vbi eſt caritas ibi nec inflatō vel ſuꝑbia vel cupiditas. et ꝑ conſequens nec ambitō eſſe poteſt. vbivero deeſt caritas ibi ſūꝑbia et cupiditas et ꝑ conſequens ambitō inuenitur. Cū aūt ambitō ſit mordinatꝰ appetitus honoris vtꝫ. in appetitu mordinato tribꝰ modis peccat ambitōſis. ſcꝫ ex eo quod n̄habet. ꝙ non refert. ꝙ nō ꝓdeſt. ¶ Primo ex eo ꝙnō ht̄. Cū em̄ honor ſit quedā reuentia aliciū exhibita in teſtimoniū v̓tutis vel excellentie alicuiꝰ. tūcimbitioſiis peccat ex eo ꝙ querit teſtimoniū de eoquo caret. ſcꝫ qꝛ querit vel cupit honorari de excellētia quam nō habet. et ſic ambitōſus honorē appetūſtipͣ ſiam ꝓportōnem et dignitateꝫ ¶ Secūdo amibitōſis peccat ex eo ꝙ bonum qd̓ cupit in deū nōrefert. Cuꝫ em̄ illud bonū in quo homo excellit aliūhomo nō habeat a ſeip̄o ſed eſt qͣſi quoddā diuinūin eo. ideo non debet̉ ſibi pͥncipaliter honor ſꝫ deo.et idro ambitōſis peccat ꝑ hoc ꝙ honoreꝫ ſibi cupitnō referēdo in deū. ¶ Tercio ambitōſus peccat exeo ꝙ non ꝓdeſt. Nlam illud bonū in quo homo excellit aliū dat̉ a deo homini ad hūc finem vt ex eo alijs ꝓſit. et ideo ſi appetitus hominis in bono quodhabet ſcꝫ in honorē qui ſibi exhibet̉ qͥeſcit non referens honorem impenſū ſibi ad aliorū vtilitatē: ⁊ ambitōſus eſt et peccat. Hec bea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q.cxxxj. arti. j. ar. ꝯtͣ. ⁊ ī cor. q. ꝑ totū. Vn̄ dicit ſaluſtiꝰ in cathelinario ꝙͣ gloria et honorē et imperiūbonus ⁊ ignauꝰ eq̄ ſibi exoptat. ſed ille ſcꝫ bonꝰ adhoc nitit̉ vera via. ille ſcꝫ ignauꝰ vel malus dolis atqꝫ fallacijs ad hͦ cōtendit. ibidē. in ſolū. iij. argū.¶ Ꝙ amhitō opponit̉ v̓tuti magnanitatis. Ca. ijEcūdo ambitio opponit̉ virtuti magnanimitatis. quod ſic ꝓbo. Inordinatꝰ appetitus opponit̉ ordinato. ſed ambitio ēAmbiciomordinatus appetitus honoris. magnanimitas aūteſt ordinatꝰ appetitus magni honoris. gͦ ⁊cͣ. et ſicambitō eſt peccatū. ¶ Vbi nota ꝙ magnanimitatiopponunt̉ tria vicia et peccata. duo ꝑ exceſſuꝫ. ſcꝫp̄ſtimptio et ambitō. et vnū ẜm defectū ſcꝫ puſillanimitas. ¶ Primo dico ꝙ p̄ſumptō ꝑ exceſſuꝫ magnanimitati opponit̉. qꝛ magnanimꝰ eſt qui tenditad magnū honorem ẜm ratōnem et ẜm ſuā v̓tutemet dignitatem. preſūptuoſis aūt quem ariſto. ij. ⁊iiij. ethi. ventoſū dicit attemptat aliqd̓ magnū opꝰſupra ſuā facultatē. Ꝙ aūt aſſumat qͥs vel attemtet aliquid quod ſuā facultatem et poſſibilitatē ex.cedit eſt vicōſum et peccatū qͣſi contra ordinē naturaleꝫ exiſtens. qd̓ ventoſus ſeu p̄ſūptuoſus facit. ohogia cc¶ Ad cuiꝰ euidentiā nota tria ¶ Primū eſt ꝙ ſic̄ exiſtens in ſtatu etatis imꝑfecte ſcꝫ puerilis eſſet prefūptuoſis ſi attemptaret facere ea que ad ſtatumctatis ꝑfecte ſcꝫ virilis ꝑtinent. nō aūt ſi ad hoc tendat vt ad oꝑa etatis ꝑfecte ꝓficiat vel ꝑueniat Sicexiſtens in ſtatu v̓tutis imꝑfecte eſſet p̄ſūptuoſusR attemptaret ſtatim exequi ea q̄ ſūt ꝑfecte v̓tutisnō aūt eſſet ventoſus vel p̄ſumptuoſus ſi quis adhoc tendat vt in v̓tutem ꝑfectam ꝓficiat. vt apl̓usfaciebat qn̄ dicebat ad philip. iij. Que retro ſuntobliuiſce̓s ad anteriora me extendo ſcꝫ ꝑ continuūꝓfectum. ¶ Secundū eſt ꝙ ſi homo vellet ſe attrahere ⁊ cōuertere ad diuina vt oꝑetur ea que decetdeū facere eſſet p̄ſumptuoſus et ventoſus. eo ꝙ immortalia et diuina ẜm ordinē nature ſūt ſiip̄ hominem. Sed ſi homo velit ſe cōuertere ad diuina vniendo ſe eis ꝑ intellectū et voluntatem non eſt p̄ſūptuoſis. eo ꝙ in homine ſūt quedā potentie natura.les ſcꝫ intellectus et voluntas ꝑ quas pt̄ coniungiimmortalibꝰ et diuinis ¶ Terciū eſt ꝙ ſi aliquis intendit aliquod opus v̓tuoſtim facere excedens facultatem ſuam ſtīo auxilio vel virtute. talis eſt ventoſus vel p̄ſumptuoſus. et hoc mō cogitare vel bonum aliquod facere nō ſtimus ſufficientes ex nobis. vt dicit apo. ſcd̓e. ad coꝝ. iij. Sed ſi aliqͥs aliquod magnū opus attemptet face̓ cum diuino auxilio hoc non eſt preſūptuoſū. Cuiꝰ ratō eſt. quiaopus magnūde ſe cum fiducia diuini auxilij facultatē ſeu poſſibilitatē nrāꝫ n̄ excedit. Hec b. t. ſcd̓aſcd̓e. q. cxxx. arti. j. ī cor. q. et ī ſo. argū. et arti. ijargū. ꝯtra ¶ Scd̓o dico ꝙ ambitō ꝑ exceſſū magnanimitati opponit̉. qd̓ tali ratōe on̄do. Inordinatuꝫ opponit̉ ordinato. ſed magnanimitas ad magnos honores ordinate tendit. vt eis debite id eſt ẜmordinem ratōnis tanqͣꝫ materia ꝓpria vtat̉. ambitio aūt honoribꝰ inordinate et indebite vtit̉. et hͦ duobus modis. vtꝫ capi. p̄cedenti. gͦ ⁊cͣ ¶ Ad cuiuseuidentiaꝫ nota tria. ¶ Primū eſt ꝙ ſicut appeterehonorē pt̄ eſſe virtuoſū et vicioſū. ita etiam nō appetere. quod ſic ꝓbo. Licet em̄ honor de ſe quoddābonū ſit et inter omnia exteriora bona maximū. tn̄appetitꝰ bonidebꝫ regulari ẜm regulā ratōnis quaꝫſi tn̄ſcendit ī appetēdo honorē appetitꝰ erit vicōſus
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten