Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

Quarta q̄ſtio eſt. an litigiū ſit maiꝰ peccatū qͣꝫadulatō. Rndeo ⁊ dico. ꝙ vnum peccatuꝫ dicitureſſe maiꝰ altero. vel qꝛ turpiꝰ. vel qꝛ grauiꝰ. Ver.bigr̄a. In actibo humanis decor hominis eſt ex ratōe. et ideo illud peccatū eſt turpiꝰ vbi magis ſtiocūbit ratō: Et propt̓ hoc peccata carnalia in qͥbuscaro dn̄atur ratōni ſūt turpiora peccatis ſpūalibꝰet non gͣuiora. Illud autē peccatuꝫ eſt gͣuiꝰ quodmagis ex dei cōtemptu ꝓcedit. et ideo peccata ſpiritualia qͥa ex maiori cōtemptu ꝓcedunt ſūt grauiora pc̄tis carnalibꝰ et nō turpiora. Et ſimiliter peccata que ſūt ex dolo ſunt turpiora inqͣꝫtum videntur ex quadā infirmitate et falſitate ratōnis procedere. Peccata vero manifeſta ex maiori ꝯtēptū qn̄qꝫ fiunt qͣꝫ occulta. Et ideo adulatō quaſi cū doloexiſtens videtur eſſe turpior. ſed litigiū qͣſi ex maiori contemptu ꝓcedens videtur eſſe gͣuius peccatiPec bea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. cxvi. arti. ij. in ſolū. i. Ꝙ quinqꝫ ſunt remedia quibꝰ pecargu.catū adulatōnis vitat Ca. vj.Varto et vltimo ꝯſiderare debemꝰ circaadulatōnem remediū excluſiuū. Namqͥnqꝫ ſūt remedia p̄cipua quibꝰ adulatōnis peccatū excluditur ⁊ vitat̉. ſcꝫ deceptō. redargutō. detractōnis ꝯſideratō. bone conſcīe condicōet ꝓprie miſerie cōſideratō Primū remediū ad adulatōnem vitandā eſt deceptōnis ꝯſideratō. Abillo em̄ ſꝑ cauendū eſt qͥ ſꝑ decipit. ſꝫ oīs adulatorus reputetureſt talis. Ita dicit etiam augꝰ. ſuꝑ pͣs. adulatō eſtmn ſolū. j. et. ijfallaci laude ſeductō. Vn̄ ꝓuer. xi. Simulator ore decipit amicum ſūiū. id eſt adulator qui aūt verbis blandis allicit ad peccandū. aut blandicijs ⁊ fa⁊xt cōſentente. In adiuoribꝰ inſtruit qͣliter peccata fiant. aut in bono bl̓adimentis extollit. ideo talis decipit amicum ſium.huic non eſt credendū. Diere. xij. Ne credas eiscū locuti fuerint tibi bona. psͣ. Oleū peccatoris nōimpinguet caput meū. glo. id eſt ſimulata dilectōet falſa laus adulatoris non impinguet caput meūid eſt mentem meā nō delectabit. nec a vigore veritatis mouebit. Didemꝰ em̄ manifeſte ꝙ adu̓latōres cū aliquē falſe irriſerint. de illo dicūt. vide quōvnxi illi caput. Secundū remediū contra adulatōnis peccatum eſt melioris redargutō. Nam redargutō viri iuſti multum valet ad circūſpectōnenoſtrorū opeꝝ ne adulatōne aliqua in bonis q̄ facinius extollam̉. Ecͣtes. vij. Melius eſt a ſapiēte corripi qͣꝫ ſtultoꝝ adulatōnibꝰ decipi. Ratō huiꝰ ē. qcum ſapiens habeat rectū iudiciū ratōnis. ideo eſtaliorū regula directiua. ſtultus aūt vel vicōſus cūextortū habeat iudiciū ratōnis et ꝑ conſequēs appetitum iordinatū non eſt ſequendꝰ. ſed potiꝰ deteſtandꝰ. Prou̓. pͥmo. Fili mi ſi te lactauerint peccatores. ſcꝫ adulādo. p̄terita extollendo. inclinādoad futura: ne acqͥeſcas eis. Ad quod augꝰ. in librolxxxiij. q. dat bonū docunentū dicens. Sit tibi tātriſte ſi lauderis a turpibꝰ qͣꝫſi lauderis ob turpia.Terciū remediū contra adulatōnis vicium eſt dehac rene lia Iununfi exMilleralione cdilantis et illi u ii adulitieAenim cilla lavrij ex decapener hac qulem nobis noceri nen cA 5pli reni.OibicioꝯlidcxCF.MHAA 7Fariu xiitulis ued eA relarijutis et ncjatiuA 15riidde Facriox q0 1 adictoriu i imonis elꝫAdecipitiTla remc lii iiii. q peclana culideralia ne ci i aIlati cui xxx cxitractōnis ꝯſideratō et impugnatō. Naꝫ ab illo caAuum mēa1A xc pondeauere debemꝰ qui velut hoſtis nos ſemꝑ ꝑſequiturſed talis eſt adulator. vn̄ augꝰ. ſuꝑ pͣs. Duo ſuntgenera ꝑſecutorū ſcꝫ vituꝑantium et adulantium.ſed plus nocet lingua adulatoris qͣꝫ gladiꝰ ꝑſecūtoris. Re. expoſitōnem huiꝰ in pͥncipio ca. p̄cedētis. Et grego. dicit. ꝙ remediū contͣ adulatōnemeſt detractio. Sciendū eſt inqͥt ꝙ ne eleuem̉ immoderatis laudibo. plerūqꝫ noſtri rectoris moderamine detractoribꝰ lacerari ꝑmittim̉. vt quos vox lau.dantis eleuat. ligua detrahentis humiliet. Et ambro. de officijs. Non eſt vera amicicia vbi eſt adulatō fallax. Et ſene. in epl̓is. Malum hominē blande loquentem agnoſce tuū laqueū eſſe. habꝫ em̄ venenum ſuuꝫ blanda oratō. Quartū remediū cōtra adulatōnem eſt bone conſcīe condicō. Nā bo.na conſcīa ſemꝑ minꝰ exiſtimat de ſe. ⁊ in agendisſuis ſꝑ metuit ne aliqd̓ rep̄henſibile inueniat̉. Et ggo. Bonarū mēum eſt ſemꝑ timere peccatum.Quintum remediū contra adulatōnem eſt propͥemiſerie inſpectō vel recognitō. Qui em̄ cogitat qͣlis eſt intus non extollit̉ dum laudat̉ exteriꝰ. Vn̄ſene. in epiſtola. xvij. ſic ait. Intus teip̄m ꝯſideranon qͣlis ſis alijs credas. Et bea. grego. ſuꝑ ezech̓ſic ait. Quid em̄ ꝓdeſt ſi omnes laudent et ꝯſcientia excuſet? Aut quid poterit obeſſe ſi omnes nob̓derogent et conſcīa ſola defendat?. q. d. nihil.Ꝙ ambitio eſt peccatū. et ꝙ eſt qͣſi cōmune procatum. et quoꝝ eſt ambitō. Ca. pͥmumMbitio Circa ambitōem cōſiderare debemꝰ tria. ſcꝫ grialitatem vicij. deformitatē modiqualitatem ſupplicij. Primocōſiderare debemꝰ gn̓alitatem vicij. Nā ambitōnis viciū quaA cōmuniter omnia tangit. Vn̄ augꝰ. ſuꝑ pͣs. ſicait. Noluit chriſtus regnū terrenū cum ſuperbiaque eſt cathedra peſtilentie poſſid̓e. ideo recte dicitqꝛ nō fere quiſqͣꝫ eſt qui careat amore dn̄andi ⁊ humanā non appetat gloriaꝫ. Et ambro. ſuꝑ lucam.Sepe quos vicia nulla delectāt. quos nulla potuiſmouere luxuria. nulla auaricia ſubuertit. facit ambitio criminoſos. habꝫ em̄ forenſem gloriaꝫ domeſticū ſcelus. et vt dn̄etur alijs pͥus ſeruit. Secundo circa ambitōnem ꝯſiderare debemꝰ deformitatem modi. Aam ambitō eſt peccatū. quod ꝓboduplici ratōne. ſcꝫ rōne radicis ex qua oritur. ⁊ ratione v̓tutis cui opponit̉. Primo dico ꝙ ambitō eſtpeccatū ratōne radicis ex qua orit̉. Sicut em̄ illfructus eſt corruptus qui ex radice corrupta orit̉.ſic illud eſt peccatū quod orit̉ ex peccato. ſed ambitō oritur ex peccatiſ. vt em̄ dicit augꝰ. in libro devera religione. Ambitō oritur ex ſuꝑbia et ex cōcipiſcentia. quod ſic ꝓbo. Ambitō eſt iordinatusappetitus potentie vel honoris. ſed hͦ ad ſuꝑbiam ⁊cupiditatem ſpectat. gͦ ⁊cͣ. Vbi nota ꝙ ambitioeſt mordinatꝰ motꝰ ſcꝫ appetitꝰ potētie vel honoris