Druckschrift 
Pantheologia : [Mit Praefatio von Jacobus Florentinus]
Einzelbild herunterladen
 

MduladoHec bea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. cxv. arti. ij. in cor. q. ⁊(aul. e aalituniꝫin ſolū. argumentoꝝ. Si aūt breui vis ꝓcedere dicas. qꝛ adulatō fit qͣtuor de cauſis Prima ēintentōne delectandi vt alicui ꝓſit et nulli obſit. ettunc eſt peccatū veniale. Secūdo adulatō fit intētōne nocendi qͣꝫuis aliqn̄ ꝓſit. et tunc eſt mortaleqꝛ videtur fieri ex mortali libidine. Tercō adulatio non fit intentōne alicui nocendi vel proficiendiſed propter eius aſſiduitatem gr̓at contemptū deiet ideo eſt peccatū mortale Quarto fit adulatiointentōne nocendi et fouendi aliū in peccato dicedo bonū malum et malum bonū. et tunc pͥncipaliteſt peccatū mortale. Hec alex. ij. ꝑ. ſū. q. cxliiij. deadulatōe. arti. ij. in cor. q Quō adulatō ⁊ homicidiū habeāt ſe ī gͣdū peccatiD maiorē tn̄ euidentiā capituli Ca. v.p̄cedentis quero hic de gͣuitate peccatiHadulatōis in comꝑatōne ad alia peccata Prima q̄ſtio eſt an peccatū adulatōnis ſit grauius peccato homicidij. et videt̉ ꝙ ſic. quod tali ra.tōne on̄do. Peccatū qͣꝫto plus mentem corrumpitet plꝰ alicii nocet tanto eſt gͣiuus. ſꝫ ita facit adu̓latō reſpectu homicidij. quod duplicit̓ ꝓbo. Primō. qꝛ ſuꝑ illud verbū pͣs. qm̄ laudat̉ peccator ī defiderijs aīe. exacerbabit dn̄m peccator hiero. ſic dicit. Nihil eſt qd̓ tam facile corrūpit mentes hominūvt adulatō. Secūdo ꝓbo hoc idem. qꝛ ſuꝑ illuderbū pͣs. cōuertant̉ ſtatim erubeſcentes dicit gloa ſic. Plus nocet lingua adulatoris qͣꝫ gladiꝰ ꝑſecutoris. gͦ aduilatō videtur eſſe grauiꝰ peccatū homicidio. Rn̄deo et dico. ꝙ adulatō et homicidiumin gͣuedine ſe habent ſicut excedentia et exceſſa. qd̓patꝫ. qꝛ homicidiū eſt grauiꝰ peccatū adu̓latōe duplici ratōne Prima eſt. qꝛ lingua adulatoris nōnocet ita efficaciter ſicut gladiꝰ ꝑſecutoris. qd̓ ptꝫqꝛ gladiꝰ ꝑſecutoris effectiue occidit qͣſi ſiifficienscauſa mortis. lingua aūt adulatoris nō ita efficaciter nocet. qꝛ nullus poteſt eſſe alteri ſufficiēs cauſa peccandi. gͦ cuꝫ gladiꝰ ꝑſecutoris ſit cauſa mortis efficienter. et lingua adulatoris ſit cauſa mortisnō efficiēter ſꝫ occaſionaliter. ideo honicidiū eſt gͦuius peccatū adulatōne Secūda ratō eſt. qꝛ malū irrecuꝑabile eſt gͣuiꝰ malo recuꝑabili. nocumetum vero adulatōnis eſt recupabile. nocunientumvero homicidij irrecuꝑabile. gͦ ⁊cͣ. Ex alia vero ꝑte adulatō eſt gͣuius peccatū homicidio duplici ratorie Prima eſt. qꝛ peccatū qͣꝫto plus nocet in p̄cioſioribꝰ bonis tanto gͣuius eſt. ſed lingua adulatoris plus nocet in p̄cioſioribꝰ bonis ſcꝫ in boīs ſpūlibꝰ qͣꝫ gladius ꝑſecutoris qui nocet in corꝑalibustm̄ Secūda ratō eſt. qꝛ peccatū qͣꝫto occultiꝰ nōcet et minꝰ caueri poteſt tanto eſt grauiꝰ. ſed peccatū adulatōnis occultiꝰ nocet. magis em̄ caueripoteſt a manu perſecutoris qmͣ a lingua detractoris vel adulatoris. gͦ ⁊cͣ. Secūda q̄ſtio eſt. an adulator ita gͣuiter peccet ſicut ille cui adu̓lat̉. et videtur ꝙ gͣuius tali ratōne. Quicunqꝫ alijs verbisnocet nō minꝰ nocet ſibi qͣꝫ alijs. ſed ille qui alteriadulat̉ inducit eū ad peccādū mortalit̓. qd̓ ptꝫ: qꝛſuꝑ illd̓ psͣ. oleū at̄ pc̄toris dicit gloſa. Falſa lausadulatoris a rigore veritatis emollit ad noxia. er.go multo magis adulator ī ſe peccat. Rn̄deo duobus modis Primo ſimpliciter et abſolute ſine aliqua diſtinctōne. ꝙ ille qui adulat̉ alteriplus pec.cat et plꝰ nocet ſibi qͣꝫ illi cui adulatur. Cuiꝰ ratōeſt. qꝛ ſibi nocet tanqͣꝫ ſufficiens cauſa peccandi.alijs aūt nocet et eſt cauſa peccandi occaſionalitertm̄. Secūdo rn̄deo cū diſtinctōe. Diſtinguendūeſt en̄de illo cui aliquis adulat̉. aut em̄ ille nō aſſētit adulatōni aut aſſentit. Primo enim cū quis nōaſſentit adulatōni. tunc adulator peccat mortaliterex intentōne inducendi illū ad peccatū mortale quātum in eo fuit. licet tn̄ ille adulatōni nō aſſentiret.Secundo vero cuꝫ aliquis adulatori cōſentit ⁊ acquieſcit. tunc de tali eſt diſtinguendū. qꝛ eſt quidāqui decipitur credendo adulatōni plus de ſe qͣꝫ ſibiet talis cum decipitur ab adu̓latore minꝰ peccat qͣꝫadulator. Eſt alius qui nō credit ſolum adulatoriſed etiā fouet adu̓latorē et ꝓcurat vt fiat adulatō.et talis plus peccat qͣꝫ adulator. De tali loquit̉ hiero. ad cellantiā dicens. Iſto maxime tꝑe regnat viciū adulatōnis. quod eſt gͣuiſſimum. qꝛ humilitatis ac beniuolentie loco ducit̉. et ita fit vt qͥ neſcitadulari aut miuidus aūt ſuꝑbus reputetur. Hecbea. tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. cxv. arti. ij. in ſolū. j. et. ij.argū. Et alex. ij. ꝑte ſū. q. cxliiij. de adulatōe. arti. .iiij. et. vj. in cor. q. Vbi ſubdit ꝙ pc̄tm adulatōnis aggͣuatur in adulante et cōſentiente. In adulante qͥdem. qꝛ praua condicōnē cauſat. ſcꝫ qꝛ cul.pam facit nutrire et auget adulādo. In ꝯſentientevero. qꝛ tā male diſponit̉ ꝑ adulatōnē. fouet̉ em̄⁊in pc̄to ſuo nutrit̉. Et ꝓpter hͦ adulatō dr̄ ab augū. ſuꝑ illo verbo pͣs. laudat̉ peccator ⁊cͣ eſſe mana ira dei duplicit̓. ſcꝫ in pn̄ti et in futuro Prīo inpn̄ti. qꝛ deus ꝑmittit ip̄m cōſentientē cad̓e de pc̄toīmaiꝰ pc̄tm̄. Scd̓o īfuturo. qꝛ ꝑ hͦ ꝙ ꝑ adulatōꝫimpenitens eſt in pn̄ti ratōne ſecuritatis vel falſe credulitatis in penā eterna incidit ex improuiſo. ibidēarti. vij. in cor. q Tercia q̄ſtio eſt. an peccatū detractōnis ſit gͣuius peccato adulatōnis vel econtͣRn̄deo ⁊ dico ꝙͣ detractō ē gͣuius pc̄tm̄ adulatōeet ex ꝑte radicis ⁊ ex ꝑte finis Prīo ex ꝑte radicisqꝛ detractō ex deteriori radice ꝯſirgit qͣꝫ adulatioſcꝫ ex odio et inuidia. in quibꝰ detractor ſimilitudinē dyaboli tenet. Adulatō vero ex libidine placēdiꝓcedit vel ex vanitate cord. Secūdo ex ꝑte finisꝙ adulatō intendit magnificare nomen. detractōvero nitit̉ auferre vel depͥmere nomen. Vel aliteradulator q̄rit delectatōnem eius cui adulat̉. detractor vero querit infamatōnem eius cui detrahit.vt dicit beatus tho. ſcd̓a. ſcd̓e. vbi ſupra. articū. iin cor. q. et in ſolū. iij. argū. in fine. Et alexā. vbiſupra. arti. iij: in ſolutōnibus argumentorum.