vnde ſic ꝓducit̉ ẜm diſtinctionē ꝟtutū. q̄libetenim ꝟtus ẜm vna rōne particularē ꝓducit:ortitudo ꝓducit ip̄m ī aggrediēdo terribilia: ⁊ ſic de alijs. Secūdū rōnē generalemproducit̉ opꝰ meritoriū triplr̄. quia hec ratioeneralis eſt triplr̄ ẜm triplicē rōnē cālitatis.j. finalis. exemplaris. efficietis. ẜm rōnē finismnia eſt ſūma bonitas: grā in caritate ꝓducitomnē meritu. vnde ꝯſiderādo finē .ſ. ſūmambonitatē ſic omnē meritū ē ex caritate: ſeu extrā in caritate. ⁊ ẜm hoc dr̄ caritas mr̄ ꝟtutu. Zecūdū rōnē exēplaris ſic grā in fide ꝓducit omne meritū in omni ꝟtute: quia fides eſtexemplar ſeu ars que monſtrat cognitionemfinis ad quē tendēdū. ⁊ ideo dr̄ fundamētuꝫomniū ꝟtutū. Secūdū rōnē efficiētis ſic grā īrōne gr̄e ꝓducit omne opus meritoriū. ꝗa cōparat̉ ad aīam ut motor. ⁊ ſic pꝫ ꝙ aliter ꝓducit grā opus meritoriū: ⁊ ꝟtutes ẜm diſtinctiones virtutū: ſeu ẜm rōnes particulares.Conſequēter queriᵗ anh. arᵐ moueat̉ a grā ſpotanee an coacte. Adqd̓ ſic. Io. 6. Nemo venit ad me niſi pr̄ traxerit eū. Sꝫ tractꝰ ē ſpes motꝰ violēti. gͦ ſi nullusvenit ad deū niſi tractꝰ: nullꝰ venit ad eū niſiviolēter. Sꝫ libeꝝ ar. mouet̉ ad deū ꝑ grām.rā gͦ mouet ip̄m violēter. Itē Luce. 14. deillis ꝗ debēt venire ad nuptias dr̄. Compelleeos ītre vt impleat̉ domꝰ mea. Si gͦ li. ar. cōllit̉ intrare domū dn̄i: ⁊ non poteſt intraregrāꝫ. gͦ grā ꝯpellit ip̄ꝫ ⁊ mouet ad gliācōpellēdo. Sꝫ ꝯpulſio eſt motꝰ violētus. gͦ ⁊cͣ.etit̉ ab eccl̓ia in quādā collecta. Nr̄aselle ꝓpicius volūtates. hoc petit̉ adeo. Sꝫ ipſe n̄ oꝑat̉ in nobis niſi ꝑ grām aliqd̓grā ꝯpellit noſtras volūtates ad bonū. ⁊ ita violēter ivolūtas ſeu li. ar. abip̄a grā. Ad oppoſitū. Eccl̓iaſtici. 15. Reliꝗteum in manu ꝯſilii ſui. an̄ hoīem vita ⁊ morsbonū ⁊ malū ⁊cͣ. Homo igit̉ eſt ī poteſtate ſuiarbitrii. quia manus cōſilii appellat̉ poteſtasarbitrii. gͦ in poteſtate eiꝰ eſt ſequi ⁊ nō ſequīmouētē grām. gͦ grā non mouet ip̄m violēterſeu coacte. Itē li. ar. ē libeꝝ a neceſſitate. Sꝫſi ꝯpulſus eēt ⁊ uiolenter moueret̉ ab aliquonon eē libeꝝ a neceſſitate: īmo cogeret̉. gͦ nōpoteſt mouerī violenter vel cōpelli a grā.Itē Ber. de grā ⁊ li. ar. Ip̄e conditor hac dignitate libe. ar. inſigniuit: ſeu aīam rōnalemvt quēadmodū ſui iuris erat ſueqꝫ uolūtatꝭ:non neceſſitatꝭ erat ꝙ bonꝰ erat: illa ſimiliterquodāmodo ſui iuris exiſte̓t: quatenꝰ non niſꝫſua uolūtate mala fie̓t ⁊ iuſteamnaret̉. autbona fieret ⁊ iuſte ſaluaret̉. Ex quo relīquꝙ libeꝝ ar. ſeu aīa rōnalis nō pōt alꝯtra ſuā uolūtate ꝯpelli: nec moueri ad bonūSo. dd̓ ſicut dicit Ber. diſtinguēdoꝯpulſionē. Eſt enim ꝯpulſio actiua ⁊ paſſiua.⁊ ẜm utrāqꝫ nos dicimur facere aliquid ꝯtrauolūtatē. Compulſio paſſiua recte uocari pōtubi nihil cooꝑat̉ patiens: que eſt abuolūtario patietis. ut ſi nos ꝯpelleremur admalū nobis inuitis:pulſio paſſiua. ſic̄fuit ī btā Luciā que dixit. Si inuitam fecerisme uiolari: caſtitas mihiⁱ duplicabit̉ ad coronam. Compulſio actiua eſt in qua ꝯcurrit cōſenſus patiētis .ſ. cū inductꝰ ē ꝑ timorē ul̓ dolore ad hoc ut faciat malū. ſicut eſt in illo quitimore mortis negat xp̄m. talis enim dolensnegat xp̄m: ⁊ tn̄ uolēs: quia melius uult negare xp̄m ꝙ pati mortē. ſꝫ ſua tn̄ uolūtate abſoluta non negaret: ⁊ ꝓpter hoc dr̄ ꝯpulſus: quianegat ne moriat̉. ⁊ hoc dicit dama. ꝙ ē uolutariū abſolutū ſicut eſt in illo qui ſimplr̄ uulaliquid. Et eſt uolūtariū ꝯditionale: ſicut ē inillo qui ſb̓ ꝯditionē uult aliquid. Grā gͦ nūꝙͣꝯpellit libeꝝ ar. ad bonū cōpulſione paſſiuaquāuis aliqn̄ ꝯpulſiōe actiua ip̄m ꝯpellat: ꝗaaliqn̄ mouet ip̄m ꝑ dolotimores ut coruertat̉ ad bonū. Un̄ Ber. Hoc quippe intendit cū terret aut ꝑcutit ut faciat uolūtarios:non ut ſaluet inuitos. Secūdū gͦ hanc diſtinctionē ſoluit̉ hec qd ⁊ pꝫ rn̄ſio ad obiecta. Diſtinctio aūt ꝯmunis ē ⁊ bona ꝑ quā breuiterſoluit̉ hec qo. ꝙ eſt coactio ſufficiēs ⁊ inducēsLibeꝝ ar. nō pōt cogi pͥma coactione ab ipſagrā. nec ab aliquo alio. ſꝫ ſolū coactione inducēti quia multa inducūt ip̄m ad hoc ꝙ uelit.quod prius nolebat.Queritur conſequenter de ꝯparatione effectꝰ grē ad ſtatū noſtrūin preſenti uita. ⁊ querit̉ an̄ grā faciat nos inuita preſenti ſine pctō eſſe. Ad qd̓ ſic. Aug. L. i.arbitriū ē uolūtas quā bonū eligit̉ grā aſſiſtēte. malū grā deſiſtēte. Si gͦ grā aſſiſtēte arbitriū eligit bonū. gͦ ſemꝑ aſſiſtēte grā bonumeligimꝰ. Sꝫ ſemꝑ eligēdo bonū nūqͣꝫ peccamꝰg grā aſſiſtente in nobis nunqͣꝫ peccamus.Itē introducit̉ ab heretico in li. de ꝑfectōeiuſticie hoīs ratio. ⁊ ſumit̉ ex apocꝭ. 14. ubi loquit̉ de ꝟginibꝰ que ſequūt̉ agnum quocunqꝫīerit. In ore ipſoꝝ nō eſt inuētū mendacium.