rāꝫ d̓ī ꝑ circūciſionē. Si gͦ ſit āplior largītīogrē dei tꝑe grē poſt paſſione qͣꝫ ante .ſ. temꝑelegis: pꝫ ꝙ paruuli ſaluant̉ ⁊ ſuſcipiūt gr̄amꝑ ſacr̄m baptiſmi. Itē. 5. ad ro. Ubi abūdauit delictū ſuꝑabundauit ⁊ gra. ⁊ ſicut regͣuit peccatū in mortē: ita ⁊ grā regnet ꝑ iuſticiā in vitā eterna ꝑ ih̓ꝫ xp̄m. Sꝫ peccatū regͣuit in mortē vſqꝫ ad mortē xp̄i in paruulis ⁊adultis. gͦ grā que eſt ꝑ ih̓m xp̄m attinget̉ nofolū adultos: ſꝫ ⁊ ꝑuulos. Itē. 5. ad ro. Nonſicut delictū ita ⁊ donū: ꝗa grā uniꝰ hoīs ih̓uxp̄i in plures abūdauit. Si gͦ grā ih̓u Xp̄i inplures abūdauit qͣꝫ peccatū originale. ⁊ pctm̄originale inficit paruulos ⁊ attingit. gͦ ⁊ grāih̓u xp̄i attingit paruulos. Itē. i. cor. 15. Si.in adā omnes moriūt̉. ita in xp̄o omnes viuificabūt̉. Si gͦ in adam omnes moriūt̉ nō ſolūadulti ſꝫ ⁊ ꝑuuli. gͦ in xp̄o nō ſolū uiuificabūt̉adulti ſꝫ ⁊ paruuli. So. duplex eſt īiuſticiavna quā homo ſibi facit. alia que homini fit.In iuſticia pͥma ē culpa actualis: quā ſibi facithomo ꝑ ſuū libeꝝ arbitriū. Iniuſticia 2ª ē culpa originalis que ꝯtrahit̉ ex culpa ade: ⁊ nōex li. ar. paruuli. Silr̄ cū iuſtificatio nihil alid̓ſit qͣꝫ reditꝰ de iniuſticia ad iuſticiā: erit iuſtificatio duplex. vna ad quam homo facit. aliaad quā homo nō facit. ſicut in iuſticia non ꝯͣhit̉ ex aliquo qd̓ paruulꝰ faciat. ita nec in iuſtificatione requirit̉ ꝯſenſus eiꝰ: ſꝫ fit ī paruuloꝑ exhibitione ſacr̄i baptiſmatꝭ. Iniuſticia aūtque eſt in adulto non ſolū eſt illa que ei fit exculpa originali: ſꝫ etiā illā quā ſibi fac̄ ex culpaactuali. ⁊ ꝓpter hͦ neceſſario reꝗͥrit̉ ꝙ adultusad iuſtificationē ſuā aliquid faciat: ⁊ iō ncc̄iorequirit̉ ꝯſenſus eiꝰ in actu. ⁊ ſic pꝫ ꝙ in paruulis ē potētia ad ſuſcipiēdū grāꝫ: lꝫ etiam inactu non ꝯſentiāt. Ad pͥmū in ꝯtrariū dd̓.Y libeꝝ ar. accipit̉ aliqn̄ in potentia: aliqn̄ inactu. dicēdum gͦ ꝙ nulla res que non hꝫ ptātēarbitrii eſt ſuſceptiua gr̄e: quia illa ſola hꝫ potentiā liberi. ar. ꝓprie. ſꝫ dico ꝙ non requirit̉actꝰ lī. ar. ſemꝑ ad ſuſceptionē grē: ⁊ maximeiuſtificatione paruuloꝝ: ſꝫ ſolū ſufficit ibi potetia li. ar. Ad aliud qd̓ obr̄ in ꝯtrariū dd̓. ꝙeſt ꝯſenſus in potētia: ⁊ in habitu: ⁊ in actu.Conſenſus ī potētia eſt in paruulo. ꝯſenſus īhabitu ē in adulto dormiēte: ꝗ firmo ꝓpoſitodū uigilaret ꝯſenſit: ut ꝯuertet̉ ad deū: ⁊ petit grām. ꝯſenſus in actu eſt vt in vigilanteꝗ hꝫ ꝓpoſitū firmū vt ad de cōuertat̉. Si gͦgnaliter intelligat̉ auctoritas illa dꝫ intelligiẜm ꝙ ꝯſenſus gn̓alr̄ dr̄ iſtis tribꝰ modis. veldd̓ ꝙ illa auctoritas ītellr̄ de adultis. vn̄ digrē operant ī ſalutē cooꝑari dr̄ liberū ar. duꝯſentit. ſꝫ li. ar. non cooꝑat̉ niſi in adulto: cū īeo ſolo ſit vſus liberi ar. ⁊ ꝓpter hoc intellr̄ d̓adulto. Et ꝑ hoc patꝫ ſolutio ad aliud aug. ⁊diſtinguendū vt pͥus.Conſequenter queritur de adulto vtrū adultus dormiēs vel furioſus ſeu amens poſſit reciꝑe grām. Ad qd̓ſic dr̄. 3. ℟. 3. ꝙ ſapiētia īfuſa ē Salomoni domienti. Sꝫ ſapīa ē donū a deo ſicut grā. Si gͦſapīa pōt īfundi hoī dormiēti. gͦ ⁊ grā. Itēuidemus ꝑ auctoritates ſcripture ꝙ ī ſomniserant reuelationes ꝓphetaꝝ. vn̄. 12. Numerihr̄. Si ꝗs inter vos eſt ꝓph̓a in viſione apparebo ei vel ꝑ ſomnū loquar ad illū. Sꝫ ſua locutio nihil aliud ē ꝙ reuelatio ꝟitatꝭ. ergo inſomnis fiunt reuelationes ꝟitatꝭ ⁊ ſecretorūdei. Itē. Iob. 33. In ſomno tunc aperuit dominꝰ aures viroꝝ. In ſomno igit̉ fint reuelatiōēs. Iuxta has auctoritates ſic obr̄. Sicut ſehꝫ aīa in cognitione ꝟitatꝭ: ita ordinata ē adamorē bonitatꝭ. Si gͦ in ſomno poteſt ei infūdi cognitio ꝟitatis. gͦ ⁊ ei in ſomno pōt īfūdidilectio bonitatꝭ. Sꝫ amor bonitatis eſt grā. gͦhoī dormiēti pōt infundi grā. Itē titulode baptiſmo ⁊ effectū baptiſmi hr̄ ꝙ grā ſacramētalis infundit̉ dormiēti. Sꝫ gr̄a ſacr̄aliſeſt grā. Itē in illa decretali arguit Innocꝭpapa hoc modo. De ſil̓ibꝰ eſt iudiciū ſimile. Sꝫſimilr̄ ſe hꝫ quātū ad īmobilitationē ⁊ ligation arbitrii dormiēs ⁊ paruulꝰ. Si gͦ paruulꝰnon impedit̉ ꝓpter ligationē arbitrii ꝗn recipiat grām. gͦ nec dormiēs. Itē ꝗa forte dicet aliꝗs ꝙ nō eſt ſil̓e. quia in paruulo ſolumdimittēdū ē originale peccatū: quia nihil hētde actuali. in adulto non ſolū dimittendumoriginale eſt: ſꝫ etiam actuale: ad cuiꝰ dimiſſionem requirit̉ ꝯſenſus in actu: lꝫ non requirat̉ad dimiſſionē ſoliꝰ originalis ⁊ ita cum ī dormiente non ſit ꝯſenſus in actu non poteſt ſuſciꝑe grāꝫ ad dimiſſionē culpe. Sꝫ tūc obr̄ꝯtra hoc. quoniā lꝫ differāt dormiens ⁊ paruulꝰ quantū ad actuale peccatū: non tn̄ differunt quantū ad originale. quia vterqꝫ hꝫ originale. ſi gͦ in paruulo poteſt dimitti originale ſine eiꝰ ꝯſenſu ꝑ ſuſceptionē grē baptiſmat⁊ in adulto poteſt dimitti peccatū origīale ſine eiꝰ ꝯſenſu. Itē aīa duplicē hꝫ ordinvnū ad ſuum ſuperiꝰ .ſ. deum. alium ad inferius .ſ. ad corpus ſuum. quod mouet ⁊ regit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten