ut agens ī ⁊ā nobilior eſt. ſꝫ ẜᵐ ꝙ ꝯꝑat̉ ad aīaꝫvelut diſpō ipſiꝰ: ſic eſt īnobilior: ⁊ hēt rōneꝫīuobilioris. ꝗa diſpō nō eſt nobilior ſb̓a: quaꝫdi ſponit: ꝗa cedit in ip̄a. ſꝫ inquātū ē mouenſnobilior eſt. ⁊ exēplū pꝫ in lumine ẜm ꝙ eſt inaere ab ip̄o ſolē: illud lumē diſpō eſt aeris. ſꝫponat̉ ꝙ aer videret ſolē ꝑ illd̓ lumē: tūc lumilld̓ ꝯꝑaret̉ ipſi aeri in rōne mouentꝭ vel īmutantꝭ. ꝗa lux īmutat viſū. Sꝫ hoc qd̓ eēt ī rōeīmutantꝭ nō hēret ab eo in quo eēt .ſ. ab aere.ſꝫ ſolū ab eo a quo eēt .ſ. a ſole. Silr̄ grā creatavnā ꝯꝑatōeꝫ hꝫ ad aīaꝫ ẜᵐ ꝙ eſt aīe diſpoſitoaliā ẜᵐ ꝙ ē a gra increata velut lumē fluensab ea in ipſam aīam. Ad aliud dd̓. ꝙ gͣtīacreata vno mō ē finita. alio mō īfinita. ſimplr̄enī finita ē quātū ad ſb̓m ī quo ē. In ꝯꝑatiōeꝟo īfinita ē quātū ad illd̓ a quo ē ꝗa eſt a grāincreata: que ē infinita bonitas. Silr̄ ꝟtꝰ eiusfinita ē quātū ad ſb̓m .ſ. quātū ad animā. Infinita ẜᵐ cōꝑationē ad illud a quo ē. Pōt alr̄dici ꝙ grā eſt finita ẜᵐ eſſentiā. tn̄ ẜᵐ ſuā ꝟtutē que ꝯꝑata ad actꝰ infinitos: ī quos pōt rōeinfluētie dīne bonitatꝭ infinita eſt. ⁊ ex hͦ hētqd̓ fac̄ dignū infinito bono. Bonū enī infinitū qd̓ ē grā īcreata ꝑ illā hr̄ ⁊ recipit̉ a rōalicreatura. Uel pōt dici ꝙ grā gratū faciens:lꝫ nullo mō ſit īfinita ꝙͣtū ē de ſe. nihilominꝰꝗa vnit hn̄tē ſummo ſeu infinito bono effic̄illū dignū bono īfinito. Qui enī vnitꝰ ē bonoinfinito dignꝰ eſt omni bono ſeu infinito.Ad aliud dd̓. ꝙ qn̄ aliqua duo ſunt diſꝑataad hoc ꝙ ꝯueniāt ncc̄e ē ꝙ mediū ꝑ qd̓ ꝯueniūt ſit diuerſe rōnis. Sic gͦ creatur a rōnaliſ⁊ īcreata bonitas que eſt deꝰ: cū ſint diſꝑatanūqͣꝫ ꝯiungūt̉ niſi īterueniat mediū diuerſerōnis .ſ. gra increata que ſit ex ꝑte dei unienſ⁊ grā .ſ. creata que ſit ex parte anime diſponens. Et ſic vanitatē ꝟitati non ꝯiūgit vanitas: īmo ꝟitas ē ꝯiūgens .ſ. grā increata. Grāꝟ̓o creata ē diſponēs. ⁊ dico ꝙ grā creata ẜºronē quā de nihilo ē vanitas ē. ẜᵐ rōnē qua adeo ē ꝟitas eſt: ſic̄ ē de aīa. ꝗa ẜᵐ rōnē qua denihilo ē vanitas ē. ẜm rōne qua a deo ē ꝟitase: ꝗa a ſūma ꝟitate ꝓcedit. ẜᵐ gͦ rōnē quā grācreata vanitas ē ⁊ de nihilo: ẜm hͦ nec vnit:nec diſponit animā ad hoc vt uniat̉ deo: ſꝫ deficit ẜm hāc rōnē ꝑ pctm̄. ſꝫ ẜm rōnē qua a d̓oe vnit ⁊ diſponit vt aīa vniat̉ deo.Conſequenter queritur vtꝝ grā creata ſit ſb̓a vel accidens. Adqd̓ ſic. Omne qd̓ adeſt ⁊ abeſt p̄ter ſb̓iecti corruptionē ē accn̄s. ꝗa accidēs ē qd̓ adeſt ⁊ abeſt ⁊cͣ. Sꝫ grā adeſt ⁊ abeſt ⁊cͣ. gͦ eſt accidens.Itē omne qd̓ recipit magis ⁊ minꝰ eſt accidēs. Gr̄a ē hiꝰ. ꝗa homo ẜm magis ⁊ minꝰ hētgrām. gͦ ⁊cͣ. Itē omne qd̓ aduenit ſb̓e poſteſſe ꝯpletū eſt accn̄s. Sꝫ grā aduenit aīe poſteē ꝯpletū ipſiꝰ aīe. gͦ grā eſt accn̄s. Contͣ. 38.Iob. Per quā viā ſpargit̉ lux ⁊cͣ. Dic̄ glo. Perquaꝫ viā diffundit̉ gr̄a. Un̄ appellat ibi luceꝫgrām. Ex quo hr̄ ꝙ grā ſpargit̉ ſic̄ lux. Qual̓g ꝯꝑatio ē lucis ad aerē ꝑ que diffundit̉: ea d̓eſt ꝯꝑatio gre ad aīam: in qua diffundit̉. Sꝫꝯꝑatio lucis ad aerē nō eſt ꝯꝑatio accidentiſad ſb̓m: ſꝫ ꝑfectionis ſb̓alis. ꝗa ſi aer corrūꝑet̉adhuc remanet ipſa lux: ſic̄ quidā poſueruntquia non hēt eſſe depēdens ab aere: ſꝫ a fonteluminis. gͦ ſilr̄ ꝯꝑatio grē ad aīaꝫ n̄ ē cōꝑatioaccidētꝭ ad ſb̓m. ſꝫ ꝑfectionis ſb̓alis ad illd̓ cꝰeſt ꝑfectio. Itē duplex ē eē .ſ. eſſe pͥmū ⁊ e2ᵐ. pͥmū eē eſt eſſe nature. 2ᵐ eē ē bn̄ eē ſeu eēordinis. Sꝫ digniꝰ eſt eſſe ſecūdū ꝙͣ pͥmū. gͦ ꝑfectio ſecūdi eē eſt dignior ꝙ ꝑfectio pͥmi eſſe.Sꝫ ꝑfectio pͥmi eē ē ſb̓a. ⁊ ſb̓a ſecūdi eē ē ſb̓a.Sꝫ grā ē ꝑfectio aīe quātū ad ſecūdū. gͦ ē ſb̓a.Itē omnis ꝑfectio dignior eſt perfectibiliNullū accn̄s digniꝰ eſt qͣꝫ ſb̓a. gͦ nulluꝫ accn̄seſt ꝑfectio ſb̓e alicꝰ ꝓprie. Sꝫ ſequens rei ꝑfection. Sꝫ grā ſe hꝫ ad aīam in rōne ꝑfectionis.gͦ grā non eſt accn̄s ſꝫ ſb̓a. Itē nullū accn̄sꝯmutat ſb̓ꝫ. ⁊ ꝑ hͦ a ꝗbuſdā ꝓbat̉ ꝙ lux ī aerenon eſt accn̄s. quia lux in aere mutat̉ de unaparte aeris in aliā ẜm motū ſolis. Sꝫ grā mutat ſb̓m ſuū velut lux: ꝗa dr̄ in apocꝭ. 2º. Teneqd̓ hēs ne aliꝰ occupet ul̓ accipiat coronā tuā.⁊ ſilr̄ in li. R. dixit dn̄s Saulo. Auferā grāmtuā ⁊ dabo emulo tuo meliori te. gͦ grā mutatur deūno ſb̓iecto in aliud ſb̓m. gͦ nō ē accn̄sſꝫ ſb̓a. Itē inter omnes ꝑfectiones illa ꝑfectio que ultima eſt dignior ē. ſupponat̉ ꝙ grā⁊ gloria idē ſint: ſꝫ differūt ẜm ꝑfectū ⁊ imꝑfectū. vnde gloria eſt grā ꝯſūmata. Inde arguit̉ ſic. Perfectio vltima ratiōalis creatureeſt grā. gͦ eſt dignior qͣꝫ pͥma ꝑfectio naͣlis. Sꝫpͥma ꝑfectio naͣlis ē ſb̓a. gͦ gra ē ſb̓a. Itē oēaccn̄s ē ſeꝑabile a ſb̓a. Eſt aūt ſeꝑabile a ſb̓aꝗa deſtruibile in ea. Sꝫ grā nō ē deſtruibil̓ inaīa. ꝗa ſi deſtruit̉ ī aīa. aut deſtruit̉ a deo auta peccato: aut a libero arbitrio. non a deo ꝗagrā eſt ſil̓itudo dei ī aīa. Sꝫ deꝰ nūꝙͣ deſtruitſuaꝫ ſil̓itudinē: ꝗa ſic face̓t ꝯtra ſe. gͦ n̄ poteſtdeſtrui a deo. Iteꝫ nec a peccato: ꝗa peccatuꝫnihil eſt. ⁊ etiā ſicut dicit Dioꝰ. Peccatū nonkk 5