neceſſariis. Contra. Ordine caritatꝭ potiuſdebēmꝰ dilige̓ nos ꝙ alienos. gͦ neceſſaria potins deberemus nobis diſpenſare ꝙͣ alijs erogare. gͦ non intellr̄ de neceſſariis. Itē ſi intellr̄ ſolū de ſuperfluis. gͦ diuites qui habentmulta ſuꝑflua: ſi nō dant pauꝑibꝰ petentibꝰtranſgrediūt̉ hoc p̄ceptū. Ioh̓. 3. Qui hūeritſbam huiꝰ mundi ⁊ viderit fratrem ſuū neceſſitatē hēre: clauſerit uiſcera ſua ab eo: quōcaritas dei manet in illo. qͣſi dicat nō manetin illo: ⁊ ita eſt in pctō mortali. ℟º. Hoc p̄ceptū intellr̄ de omnibꝰ tam neceſſariis ꝙ ſuꝑfluis: que honeſte ⁊ iuſte dari poſſunt. ſicutdic̄ glo. ſuꝑ Mat. 5. Honeſte dico ꝗa res poſſꝫeē ita neceſſaria ꝙ nō poſſet dari ita honeſteiuſte dico ꝗa res aliena non pōt dari iuſte.nec res ſuꝑflua poteſt iuſte retineri. Ul̓r aūtomnia ſuꝑflua debēt dari: ⁊ vl̓iter nulla īiuſte poſſeſſa poſſunt dari. neceſſaria ꝟo quibuſcarere non poſſumꝰ nō tenemur dare: ꝗa nōpn̄t dari honeſte. neceſſaria ꝟo qͥbus carereoſſumꝰ in caſu tenemur dare. Ex his patetreſponſio ad obiectaPoſtea queritur iubeat̉dare. Et ē iſta qō vtrū ille ꝗ nihil hꝫ obliget̉ad illud p̄ceptū: aut nō. Si enim obligat̉ adillud p̄ceptū. gͦ cum nihil habeat ad danduꝫobligat̉ ad impoſſibile: quod eſt incōueniēs.Si dicat̉ ꝙ non obligat̉: ꝯtra qd̓ p̄cipit̉ mat.5. Oui petit a te da ei. p̄cipit̉ etiā Luce. 6º. ſb̓hac forma. Omni petēti te tribue̓. Quilꝫ autēpōt ſe tribuere: quāuis nō habeat aliqua temporalia. gͦ ille ꝗ nihil hꝫ tene̓t̉ ad illd̓ p̄ceptūde erogatione. Rº. Dicēdū ꝙ multiplex ēonū. Eſt enim donū muneris a manu. Deutꝭ15. Precipio tibi vt apias manū tuā egeno ⁊auꝑi. Et eſt donū ꝯpaſſionis a corde. Iſa. 58.Cum effuderis eſurienti aīam tuam. Et eſtdonū ꝟbi dulcꝭ ⁊ ꝯſolatorii ab ore. Eccl̓iaſtici.18. Non ne ardorē refrigerabit ros: ſic ⁊ v̓būmeliꝰ ꝙͣ datū. Eſt aūt donū obſequii ī opereExo. 22. Si videris aſinū odiētis te iacere ſb̓onere non ꝑtranſibis ſed ſb̓leuabis cum eo.Ad pͥmū nō tenet̉ manes pauper cum nonhabeat aliquid ad manum quod poſſit dareſed tantum tenet̉ ad tria ultima pro loco ⁊tempore. vnde Mathei. 5º. glo. Si deeſt facultas da affectum. vl̓ obſequiū vel ꝟbū.Deinde queritur pcipiat̉ dari. hoc eſt querere quibꝰ ſit bn̄ficiumtribuendū: utrū vꝫ omnibꝰ vel ſolū aliquibꝰ⁊ videt̉ ꝙ non omnibꝰ. Dicit enim Hieroꝰ.Mimis ⁊ hyſtrionibꝰ dare nihil aliud eſt qͣꝫdemonibꝰ īmolare. Sꝫ a nullo eſt demonibusīmolādū. gͦ nec ab aliquo ē hyſtrionibꝰ aliꝗdtribuēdū. Itē eccl̓iaſtici. 12º. ꝑa iuſto: ⁊ nedederis pctori: ⁊ bn̄fac humili ⁊ ne dederisimpio. Contͣ videt̉ exp̄ſſe qd̓ dr̄ Luce. 6º.Omni petenti te tribue̓. qui aut omne dic̄ nihil excipit. gͦ tam hyſtrioni qͣꝫ alijs dandumeſt. Itē Luce. 6. Eſtote miẜicordes ſic̄ ⁊ pr̄veſter mīẜicors ē qui ſolē ſuū facit oriri ſuꝑbonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos.Si gͦ ipſe dn̄s ita miſericos eſt ꝙ bn̄ficia ſualargit̉ omnibꝰ tam iuſtis qͣꝫ iniuſtis. gͦ ⁊ nosſilr̄ debemꝰ facere. Itē ex incidenti querit̉quid dic̄ Hiero. hyſtriones. ſi dicat̉ ꝙ utētesmuſicis inſtrumētis: ꝯtra eſt ꝗa ex ſcripturanō videt̉ peccatū cytharizare: quia ipſe ꝑauid fuit cythariſta. i. R. 16. ⁊ Helyſeꝰ p̄cepitvt adduceret̉ ſibi pſaltes. 4. ℟. 3. Cūqꝫ cane̓tPſaltes facta eſt ſuper eum manus dn̄i. Exquo relinꝗt̉ ꝙ officiū hyſtrionū non eſt malūg nec dare eis eſt malum intuitu ip̄ius officiiItē cum in hyſtrionibꝰ quocūqꝫ mō accipiatur ſit imago dei ⁊ īdigeat: ſi dat̉ eis īꝙͣtūhuiꝰ dat̉ eis ītuitu dei. gͦ ī hoc nō īmolaturidolis ſeu demonibꝰ. ℟º. Dicendū ꝙ illudp̄ceptū ſe extēdit ad oēs ī caſu neceſſitatꝭ: utoībus tribuamꝰ: nō tn̄ quacūqꝫ ex cā. Un̄ adillud qd̓ obr̄ de hyſtriōe dd̓ ꝙ ī hiſtriōe pōtꝯſiderari naͣ ⁊ vitiū. Si gͦ dat̉ ei ītuitu vitiiꝗa .ſ. delectat̉ ī vitioſo ⁊ illicito eiꝰ ludo: quiſic fac̄ dr̄ īmolare dyabolo. Si vero datur eiītuitu nature: ꝗa .ſ. eſt ad imaginē dei ⁊ poſſibil̓ ad grām dat̉ ex cauſa debita. ⁊ hͦ modohyſtrioni dandum eſt ī caſu neceſſitatꝭ. Un̄Grego. ī gl. ſuꝑ. i0. Mat. Qui recipit iuſtū ⁊cͣ.Mercede non carebit ſuſcipiēs ⁊ ſi īiuſtꝰ ſitꝗ ſuſcipit̉. Silr̄ ad illud quod obr̄ de īꝑiodiſtīguendū eſt: ꝗa poteſt ꝗs dare īꝑio vt foueat̉ īpietate ſua: ⁊ hoc modo ē ꝓhibitū dareīpio ſeu peccatori. Iteꝫ alio mō pōt ꝗs dar̄īpio ut ſuſtentet̉ eiꝰ natura que eſt poſſibiliaad iuſticiā ⁊ eſt ad imaginē dīnam. ⁊ hͦ mōī caſu neceſſitatꝭ danduꝫ eſt bn̄fm̄ imꝑio ſeupeccatori ẜm illud p̄ceptū. Ad illud qd̓ exparte altera querit̉ ꝗd dicat̉ hyſtrio dd̓. ꝙhyſtrio appropͥato noīe eſt nomē uitii. hyſtriones enī ꝓpͥe dicūt̉ ꝗ ꝑ geſticulatōem corporis ⁊ ludos ꝓuocantes ad riſum ītendūt homīes ꝓuocar̄ ⁊ moue̓ ad lachrymas laſciuias
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten