patrē a ſuo p̄lato. Itē eſt ꝑmiſſīo dīſpenſationis. qn̄ nō licita ꝑ diſpenſationē factalicita ꝯcedunt̉ ut cū abbas diſpenſatiue cōcedit ſeu ꝑmittit monacho ꝯmedere carneſEt ē ꝑmiſſio indulgentie: qn̄ aliquid licitū cuiꝰ oppoſitū melius eſt ꝯcedit̉. vt ſcd̓eniuptie ab apl̓o. ⁊ tn̄ melior eſſet ꝯtinētia vidualis. Itē eſt ꝑmiſſio tollerātie. qn̄ ſimplicit̓ illicita ne peius eueniat tollerant̉: ſicutin p̄dictis caſibꝰ repudii fenoris ⁊ īueſtigationis adulterit: ⁊ in his nō ſequit̉. ꝑmittitgͦ ꝯſentit: niſi diceremꝰ ꝯſenſū īprope: ⁊ ẜmquid ⁊ ex ꝯꝑatione. ⁊ tūc ꝓprie nō eſt ꝯſenſus in hoc .ſ. vt facīat repudiū. fenus .ſ. ī alioqd̓ eſt ne peius fiat .ſ. occiſio vxoris: fenerari fratri. Eſt iteꝝ ꝑmiſſio ſuſtinētie: ſicutdr̄ Beꝰ ꝑmittere multa mala fieri: vt ex eiseliciat bona ſic̄ dicit Augꝰ. Nullū malū permittit deꝰ fieri in re publica niſi ex eo eliciat bonū. Ad vltimū dd̓. ꝙ aucͣte Moyſinō fiebat repudiū: nec ex aucte legis: ſed exaucͣte legis ⁊ Moyſi ſcribebat̉ libellus. vt ꝑhoc detraherent̉ a repudio. ⁊ hoc eſt qd̓ on̄dit Augꝰ contͣ fauſtū illud de vxore nō dimittenda: qd̓ dn̄s p̄cepit cū antiqͥs dictumſit. Quicūqꝫ dimiſerit uxorē ſua det illi libl̓lū repudii. Math̓. 5º. Si diligent̓ intueamurvidebimus nō eſſe conriū: vtiqꝫ nolebat dimitti uxorē a viro: qui hac īterpoſuit moraꝫvt in diſcidiū aīus p̄ceps: ⁊ libelli ꝯſcriptōeꝯfractus abſiſteret. ſed qͥd mali eēt uxorē dimittere cogitaret: p̄ſertī qͥa vt ꝑhibent apudhebreos ſcribere lrās hebreas nulli fas eratniſi ſolis hebreis ſcribis. Et dic̄ ī eodē: libellū vir bonꝰ prudenſqꝫ nō ſcribe̓t niſi ī aīo nimis auerſo atqꝫ ꝑuerſo ꝯſiliū ꝯcordie inuenire non valeret.Onſequenter in(quirendū eſt ſpāl̓r de lege repudi īde qua dr̄ deūt. 24º. Si acceꝑit hō vxorem⁊ nō inuenerit gratiā in oculis eius ꝓpteraliquā feditatē ⁊cͣ. Prenotandū eſt igit̉ ꝙ inhac lege duo erant ꝑmiſſa. duo p̄cepta. Permiſſū .n. erat vxorē dimitte̓. vn̄ dr̄ ibi. dittereā de domo ſua. Permiſſum etiā erat vxoridimiſſe cū alio ꝯtrahere. Un̄ ibi dr̄. cū egreſſa alteꝝ maritū duxerit ⁊cͣ. Itē p̄ceptumerat ante repudiū libellū ſcribere. vn̄ dr̄ ibiſcribet libellū repudii: ⁊ dabit in manu illiꝰ⁊ dimittet. Preceptū ec̄ erat pꝰ repudiuꝫrepudiatā nō reciꝑe in uxorē. Unde ibi ſeqͥtur. nō poterat pͥor marītꝰ recipe̓ eā in vxorēFirca ergo ꝑtē iſtā querūt̉ plura. Quātūad pͥmo ꝑmiſſū. An repudiū de ſe ſit pcc̄ꝫAn ex lege factū ſit nō peccatū. Quātuad ſcd̓o ꝑmiſſum. An licitū ſit repudiateviro viuēte cū alio ꝯtrahere. An ī repudiovir ⁊ mulier debeāt ꝑificari: ⁊ adꝑia iudicētur. Quātū ad p̄ceptū de libello ſcribēdoquerit̉ de cāis repudii. De effectu repuditQuātū ad p̄ceptū de repudiata nō recipida. Querit̉ an̄ licitū ſit viro penitenti repudiatam recipere.Queritur ergo primo. An repudiū de ſe ſit peccatū. Ad qd̓ſic Math̓. 5. Dico uobis ꝙ oīs qui dimiſeritvxorē ſuā excepta cā fornicationis. facit eammechari. ergo cū repudias ꝓpter feditatendimitteret uxore nō cā fornicationis facieteā mechari. ergo peccabat. Itē Augꝰ ꝯtraFauſtū Illicitū eſt ꝙ illa lex ꝓhibet qua naͣl̓ordo ſeruatur. ſed repudiū ꝓhibet̉ lege quanaͣlis ordo ſeruat̉. ergo repudiū eſt illicituꝫMīor pr. qm̄ de lege naͣli ē. Matrīoniū ī indiuiduā uite ꝯſuetudinē. Repudiū aūt eſtꝯtra indiuiduā vite ꝯſuetudinē. Iteꝫ Io.Criſoꝰ. Qui ẜm legē dimittit vxorē qͣtuorcōmittit īiquitates. qͥa quo ad deum exiſtithomicida. ⁊ qͥa dimittit nō fornicante. ⁊ qͥafacit eā adulterari: ⁊ illū cui ip̄a cōpulaturEx quo relinquit̉ ꝙ repudiū ẜm ſe eſt mortale peccatū. Contͣ Math̓. 5º. dictū ē. Quicūqꝫ dimiſerit uxorē det illi libellū repudiiGlo. Habundātior iuſticia: quia ibi lꝫ dimittere. hic nō niſi cāfornicationis. Si ergo ẜmlegē lꝫ dimittere. gͦ dimittere nō eſt peccarenec dimiſſio peccatū. Itē. 7º. Ro. Lex ſcā⁊ mandatū ſcm̄ ⁊ iuſtū ⁊ bonū: Inde argutur. Oꝑans ẜm legē ſcām: ⁊ ẜꝫ ſcm̄ mādatū⁊ iuſtuꝫ nō peccat: ſed repudiās uxorē ẜmlegē oꝑabat̉ ẜm legē ⁊ mandatuꝫ legis. ergorepudians nō peccabat. Itē legē repudiidedit Moyſes a ſpiritu ſācto. ergo qͥ dabat̉libelluꝫ repudii: dabat illuꝫ ẜm lege datā aſpiritu ſco. ergo nō peccabat. Itē qui repudiabat uxorē ſcribebat cās repudiatiōis ꝓpt̓quas dīmittebat vxorē: ⁊ deferebat ad iudicē. ⁊ ſi iudex iudicabat illas cās eſſe ſufficientes dimittebat vxorem. Cum gͦ ẜꝫ ſnīaꝫlegis iuſtā ꝓ ſe datam a iudice dimittebatuxorē. nō peccabat dimittendo uel repudiado uxorem. Itē diuortiū in noua lege ex
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten