Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ꝯſtituta ē ad dirigēdū terrenā. Qd̓ ꝟo dic̄Hugo de iudicio inferēdo terrene ptāti aſpūali: dicit rōne terrenaꝝ poſſeſſionū: quashꝫ eccl̓ia ſeu poteſtas ſpūalis: que ſic̄ dic̄ Hugo nūꝙͣ poſſunt ita a regia poteſtate elōgariqn̄ ſi poſtulauerit neceſſitas: ipſis poſſeſſiōibꝰ terrena poteſtas debeat patrociniū illi ipſe poſſeſſiones debeant in neceſſitateobſequiū. Sic̄ enim regia poteſtas patrociniūqd̓ dꝫ alteri dare non pōt. ſic ipſa poſſeſſio aꝑſonis eccl̓iaſticꝭ obtenta obſequiū qd̓ regiepoteſtati patrocinio debet̉ iure negarepōt. ſic̄ ſcriptū ē Mat. 22. Reddite que ſuntCeſaris ceſari. que ſunt dei deo. Ad illd̓qd̓ obr̄ de canonica Petri: rex p̄cellit: veꝝē in ſuo ordine .ſ. ad corporalē vindictā exercendā: qua vindicta ſi delinquat: hꝫ euꝫpuniat niſi deū. Ad illd̓ qd̓ dic̄ Gratianꝰ: ſacerdotalis poteſtas in aliquo erat regaliinferior. dd̓. veꝝ ẜᵐ ſtatu veteris teſtī:ſꝫ ẜᵐ ſtatū noui. Sacerdotiū enim veteristeſtī carnale erat: carnalē ꝓpagationemſuccedebat: quāuis eſſet ordinatū ad ſpūaleobſequiū .ſ. dinū cultū figurā ſpūalis ſacerdotii noui teſtī qui non eſt ſucceſſione carnalē. ꝓpterea ī illa parte: in qua carnale erat terrenū ſb̓iectū erat terrene poteſtati .ſ. regali. Sic̄ enī dic̄ btūs augꝰ. dr̄ vetꝰ teſtinꝓpter ꝓmiſſionē terrenā que ꝑtinet ad veterem hominem. Ideo in teſtamēto veteri tibiſūma erit poteſtas terrena. In nouo autē teſtamēto. vbi ē ſpūale ſacerdotiū ꝓmiſſioſpūaliū. In nouo enī teſtamēto ꝓmittūt̉terrena ī mercedē: ſꝫ addūt̉ ad ſuſtētationē neceſſitate Mat. 7. Primū querite regnumdei iuſticiā eiꝰ: hec omnia adiciēt̉ vobis.Ad illud qd̓ querit̉ vtrū poſſit eſſe aliquahūana poteſtas que hēat diiudicare ſūmuꝫpontificē dd̓. ſic̄ oſtēdebat̉ ſummꝰ pontifexnon poteſt ab alio a deo iudicari: ſic̄ dr̄ canon. 9. ca. qz facta ſb̓ditoꝝ a nobis iudicant̉noſtra ꝟo a dn̄o iudicāt̉. Ex quo accipiturſummꝰ pontifex iudex eſt ordinariꝰ ſinguloꝝ nullꝰ ē iudicat niſi deꝰ. Ad illd̓ ꝟoquod obr̄ de Damaſ. Grego. filr̄ ad illudqd̓ obr̄ de Petro: qui ſuſtinuit rep̄henſioneꝫPauli dd̓. illud dr̄ factū ad exemplū humilitatꝭ noͣ ex neceſſitate iuris. vn̄ ad Gal. 2. ſuꝑilld̓ Dixi Cephe corā omnibꝰ dic̄ glo. Ipſe Petrus qd̓ a Paulo fiebat vtilr̄ libertate caritatis pietate humilitatꝭ accepit. atqꝫ ita exēplum poſteris tribuit: dedignarenturmaiores niſi forte iuſti tramītē reliquiſſent:a poſterioribꝰ corrigi. Laus itaqꝫ iuſte libertatꝭ in Paulo ſancte humilitatis in Petroenituit. et ſil̓i modo dd̓ in Damaſo GregAd illud ꝟo qd̓ dic̄ augꝰ de malo ep̄o. qcanis impudicꝰ dicēdꝰ ē: intelligēdū ē ſi hetſuꝑiorē poſtꝙͣ ē ſnīam ꝯdemnatꝰ. vel illuddr̄ ꝓpter meritū vite: ꝓpter gͣdū potētie.Uerendum eſtpoſtmodū de officio iudicꝭ iuxͣ legeꝫqua dr̄. 15. Beutꝭ. Iudices magr̄os ꝯſtituesī omnibꝰ portis tuis vt iudicet populū iuſtoiudicio: nec in alterā partē declinet: accipiēs perſonā nec munera. tuſte qd̓ iuſtū ē exequeris. Quantū ad pͥmā ꝑtē legis iudices magr̄os ꝯſtituēs q̄rūt̉ duo. Primo vtꝝad iudicē poſſint aliaꝝ ꝑſonaꝝ que intrantiudiciū officia ꝑtine̓: vt ī eadē ſit iudexteſtis defenſor hiꝰ. vtrū iudex aliꝗspoſſit de ſb̓dito alteriꝰ iudicꝭ iudicare.Ad primuꝫ ſc aorifaciu xDicit canonca. q. 4. Nullꝰ vnꝙͣ p̄ſumat accuſator ſimuliudex eſſe teſtis. qm̄ ī omni iudicio qͣtuorꝑſonas neceſſe ē eſſe. Iudices electos. accuſaſatores idoneos. defenſores ꝯgruos. atqꝫ teſtes legitimos. Iudices debent uti eꝗtate. teſtes ꝟitate. accuſatores intētione ad amplificandū cām. defenſores attenuatōe ad diminuendū cām. Item augꝰ. in omel. de pnīa.Quis ſibi vtrūqꝫ audet ſume̓ vt cuicūqꝫ ip̄eſit accuſator iudex. Contͣ. Dan̄. 13. Danielfuit accuſator iniꝗtatꝭ ſenioꝝ iudex eoꝝdē ſimul poteſt eſſe officiū accuſatoris iudicis. Itē. 4. gn̄. fuit dn̄s accuſator Chaym: dic̄. ecce vox ſanguīs ⁊cͣ. Fuit etiā iudex inferēs penā: dixit. Maledictꝰ eris ſuper terram ⁊cͣ. Itē dic̄ Iere. 29. Ego ſum iudex teſtiſ. Si iudex homo dꝫ aſſimilari iudicideo: idem poteſt eſſe iudex teſtis. So. ẜª.canoneꝫ Damaſi pape. 4. ca. q. 4. Accuſatores iudices idem ſint. ſꝫ ſe accuſatores.ſe iudices. ſe teſtes. ſe accuſati. vnuſꝗſqꝫin ſuo ordine. Ratio aūt quare iudex poſaſſume̓ ꝑſonā accuſatoris vel defenſoris eſt:ꝗa ē ꝑſona media: ī nullam ꝑtem dꝫ declinare. ſilr̄ nec ꝑſonā teſtiſ poteſt aſſume ne habeat̉ ſuſpectꝰ de impoſitione culpe: ad ip̄ꝫꝑtineat ſnīa inferēde pene. Ad illd̓ quodobr̄ de Daniele dd̓. Daniel ī illo facto gerebat ꝑſonā dīnā humanā. dīnaꝫ ī accuſado