intraſſꝫ nō ex poteſtate officii qua poſſꝫ diciques paſtorē ſuū nō rep̄hēderāt: ſꝫ auctoritate qīne ꝟtutꝭ: qua gentiles acceꝑant ſpūꝫ ſanctū: rn̄dit. Ad duo ſequentia ſancti Hier.¶ Greg. pꝫ iam rn̄ſio ex p̄dictis. ſꝫ tn̄ ad illudHiero. qd̓ dic̄ ꝙ nō oēs ep̄i ſunt ep̄i. dd̓. ꝙ eēep̄m digne ē eſſe ep̄m per auctoritate ſpūalispoteſtatꝭ. ⁊ ꝑ meritū ſanctitatꝭ. Ꝙ gͦ dicit demalis epīs dic̄ de ipſis ꝓpter defectū ſanctitatis: nō ꝓpter defectū poteſtatꝭ vl̓ ordīs qͣꝫdiuab eccl̓ia tolerāt̉. Ad vltimū quod obr̄ deqob dd̓. ꝙ illud dicebat de perfectōe humilitatis: nō debito iuris.Queritur poſteavtruꝫprelatꝰmalꝰ poſſit iudicare inferiorē ſeu ſb̓ditū iuſteAd qd̓ ſic. Atūs Ambroſiꝰ ſuꝑ p̄ſ. Btī īmaculati. Iudicet ille de alteriꝰ errore: ꝗ nō hꝫ qd̓in ſe ipſo ꝯdēnet. Iudicet ille ꝗ nō agit eadēque in alio putauerit punienda: ne cū de alioiudicat in ſe ferat ſnīam. ex quo pꝫ ꝙ malo p̄lato nō licet iudicare. Itē Grego. in moralibꝰ exponēs illd̓ Io. ꝗ ſine pctō ē pͥmꝰ mittatī eā lapidē. Ad aliena quippe pcta puniendaibāt: ⁊ ſua reliquerat. reuocēt̉ itaqꝫ ad ꝯſcīaꝫvt pͥus ꝓpria corrigāt: ⁊ tūc aliena rep̄hēdātItē Greg. ſuꝑ illud iudicū: vbi dr̄ ꝙ uirigabaā int̓fecerat uxorē Leuite cogͦſcēdo dic̄Cū tribꝰ Benyamin in carnis ſcelere fuiſſetobruta: collectꝰ oīs iſrl̓ vlciſci iniꝗtatē uoluitſꝫ tn̄ ſemel ⁊ iteꝝ in belli certaīe ipſe ꝓſtratꝰē. et ſb̓dīt. Quid ē ꝙ in vltiōe ſceleris iſraelinflamat̉: ⁊ tn̄ pͥus ipſe proſternit̉: niſi ꝙ ipſipͥus purgādi ſunt: ꝑ quos alioꝝ culpe feriūt̉vt iam mūdi ꝑ vltionē veniāt ꝗ alioꝝ vitiacorrige̓ feſtinat. Ex hͦ arguit̉ ꝙ prelatus niſimūdꝰ ſit: nō dꝫ īmundos iudicare. ItemGrego. Poſtulatꝰ dn̄s iudicare peccatricē n̄ſtatim dat iudiciū: ſꝫ pͥus ſe inclinās deorſuꝫin terra digito ſcribebat nos typice inſtruesvt cū quelꝫ ꝓximoꝝ errata ꝯſpicimꝰ: nō antea rep̄hendēdo iudicemꝰ ꝙͣ ad ꝯſcīam nr̄ireuerſi digito diſcretionis: quid ī ea ꝯditoriplaceat: ꝗdue diſpliceat examinemꝰ: iuxͣ illd̓apoſtoli. Conſidera te ip̄m: ne ⁊ tu tempterisItem Greg. ī eodē. Qui ſine peccato ē ⁊cͣ. i.pͥmo vos ipſi iuſticiā impletē: ⁊ ſic īnocentesmanibꝰ ad lapidandā ream ꝯcurrite. Ex hisbr̄ ꝙ malus aliꝗs nō debet aliū iudicare: vl̓iudicꝭ ꝑſonā aſſume. Cōtra. Saul cū a dn̄oent et reprobatꝰ dei populū iudicabat: ⁊ eiusiudiciū vniuerſus populus expetebat. Und̓dic̄ Dauid poſt reprobationē ꝓfitens ip̄m eēiudicē a dn̄o: ꝓpiciꝰ ſit mihi dn̄s: vt nō extēdam manū ī xp̄m dn̄i. i. ℟. 24. Itē Dauidcū eēt adulter ⁊ homicida interrogatꝰ a ꝓpheta ſnīam in diuitē dedit: ꝗ ouem pauꝑisrapuit dices. Iudiciū mortis ē viro huic ouēreddet ī qͣdruplū. Itē Salomon cū amoremulieꝝ deos gentiliū cole̓t: ſic̄ dr̄. 3. ℟. xi. tn̄vniuerſus iſrael ad eius iudiciū ꝯfluebat.Item Math. 23. de malis p̄latis iudeoꝝ dicebat dn̄s. Qui dicunt facite ⁊cͣ. Itē. i. Pe. 2.Serui ſb̓diti eſtote ī omni timore dn̄is nontm̄ bonis ⁊ modeſtis: ſꝫ etiā diſcol̓: ex quibusrelinꝗt̉ ꝙ maloꝝ p̄latoꝝ ſnīe ē parendum aſb̓ditis. gͦ ⁊ ipſi legalr̄ poſſunt ſb̓ditos iudicare. So. dd̓. ꝙ eſt iudicare de officio poteſtatis. ⁊ ē iudicare de idoneītate ſiue meritopoteſtatis. pͥmo modo mali p̄lati poſſunt ſb̓ditos iudicare. 2º mō nō niſi boni. pͥmū ſine2º damnabile eſt iudicanti. tn̄ ſalubre ē ſb̓dito obtēꝑanti. vn̄ auctoritateſ pͥmo poſite oſtēdūt ꝙ mali paſtores dū ſnīa iuſti examīs alios feriūt ſibi ipſis nocēt. ꝗa ſic̄ dr̄ ad ro. 2. Inqͦ alios iudicāt ſe ipſos ꝯdēnāt. Auctoritates ꝟo ī ꝯtͣriū obiecte aſtruūt ꝙ dū ab eccl̓iatolerāt̉: eoꝝ iudiciū ſb̓terfuge̓ nō ē licitū.obtēꝑare ē ꝓficuū. Et ꝑ hͦ pꝫ rn̄ſio ad obiectaConſequenter queritur que ꝯditōes reꝗrūt̉ ad hͦ ꝙ aliꝗs poſſiteſſe ordinate iudex. Nam Deutꝭ. pͦ. dic̄ Moyſes. Dixi vobis. date ex vobis viros ſapiēte⁊ gnaros quoꝝ ꝯuerſatio ſit ꝓbata ī tribubꝰveſtris. Et ſeꝗt̉. Tuliqꝫ eos vt populū iudicarēt. Ex hͦ gͦ relinꝗt̉ ꝙ ẜᵐ legē dei qui nō ēſapiens ⁊ gnarus iuris nō poterit eſſe iudexgͦ illi ꝗ ſunt minoris etatis nō poſſunt eſſe iudices. filr̄ nec natura ſurdi nec ꝑpetuo furioſi. Itē cū iudices debeāt eē d̓ tribubꝰ ppl̓idei. gͦ hr̄ticꝰ nō poterit eſſe iudex vel īfideliaet hoc eſt qd̓ dic̄ canon. 24. c. q. i. Hereticꝰ catholicum vtpote ſuꝑiorē ſe maledice̓ n̄ ualiī alienū a fide tāꝙͣ ī ſibi coequalē ſnīaꝫ darenō poteſt. Itē ꝯſil̓i rōne ꝓbat̉ ꝙ excoīcatꝰnō poteſt eē iudex. ẜᵐ etiā ꝙ dic̄ decretalistitulo de iudiciis. vbi dicit̉. ꝙ lꝫ excoīcatusnō poſſit ſtare ī iudicio ꝑ ſe tn̄ poteſt cogi ꝑaliū rn̄dē̓. Itē ex hͦ ꝙ dicit̉ ꝯuerſatio iudicis ꝓbata debꝫ eē. vr̄ ꝙ ſuſpectꝰ nō poſſit eēiudex. Un̄ Canon Nicolai. 3. ca. q. 5. Liceat ei ꝙſuſpectū iudicē ſibi putat eſſe ante ꝙͣ lis inchoet̉ recuſare ⁊ ad aliū recurre̓. nā qͦdāmō
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten