Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

obicit̉ non eſt ei obtēꝑandum dd̓rectitudo uoluntatꝭ nr̄e non ſꝑ attendit̉ inꝯformātiōe eius ad diuinā volūtatē reſpectu voliti: ſed reſpectu volētis. Motus enīvolūtatis cōꝑat̉ ad volētem ad volituꝫCōformatio volūtatꝭ mee ad diuinam ſꝑdebet eſſe quātū ad volētē. ẜꝫ non ſemꝑ advolitū. Un debeo me ſic conformare ei vtego velī qd̓ deꝰ vult me velle: vt velleqd̓ vult ſꝑ. Un̄ ſuꝑ illud p̄ſ. Rectos decetcollaudatio. dicit glo. cōuenit vt qd̓cunqꝫvult deus te velle. velis tu. non dicit vtvel̓ ꝗdcūqꝫ vult deꝰ. ſic bonꝰ filiꝰ volēspatrē viuere: quē deꝰ vult mori conformatvoluntatē ſua obtēꝑat diuine. quia ipſevult qd̓ deus vult ipſū velle .ſ. patrem viuere. Et dicit Augꝰ in ench̓. vult ipſefilius velit patrē viue̓ ex naturali pietateꝙͣ vult mori ex ſuo iudicio. Ad 2ᵐ dicēdū meritu appellat̉ vno actꝰ dignꝰ beatitudine vel miẜia eſt bonus vel malus.Alio modo dr̄ meritu ordo actꝰ ad p̄miumſeu ſit beatitudo ſeu ſit pēa. actus ē a li.arº. ſꝫ ordo actus illiꝰ ad premiuꝫ eſt a legeeternā. Unde quātū ad primū modū verūē qd̓ dr̄ in volūtate noſtra cōſiſtit meritu demeritū. ſꝫ ſecūdo: ꝗa ordī areactu bonuꝫ vel malū ad beatitudinem velſuppliciū eſt li. arbi. Un̄ Augꝰ intendit lex eterna ordinet bonū actu ad beatitudine. malū aūt ad ſuppliciū dicēs lex et̓naͣ incōmutabili ſtabilitate firmauit vt involūtate meritū: in beatitudinē miſeriapremium. Et ſic patet ordo ad premiumeſt ex ipſa.Quarto queritur intētione legis eterne ſcd̓m quā intētionemſit in deo. an̄ .ſ. approprietur ꝑſone vel eſſētie. eſſētie augꝰ. pꝫ. Apparet ſupͣte noſtrā ēē legē que veritas dicit̉. nec ambigendū eſt illa eſſe īcōmutabilē natura:ita eſt in deo ſcd̓m rationē eſſētie: iſtudverū ē. illa enī naturaº īcōmūicabil̓ ē dīnaeſſētia. Sed tūc ē queſtio vtꝝ alicui ꝑſoneapproprietur oſtēdit̉ ſecūdū ītētionēptatis ſic appropriat̉ ꝑſōe patris. Augꝰſuꝑ gen̄. Deꝰ naturas creat bonitate. volūtates ordinat ptāte: vt nec ſit natura queab eo ſit: nec volūtas bona cui preſitnec mala qua bn̄ vti poſſit. Poteſtasin deo eſt principiū ordinis. ſi lex eternaeſt prīcipiū ordinis. eſt in deo ſcd̓m intētionē ul̓ rationē ptātꝭ. appropriat̉ perſōepr̄is. Cōſequēt̓ oſtēdit̉ ſit ſcd̓ꝫ ītētiōeꝫueritatis. ita aꝓpriat̉ filio. ꝗa lex eternadicit̉ ueritas. Un̄ Augꝰ in li. de uera religiōe Lex eterna ē īcōmutabilis ueritas.uult oſtēde̓ lex appropriet̉ filio ſic̄ iudiciū filio ī illo libro: dicit pater iudicatquēqͣꝫ. ſꝫ iudiciū dedit filio. ſpiritualishomo a nemine iudicat̉ .i. a nullo homine.ſꝫ a ſola ipſa lege. ſcd̓m quā iudicat oīa. etideo ꝟiſſime dcm̄ ē. oportet nos oēs exhiberi an̄ tribunal xp̄i. Si iudiciū datumē filio. quoniā ꝟitatis ſeu ſapiētie eſt iudicare: iudiciū ſcd̓ꝫ legem eſt ut dicit. ergolex eſt ī deo ſcd̓ꝫ rationē ꝟitatꝭ appropriatefilio. Cōſequēter oſtēdit̉ ſcd̓m rōnemboītatis. ſic appropͥatur ſpiritui ſancto.p̄s. eſt qui ſe abſcodat a calore eiꝰ. glo.i. a ſpiritu ſancto: ſpiritꝰ ſanctus eſt lex teſtimoiū ⁊cͣ. ip̄i appropriat̉. ita ē ẜmrationem bōitatis. Itē.. ad ro. Lex ſp̄suite. glo. i. ſp̄s .ſ. qui docet̉ quid agendū ſituult ſpiritus ſanctus eſt lex. ita lex eterna habet eſſe ſcd̓ꝫ rationē bonitatis. ꝗaſpiritui ſancto: attribuit̉ bonitas: ſecundūquā intētionē ſit ī deo qͣre cui a ꝓpriat̉ꝑſone. Sol̓o dd̓ ad quālibet legemcurrunt tria .ſ. auctoritas. ꝟitas. bonitas hoc ſecūdū tria que cōcurrūt ad ſitlex .ſ. principium legis: forma legis: finisRatiōe prīcipii debet̉ ei anctoritas: ꝗapōt eſſe prīcipiū legis niſi habēs auctorita. Ratiōe ꝟo forme debet̉ ei ueritas. quialex nūqͣꝫ fert̉ ſine recta ratiōe Item rōnefinis debet̉ ei bonitas. quia lex eſt niſiad bonū. Un̄ ſic̄ habet̉ ex alia ſciētia. Lexē ſanctio ſancta iubens honeſtū ꝓhibēſqꝫcōtrarium. Si reſpiciamus ī lege eternaauctoritatē dr̄ in deo ſcd̓m rationē uel ītētionē ptātis. ſic appropͥiatur ꝑſone pr̄is.Si aut reſpiciamꝰ ꝟitate ſcd̓m ratione formalē ſic appropͥāt̉ ſapiētie: ita ꝑſōe filii.reſpiciēdo aūt bonitatē que debet̉ rōnefinis. ſic appropͥatur ſpiritui ſācto: Ex hocpatet qual̓r iſti effectus deriuāt̉ a lege eterna .ſ. Imperare vetare ⁊cͣ. iſti actus īperare vetare ſūt ipſiꝰ legis rōne auctoritatis. iſti aut duo actꝰ cōſule̓ permitte̓ ſuntipſiꝰ ratione veritatꝭ. Iſti aut duo: punire:pͥmiū tribue̓ ſūt ipſiꝰ rōe bonitatꝭ: ꝓpterhoc dictū ē a ſapiētibus ē ꝟtus legis.