p̄ſbiteri in populo dei ⁊ ex vobis tendet aīa illoꝝ. Ad eloquiū veſtrūin corda illoꝝ erigite penſate p̄cioſitatem theſauri vobis a deo ꝯmiſſi.NNō enī deo cura eſt de auro aut aſinis. ſꝫ de aīabus. Paſce īquit ouesmeas ne exigetur a vobis ratio pn̓cipaliter niſi de aīabus. Sāguineꝫinquit eaꝝ de manu veſtra reqͥrāt. Detur fides vni abbati celeberrimoimitationeqꝫ digniſſimo ſcꝫ. Bernhardo qui īſermone de aduentū dn̄ipene lacrimoſis vocibus curam ſibi impoſitam deplorat dicens. Longeinquit grauiori ⁊ ꝑiculoſiori debito tene̓t̉ aſtricti qui ꝓ multis aīabusrationem ſunt reddituri. Quid ego infelix quo me vertam ſi tantamtheſaurū ſi precioſū depoſitū illud qd̓ ſibi xp̄s ſanguine ꝓprio cariꝰ radicauit. contigerit negligenciꝰ cuſtodire. Si ſtillantem in cruce domīſanguinē colligiſſem eſſetqꝫ repoſitus coram me in vaſe vitreo quem⁊ portare ſepiis oporterent. Quid animi habiturus eſſem in diſcrimine tanto ⁊ certe id ſeruādum accepi pro quo mercator nō īprudēsip̄a vtiqꝫ ſapiencia ſanguinem ſuū dedit. Sed habeo theſaurum ī vaſisfictilibus ⁊ quibus multa plura qͣꝫ vitreis īminere ꝑicula vident̉. pertheſaurum intelligens curā aīaꝝ. Et addit. Accedit ſane ad ſollicitudinis pondus ⁊ timor ꝙ cum ⁊ meam ⁊ ꝓximi ꝯſcīaꝫ ſeruare neceſſe ſitneutra mihi ſatis eſt nota vbiqꝫ abiſſus ē inſcrutabilis. hec ille. Sedheu pauci ſunt paris ſenſus cum Pern̓hardo Mihil facilius nil iuliuseſtiniat̉ a multis qͣꝫ cura aīaꝝ qd̓ certe ꝓbare poſſumus ex qͦtidianaexꝑiencia. Videmus enī totum diem occupari circa curam temꝑaliuꝫraro aut nūqͣꝫ tempꝰ patere de ſalute animaꝝ. Accedat ad ꝓpoſiti nr̄iꝓbationem Beatus primꝰ regule inſtitutor benedictus qui inter cet̓ade abbatum onere dicit. Memīſſe ſemꝑ debet abbas quid eſt. memīſſequid dicit̉ ⁊ ſcire debet. q̓a cui plus ꝯmittat̉ ab eo plꝰ exigit̉. Sciatqqͣꝫ difficilem ⁊ arduam rem ſuſcepit regere animas ⁊ multoꝝ ſeruiremoribus. Et poſt pauca ante omnia ne diſſimulans aut ꝑipendēs ſalutem animaꝝ ſibi ꝯmiſſaꝝ non plus gerat ſollicitudinē de rebꝰ tran-ſitorijs ⁊ terrenis atqꝫ caducis. Sed ſenꝑ cogitet q̓a animas ſuſcepitregēdas de quibus ⁊ rationē redditurus eſt poſt conſolatonem ⁊ conſilium annectit formidoloio paſtori ne anxietas rei familiaris cum d̓priniat. Pmmū querite regnum dei. ⁊cͣ. Et poſt quātum ſub cura ſua ha-bere fratrū ſe ſcierit numeꝝ Agnoſcat ꝓ certo q̓a in die iudicij ip̄aꝝoīm domino redditurus eſt rationē ſine dubio addita ⁊ ſue aīe. neſcioquid clarius terribiliuſqꝫ dici poteſt. Hoc timore Bernhardus vnusex eis pauefactus ſuꝑ cantica ſe indignum eſtīans hoc titulo ait ⁊ ſi admeā multa confuſionem ⁊ ſi ad grande periculum mihi ſuꝑ cathedramnioyſi ſedeo. cuiꝰ tamen mihi non vendico vitam. nec exꝑior graciaꝫQuid tamē nō cathedre non defertur quoniā occupata eſt ab indigno.
225