VCa.

a Si tēſtimoniū hominū accipibmus/ teſtimoniū dei maiꝰ eſt.c Quoniā hoc eſt teſtimoniuꝫdei/ qd̓ maiu̓s eſt: quiā teſtifif catus ē de filio ſuo. Qui creg dit in filiū dei/ habet teſtimohniū dei in ſe. Qui nō credit fii lio/ mēdacē facit eū: qm̄ noncredit ī teſtimoniū qd̓ teſtificak tus eſt deꝰ de̓ filio ſuo. Et hocin eſt teſtimoniū quoniā vitamn ęternā dedit nobis deꝰ: et hęc

o vita in filio eiꝰ eſt. Qui habetqͦ filium/ habet vitā: qui non har̄bet filiū dei / vitam nō habet.s Hęc ſcribo vobis: vt ſciatist qm̄ vitā habetis ęternā/ quivcreditꝭ ī noīe filij dei. Et hec ēfidūcia quā habemꝰ ad deū:quia qd̓cūqꝫ petierimꝰ ẜm volūtatē eiꝰ audiet nos. Et ſciImus qͥa audit nos qͥcqͥd pe̓tia erimꝰ. Scimus qm̄ habemusb petitiōes qͣs poſtulamꝰ ab eo.

vel ſcientia ſęcularis. Hiere. ij. d. Quid tibi vis in via ęgyptivt bibas aquam turbidaꝫ? Tertius teſtis eſt Sanguis: cuius teſtimoniū hodie multum approbatur in eccleſia: ⁊ recipitur/ etſi etiā ſit ſingulare. Vnde ſicut antiqͥtus aqua legis mutata fuit in ſanguinem: qn̄ iure hęreditario ſibi ſuccedebāt ſacerdotes/ ita hodiequod magꝭ eſt mirabile vinuꝫ noui teſtamenti mutatuꝫ eſt inſanguinē: id ē in ſanguinis ſucceſſioneꝫ.Hodie em̄ dicunt: etſi nō verbo: tamē facto: Poſſideamꝰ hęreditate ſanctuariuꝫdei. Et ſanguis ſanguinem terigit Oſeęiiij. a. qꝛ hodie pauclicet intrare in eccleſiam dei/ niſi ſint de genere vel de ſanguinaaron. a ¶ Si teſtimoniū ⁊c̄. Hęc eſttertia pars in qͣ on̄dit ꝙ recipienda ſūt teſtimonia Quibꝰ probat̉ ꝙ chriſtꝰ eſt deꝰ ⁊ hō. Et hoc probat duplici argumento.Primū a minori ſic: Quia nos accipimꝰ teſtimoniū hoīm: ergo multo magis teſtimoniū dei. Dicit ergo: Si teſtimoniūhominū accipimꝰ: qͥ mentiri poſſunt: b ¶ Ceſtimoniuꝫdei maius eſt: ⁊ meliꝰ accipiendū. Ip̄e em̄ mentiri vel falſa teſtificari nō pōt. Maiꝰ dico: cQQuoniā hoc eſt teſtimoniū dei: patris ſcꝫ. d ¶ Qd̓ maius eſt: qͣꝫ teſtimoniuꝫhominuꝫ. e ¶ Quia teſtificatꝰ eſt de filio ſuo. Matth̓.iij. a. et. xvij. d. Hic eſt filius meꝰ dilectus. Si ergo creditꝭ hominibꝰ p̨̄nūciātibus ventuꝝ: credite patri teſtificāti adueniſſeip̄m. Ioh̓. v. g. Si crederetis moyſi/ crederetis forſitan ⁊ mihi. f. ¶Qui credit in filiū dei. Hoc eſt ſecundū argumētūqd̓ ſumit̉ ab effectu ſic. Qui credit in filiū/ deū facit veracē: quiꝟo nō credit/ deū facit mendacē: ſed hoc eſt vituꝑabile: pͥmuꝫꝟo laudabile. Dicit ergo Qui credit in filiū dei habetteſtimoniū dei in ſe. qꝛ ſcꝫ credit deo patri teſtificāti. Supra. ij. d. Qui autē ꝯfitet̉ filiū/ ⁊ patrē habet. Ioh̓. iij. d. Quicredit in filiū habet vitā ęternā: qui aūt incredulꝰ eſt filio/ nonvidebit vitā ęternā: ſed ira dei manet ſuꝑ euꝫ. Hoc exponit ſicGlo. Qui credit in filiū dei: fide ſcꝫ operāte ꝑ dilectionēmouet̉ in ip̄m. gHabet teſtimoniū dei in ſe: id ē ꝑ hͦ teſtificat̉ de ſe ꝙ ip̄e eſt filius dei. h ¶ Qui non credit filiomendacē facit eū: id eſt filiū: qͥ dicit: Ego ⁊ pater vnum ſumus Ioh̓. x. ſ. Et ꝓbat ꝙ qͥ nō credit in filiū/ facit patrē mendacē/ dicēs: Qui nō credit filio/ mendacē facit eū: id ēpatrem qͥ de eo teſtificatꝰ eſt. Un̄ ⁊ ſequit̉: i Qm̄ non credit in teſtimoniū qd̓ teſtificatꝰ ē deꝰ: pater ſcꝫ/ k¶ Defilio ſuo. Ioh̓. xij. d. Et clarificaui ⁊ iteꝝ clarificabo. Propt̓hoc dicit dn̄s Ioh̓. viij. e. Si deꝰ pater veſter eſſet/ diligeretꝭme vtiqꝫ: Ego em̄ ex deo ꝓceſſi ⁊ veni: neqꝫ em̄ a meipſo veni:ſed ille me miſit. l ¶ Et hoc ē teſtimoniū: cui credendū eſtin Quoniaꝫ vitā ęternā dedit nobis deꝰ. sͣ. ij. d. Hęceſt repromiſſio quā ip̄e pollicitꝰ eſt nob̓ vitā ęternā: hāc habemus iā ſpe ſed tādē habebimꝰ re. n ¶ Et hęc vita in filioeiꝰ ē: id ē ī filiū. Nemo em̄ venit ad patrē niſi ꝑ filiū. Ip̄e em̄eſt via Ioh̓. xiiij. a. Ego ſum via veritas et vita: nemo venitad patrē niſi ꝑ me: Et ipſe eſt oſtiū. Via ē incipiētibꝰ: vita ꝓficiētibꝰ: veritas ꝑfectis: ſed oſtiū intrātibꝰ. Vel: In filio: idē ꝑ ꝯfeſſionē fidei/ filij ⁊ eiꝰ imitationē: Et ne paꝝ videat̉ dixiſſe ꝙ vita eſt in filio: ait. o Qui habet filiū: credendo ⁊ imitando. piabet vitā. Ioh̓. xvij. a. Hęc eſt vita ęterna vtcognoſcant te ſolum verū deū: ⁊ quem miſiſti ieſum chriſtuꝫ.Et econuerſo: q ¶ Qui non habet filiū dei: per fidei corfeſſionē ⁊ amorē r ¶ Uita nō habet. Ioh̓. iij. d. Qui incredulus ē filio nō videbit vitā ęternā. Męc ſcribo vobis.Quarta pars in qua oſtēdit quāta ſit vtilitas in recipiēdo p̨̄di

cta teſtimonia: quia ip̄a recipere eſt fidei acquieſcere. Et dicūtur ſex in hac ꝑte. Primo ponit duplicē vtilitatē: Unā in futuro .ſ. vitā ęternā: ⁊ aliā in p̨̄ſenti .ſ. quia quicquid petierimus adeo/ obtinebimꝰ. Secūdo on̄dit ꝙ nō ſolū ꝓ nobis debemusorare/ ſꝫ ſalutē ꝓximi debemꝰ petere: ibi: Qui ſcit: Tertio on̄dit q̨̄ ſit vtilitas orare ꝓ his qͥ nō peccātpeccato ad mortem:ibi: Et dabitur ei.Quarto oſtendit quſunt qui peccant peccato ad mortem et qͥnon/ ibi: Scimusqn̄ omnis qui natus. Quinto oſtendit ꝑ quid poſſumuscauere ꝙ non peccemus peccato ad morteꝫ: vel per qͥd poſſumus ſcire ꝙ nō peccamus ad mortem/ libi:Et ſcimus quoniam filius dei ⁊cͣ.Sexto monet eos vt caueāt ab hęreticis ibi: Filioli ⁊cͣ. Dicit gͦ: Hęc ſcribo. Cōtinuatio. Quaſi teſtimoniū dei maiꝰ eſtqͣꝫ teſtimoniū hoīs: vnde magꝭ debet recipi: Et nō ſolū ꝓpt̓ hͦ:ſed quia maior inde ſequit̉ vtilitas. Unde: Hęc ſcribo vobis vt ſciatis: id ē de futura beatitudine certi ſitis: Quoniam vitam habetis ęternā: modo ſpe: tandeꝫ re. Ioh̓.xj. c. Ego ſum reſurrectio ⁊ vita: Sicut certus eſt d̓ foro vel d̓mercato tenēdo qui iam arram recipit: ⁊ vos arram habetis.t ¶ Qui creditis in noīe filij dei. Hęc arra ē fides. Unde ſancta agnes dicebat: Anulo ſuo ſubarrauit me dominꝰ ieſus chriſtus/ ⁊ immēſis monilibus ornauit me. v ¶ Et hęc ēfiducia. Secunda vtilitas: quia ſi credamus/ quicquid petierimus/ obtinebimus: qͣſi non ſolum in futuro vitam ęternā habebitis: immo in p̨̄ſenti petita impetrabitꝭ. Et hęc eſt fiducia quam habemꝰ ad deū: quia quodcūqꝫ petierimus ẜm voluntatē eius: non ẜm deſideria carnis noſtrę:quia. .j. Pet̓. ij. b. Chariſſimi obſecro vos tanqͣꝫ aduenas ⁊ peregrinos abſtinere vos a carnalibus deſiderijs quę militāt aduerſus animā. Vel: ẜm voluntatem dei: quę eſt vt noſtraꝫſalutem ⁊ proximi velimus ⁊ quęramus. Hęc eſt em̄ volūtasdei ſanctificatio veſtra .j. Theſſal̓. iiij. b. Ecce ꝙ vult vt ſalutem noſtrā/ velimus Qd̓ facimus ſanctfiicando nos ⁊ mundādo. Item Lucꝭ. xij. f. Ignem veni mittere in terrā: ⁊ quid volo niſi vt accendatur? Hęc eſt charitas ⁊ dilectio proximi quęaccendit̉ cum ſalus domini querit̉ et amatur: ⁊ qd̓ vult dominus. Vnde. j. Timoth̓. ij. b. Qui vult om̄es homines ſaluosfieri. Uel: ẜm voluntatē dei: vt ſcilicet in eius diſpoſitiōeponamus totū: quoniā melius ſcit quid eſt nobis vtile qͣꝫ noſip̄i. Ro. viij. e. Nā qͥd oremꝰ ſicut oportet neſcimꝰ: ſꝫ ipſe ſpiritus poſtulat pro nobis: id eſt docet nos poſtulare. Si inquāſic petimus. x ¶ Audiet nos: dando effectum petitionū/ Etdicit: audiet/ et nō audit: quia quicquid petitur/ debet peti infuturo vl̓ ad futuꝝ ordinari. Bene dixi ꝙ audiet de futuro. Ethoc probat/ dicēs: y ¶ Et ſcimus quoniam audit nos:etiam in pręſenti: annuendo quicquid petierimus: etſi ſtatimnō det. Ipſe enim qui eſt adiutor in oportunitatibus tempusnouit: quando vtilius dabit: quia Eccͣs. viij. a. Omni negocio tempus eſt et oportunitas. Quicquid petierimus:vel in futuro vel ordinatū ad futurum. Et dicit Quicquid:id eſt ꝙ ſit quid ſolidum non vanū. Psͣ. Vt quid diligitis vanitatē. z ¶ Petierimus: perſeuerant̉ nos qͥ ſumus boni: Eteadem multipliciter quę promiſerat inculcat/ vt nos ad orādūviuacius incitet: ⁊ ſi ẜm volūtatē eius petimꝰ ſupple: a ſScimus quoniā habemꝰ petitiones: id eſt res petitionūb QQuas poſtulamus ab eo. Phil̓. iiij. a. Nihil ſollicitiſitis: ſed in om̄i oratione ⁊ obſecratiōe cū gratiarūactiōe petitiones veſtrę innoteſcant ap d̓deū. Si gͦ habemꝰ qd̓ petimꝰ gͦ:☞ Qui ſcit fratre.

X

Ib. 3.d.

(psͣ. 82.

tteram

Psͣ .9.

Lb̓. 10. b.

Psͣ .4.