Epiſtoleprime Iohannis
a trē ſuū homicida eſt. Et ſcitꝭꝰ quōniā om̄is homicida nond habet vitā ęternā in ſeip̄o maē nētē. In hoc cognouimꝰ chag ritatē dei: quoniā ille a̓nimaꝫh ſuā ꝓ nobis poſuit: ⁊ noͣs dei bemus ꝓ fratribꝰ animasīpoknere. Qui habuerit ſubſtanti
iam huiꝰ mūdi: et viderit fr̄emin ſuū rneceſſitatē patiētē ⁊ claunſerit viſcera ſua ab eo: quomodo charitas dei manet in eo?Filioli mei: nō diligamꝰ verqͦ bo neqꝫ lingua: ſed oꝑe ⁊ ver̄ ritate. In hoc cognoſcimuse qm̄ ēx veritate ſumꝰ: et in con
cum hac mors corꝑalis. a Et ſcitis: per legē: vbi legit̉: Nōoccides: Exo. xx. b. b¶ Quoniā oīs homicida: qͥ vel ferro ꝑcutit: vel odio inſequit̉/ vt dicit Glo. Et ꝑ hęc duo q̨̄ ponitintelligi poſſunt duo genera homicidij: quoꝝ alteꝝ ē corꝑale:qd̓ ſit qͣttuor modis. Volūtarie: ⁊ hoc ſemꝑ eſt mortale. Iuſticia: ⁊ hoc ſi fiat liuore vindictę: vel nonamore iuſticię ē mortale ꝓpter intentionēmalaꝫ al̓s ſi fiat ẜmleges et ex amore iuſticię: nec peccatū eſtnec mortale. Itē neceſſitate: q̨̄ ſi eſt ineuitabilis/ excuſat. Itēcaſu: ⁊ tunc ſi interfector vacabat rei licite/ ⁊ īpoſuit diligentiā quā debuit nō eſt ei imputāduꝫ/ al̓s ſit.Per hͦ gͦ ꝙ dicit Glo. qͥ ferro ꝑcutit/ intelligit oē homicidiumcorꝑale/ qd̓ eſt peccatū. Itē ꝑ hoc qd̓ ſequit̉/ vel odio īſequit̉/intelligit om̄e homicidiū ſpūale. Qd̓ fit qͥnqꝫ modis odiēdo/detrahēdo/ malū ꝯſulendo/ nocēdo/ victū ſubtra hendo/ Hęcom̄ia ſūt mortalia. Omnis inquā homicida. c ¶ Non habet vitam: gratię. d Manentē in ſe: etſi ꝑ fidē hic īterſanctos viuere videat̉: qꝛ in ꝑpetuo dānabit̉/ qͥ hoc genere homicidij tenet̉/ vt diſcederet a fratribꝰ. Et hͦ ꝙ dicit: In ſeip̄o:pōt determīare hoc ꝟbū habet/ ſub hoc ſenſu: qͣſi talis nōhabet in ſe vitā: gr̄ę ſcꝫ vel deū/ qͥ ē vita manēs: ⁊ hoc ſi inſe habet vitā trāſeūtē. Vel pōt determinare ꝑticipiū: Et ē ſenſus. Deꝰ eſt ī vnoquoqꝫ ꝑ p̨̄ſentiā/ potentiā ⁊ eſſentiā: ⁊ ſic homicida habet deū nō tamen ꝑmanentē: qꝛ nō habet ꝑ gratiā.Deꝰ em̄ nō eſt in illo vt in habitaculo vel in domo/ cū nō ſit tēplū ſanctū dei. j. Corꝭ. iij. d. ſed fouea heritij: id ē diaboli Eſa.xxxiiij. d. Ibi ē ī corde homicidę vl̓ pctōris: habuit foueas heritius: id eſt diabolꝰ diuerſis fallacijs ⁊ deceptionibꝰ: ⁊ enutriuit catulos ſuos: malas ſcꝫ cogitationes: ⁊ circumfodit ⁊ fouiteos. Ex his om̄ibꝰ patet/ ꝙ nos debemꝰ firmiter diligere fratres: qꝛ mūdꝰ odit nos. e In hoc. Hic oſtēdit qͣꝫ efficaciterdebemus diligere ꝓximū. Et hęc efficacitas cōſiſtit in duobꝰ.Primo in hoc ꝙ debemꝰ ꝯtēnere noſtrā vitā tꝑalem ꝓ ſpūalivita ꝓximi. Et hͦ ꝓbat exēplo chriſti. Secūdo/ qꝛ om̄ia tēporalia debemꝰ cōicare ei: ibi: Qui habuerit. qꝛ ml̓tas ratiōesde habēda charitate poſuit. Tādeꝫ ſupponit de charitatꝭ perfectione/ q̨̄ eſt vt aīas noſtras ponamꝰ ꝓ amicꝭ: ſicut chriſtꝰ poſuit ſuā ꝓ nobis. Un̄ dicit/ In hoc cognouimꝰ charitatē dei: erga nos. f¶ Quoniā ille: ſcꝫ chriſtꝰ. g ¶ Aīamſuā poſuit: ꝓ nobis. Volūtarie em̄ ſe obtulit ſecutꝰ de rōneIoh̓. x. d. Nemo tollit eā a me: ſꝫ ego ponā eaꝫ a meip̄o. Eſa.liij. c. Oblatꝰ eſt quia ip̄e voluit h ¶ Et nos: imitātes ipſum.i¶ Debemꝰ ꝓ fratribꝰ aīas ponere. Ioh̓. xv. b. Maiorē hac dilectionē nemo habet qͣꝫ vt aīam ſuā ponat qͥs ꝓ amicis ſuis. Augꝰ. Animā meaꝫ ꝓ ꝓximo pono: qn̄ ori ſubtrahoqd̓ pauperi impēdo. Sed obijcit̉ hic. Videt̉ em̄ ꝙ iſtud argumentū nō ſequat̉: ip̄e poſuit: ergo ⁊ nos debemus ponere: nulla ē em̄ ꝓportio ip̄ius ad nos. Itē ip̄e habuit ſpiritū nō ad mēſurā Ioh̓. iij. d. nos ꝟo ad mēſurā/ Sol̓. Chriſtꝰ nobiſcū cōicauit in pęna tm̄: nos inuicē cōicamꝰ in pęna ⁊ culpa. Un̄ pl̓cōꝑati debemꝰ nobis inuicē qͣꝫ chriſtꝰ nobis: qͣſi ergo diceret:chriſtꝰ minꝰ debebat cōꝑati nobis qͣꝫ nos inuicē: ⁊ ipſe intātūcōpaſſus eſt/ ꝙ animā ſuā poſuit: ergo ⁊ nos debemꝰ inuicemponere aīas noſtras. Sꝫ adhuc obijcit̉. Nōne hoc eſt opꝰ ꝑfectiōis ponere animā ꝓ fratribꝰ? Ita vult Glo. q̨̄ dicit de charitatis ꝑfectione/ ſupponit: ⁊ hoc dicit̉ oībus: ergo oēs tenent̉ad ꝑfectionē vel ad oꝑa ꝑfectiōis. Sol̓. Oēs tenent̉ in caſu: ſꝫp̨̄latꝰ alicubi tenet̉ vbi nō alij: qꝛ debet opponere ſe p̨̄latus in ꝑſecutiōe fidei qn̄ oēs nō tenent̉ niſi ab eis requirat̉: vn̄ p̨̄latustenet̉ ex officio: ſed ꝑfecti tenent̉ ex cōmiſſo: qꝛ ſcꝫ talentū ſibicōmiſſum nō debēt abſcōdere. Sꝫ nūqͥd imꝑfecti tenent̉? Uidet̉ ꝙ nō: qꝛ imꝑfecta charitas nō reſiſtit magnis temptatiōibus. Sol̓. Immo quātacūqꝫ charitas/ ſufficit ad reſiſtēdū qͣn
tecūqꝫ tēptatiōi/ ſicut dicūt quidā: ⁊ ẜm iſtos imperfecti tenatur ponere animas: ſꝫ non ita cito ſicut ꝑfecti: qꝛ nō ita de facili poſſunt reſiſtere tēptatiōi ſicut ꝑfecti. Alij dicūt ꝙ ꝑua charitas nō ſufficit ad reſiſtēdū magnę tēptatiōi: Et ẜm iſtos dicēdū ꝙ nō tenēt̉ dare aīam ſuā pͥmo/ ſed ſecūdo: qꝛ pͥmo tenētur ſe p̨̄parare: et perhoc dabit̉ eis maiorgr̄a qͣ habita magispoterunt reſiſtere.k Qui habuerit̉:Hic oſtēdit aliā efficaciā dilectiōis ꝓximi: qꝛ debemꝰ exponere neceſſitati eiꝰ tēporali bona tꝑalia/ ſicut neceſſitati ſpūalivitā tēporalē. Un̄ dicit: kQui habuerit ſubſtātiā huius mūdi: id eſt diuitias: quę dicunt̉ ſubſtantia: qꝛ illis ſuſtētamur: vel qꝛ ſubeſſedebēt ⁊ ſubſtare/ ⁊ nō dn̄ari. Glo. ꝯtinuat ſic: Etſi ꝓ tꝑis oportunitate vel hūana infirmitate non ꝯtigerit aīas ponere: debemus ſaltē res noſtras ꝓ fratribꝰ deponere. ⁊ hoc eſt nutrimentū charitatꝭ. Qui didicit rē ſuā dare: qn̄qꝫ poterit ſeip̄ꝫ deponre. ¶ Et viderit fratrē ſuū neceſſitatē patientē: vel victus vel veſtitꝰ. m Et clauſerit viſcera ſua ab eo: vt velſaltē non cōpatiat̉ ei: ⁊ nihil det/ etiā ſi cōpatit̉. Gregꝰ. Facilus manꝰ īuenit dationē/ qͣꝫ animꝰ cōpaſſionē. n ¶Quo charitas dei: id ē habitꝰ charitatꝭ dei formalit̓: id ē charitas data a deo qͣ informamur: ⁊ ſic eſt ꝯſtructio trāſitiua inter charitas et li dei: ⁊ exponitur de charitate creata. Vel: Charitasdei: id eſt charitas q̨̄ eſt deꝰ: id eſt ſpūſſanctꝰ qͥ facit in nobisbona: ⁊ ſic legit̉ effectiue d̓ charitate īcreata: ⁊ ē cōſtructio trāſitiua. Quo ergo charitas dei manet in eo. q. d. nō manet ī eo. Male em̄ aīam poſſet ꝓferre qͥ nō vult ſuꝑflua dare.Propter hoc dicit Eſa. lviij. b. Frāge eſuriēti panē tuū: ⁊ egenos/ vagoſqꝫ induc in domū tuā. o ¶ Filioli. Hic oſtēdit qͣꝫvere diligēdꝰ eſt ꝓximꝰ dicēs: Filioli mei. Hoc dicit/ vel qꝛeos p̨̄ceſſit in fide/ vel ad innuēdū ꝙ hic ſumꝰ filioli: vbi charitas oīno ꝑfecta nō eſt: ſed in futuro erimꝰ filij qn̄ charitas eritoīno ꝑfecta. Glo. ſic ꝯtinuat. Quia nō ē ꝑfecta charitas in illoqͥ non ponit aīam ꝓ fratribꝰ: vel qͥ ſaltē nō dat pecuniā: gͦ vt ꝑfectā charitatē habeatꝭ. Filioli mei nō: diligamꝰ verboneqꝫ lingua tm̄. Glo. In ꝟbo pura locutio: nō opus: in lingua intelligit̉ multiplex oratio: ſicut quidā ſępe repetitis ẜmonibꝰ/ affectū ſuū volunt cōmēdare. Prouerb̓. xiiij. c. Ubi plūrima ꝟba ſūt/ ibi freq̄nt̉ ęgeſtas. p. Sed opere: id eſt reſ exhibitiōe. q Et veritate: id mētis integritate: vt ſicut os datis: ſic ⁊ detꝭ animū. Lucꝭ̓. vj. e. Om̄i petēti te tribue. Glo. Utſimplici intētiōe bn̄ficia p̨̄ſtemꝰ nō ꝓpter iactantiā/ nō ꝓpteraliqd̓ cōmodū: ſed reſpectu ſoliꝰ dei. Iaco. j. d. Eſtote factoresꝟbi ⁊ nō auditores tm̄/ fallētes voſmetip̄os. Sꝫ obijcit de hocꝙ dicit/ oꝑe: ergo oēs tenemur diligere oꝑe: ergo effectū: ergoinimicos. Cōtra. Tenemur aliqn̄ inimicos exponere/ ⁊ maxime inimicos fidei: gͦ non tenemur eos diligere effectu? SoloEſt inimicꝰ duplex. perſonalis qͥ ſcꝫ ꝑſona vel rebus vult nocere: hunc tenemur diligere nō ſemꝑ ſed ī caſu. effectū ſcꝫ in articulo neceſſitatis: ⁊ eſt inimicus generalis/ qui ſcilicet perſequitmores eccl̓ię: ⁊ maxime fidē: talem nō tenemur diligere effectūnec affectu: ſed tenemur euꝫ exponere: Et qd̓ dicit̉ h̓ intelligitde primo: qui ſcilicet eſt perſonalis. Prouerb̓. xxv. c. Si eſuſ ierit inimicꝰ tuus/ ciba illū. r ¶ In hoc cognoſcimꝰ baecēſecūda ꝑs ſecūdę partꝭ capituli/ in qua on̄dit vtilitates quē ſequūtur ex obſeruatōe huiꝰ mādati q̨̄ ſunt duę. Una ē: qꝛ ſt diugamus/ ſatagemꝰ ſemꝑ mūdis cordibꝰ apparere. Scd̓a e: qe ſtdiligamꝰ ſecure petemꝰ a deo: ⁊ ſecuri erimꝰ impetrando ſibeChariſſimi ſi cor nr̄m ⁊cͣ. Dicit gͦ. In hͦ cogͦſcimꝰ ſi peetatis opera in ꝟitate facimꝰ. Cogͦſcimus: ip̄m. sQAm̄ erveritate ſumꝰ: id eſt ex deo qui eſt veritas/ imitamur. Iobrxiij. d. In hoc cognoſcēt oēs qꝛ diſcipuli mei eſtis / ſi dileclonē habueritis ad inuicē. ¶ Et in ꝯſpectu eiꝰ: Per hoē eegnoſcimus nos
R
Al̓r. neceVlxo.
Iob̓ .13. d.
al̓sˣnoſtras