Ca.III

a ſpectu eiꝰ ſuādebimus cordab noſtra. Quoniā ſi rep̄hendecrit nos cor noſtꝝ maior eſt dedus corde noſtro ēt nouit oīa.Chariſſimi ſi cor noſtrū nō regͦ p̄hēderit nos/ fiduciam habeh mus ad deū: ⁊ quicqͥd petierimus/ accipiemꝰ ab eo: quoniān mādata eiꝰ cuſtodimꝰ: et ea q̨̄

ſūt placita corā eo/ facimusI Et hoc eſt mādatū eiꝰ vt credamꝰ in noīe filij eiꝰ ieſu chrihͦ ſi: ⁊ diliga̓mus alterutꝝ ſicutr̄ dedit mandatū nobis. Et quiſeruat mādata eiꝰ in illo mafͦ net/ ⁊ ipſe in eo. Et in hoc ſcivmus quoniā manet in nobisē de̓ ſpiritū quē dedit nobis.

gnoſcimus nos eſſe .ſ. ſi exhibeamꝰ oꝑa charitatꝭ ꝓximis. Un̄Psͣ. Ego autē in iuſticia apparebo ꝯſpectui tuo. Et per hocetiā: a ¶ Suadebimꝰ corda nr̄a: vt ad meliora ꝓficiamꝰ:ẜm illud Apl̓i. j. Corꝭ. xij. d. Emulamini aūt chariſmata meliora. Et ī hͦ ꝙ dicit/ ſuadebimꝰ on̄dit ꝙ volūtas nō pōt cogi.Apocꝭ. iij. d. Suadeo tibi emere auruꝫignitū ꝓbatum vt locuplex fias. Et ita exp̄dictis on̄dit ꝙ debemus diligere ex vertate. Tertio oſtēditin oꝑe ſimul ⁊ ꝟitate: Un̄ pͥus dicta nōreſpiciūt niſi alteruꝫtm̄ .ſ. diligere in veritate .ſ. qd̓ dicit̉ nuncreſpicit vtrūqꝫ .ſ. diligere ⁊ oꝑe ⁊ ꝟitate.Un̄ dicit: b ¶ Qm̄ ſi rep̄hēderit nos. Et rn̄det hic quibuſdā qͥ poſſent dicere: Nō poſſumꝰ ita diligere: qꝛ ſi damꝰ indignis/ peccamꝰ. Rn̄det ꝙ nō: ſi bonā intentionē habeamꝰ indādo: Qm̄ ſi rep̄henderit nos cor noſtrū: de hoc ꝙ damus indignis bona tn̄ intētiōe. c MMaior eſt deꝰ cordenoſtro: id eſt videt ꝯſcientiā ⁊ intentionē remunerādā. q. di.nos habemꝰ cor paruū/ credētes ꝙ deꝰ ẜm bonā intentioneꝫnō remuneret: ſꝫ/ maior eſt deꝰ corde noſtro: ad remunrādū intentionē. Un̄ Prouerb̓. xvj. a. Om̄es vię hominū patent oculis eiꝰ: ſpirituū ponderator eſt dn̄s: id eſt intentionū.Heb̓. iiij. d. Oīa nuda ⁊ aperta ſūt oculis eiꝰ. Et ꝙ deꝰ maioreſt oſtendit/ dicens: d ¶ Et: id eſt qꝛ ipſe/ nouit oīa. Vel ſicqͣſi diligamꝰ oꝑe et ꝟitate. Qm̄ ſi cor noſtrū rep̄henderit nos: id eſt ſi aliqͥd in noſtro corde rep̄hēſibile eſt/ eo ꝙ minus debito diligamꝰ: ⁊ deū hoc latere volumꝰ nō poſſumꝰ: qꝛmaior eſt deꝰ corde nr̄o: id eſt perſpicacior ad videnduꝫqͣꝫ cor noſtrū ad celandū vel occultādū. Et hoc ꝓbat dicens:Et nouit oīa. Prouerb̓. xv. b. Infernꝰ ⁊ ꝑditio corā dn̄o: qͣnto magis corda filioꝝ hoīm. Iob. xxvj. b. Nudus eſt inferncorā illo: et nullū ē operimētū ꝑditioni. Ul̓ aliter ab illo loco:In hoc cognoſcimꝰ: qͣſi ſi diligimꝰ ī ꝟitate: In hoc cōgnoſcimꝰ qm̄ ex vitate ſumꝰ in cōſpectu eiꝰ: ſine pūcto: Suadebimꝰ corda nr̄a: facere q̨̄ ſūt placita in cōſpectu eius: id eſt laboramꝰ ad hoc vt cogitemꝰ q̨̄ ſūt digna in cōſpectu: ⁊ ſic nō ē pūctus ibi ī ꝯſpectu eiꝰ qd̓ erat ẜm pͥmā lectionē. Suadebimꝰ dico: quoniā ſi habemꝰ malā cogitationēin corde/ vel malā iutentionē: nō pōt deū latere. Un̄ ſequitur:Quoniā ſi rep̄hēderit nos cor noſtrū/ maior ē deus corde noſtro ⁊ videt oīa. Boetiꝰ. Magna nobis indicta eſt bn̄ agēdi neceſſitas ſi diſſimulare nō velimꝰ/ cū cūctaagimꝰ ante oculos iudicis/ cūcta cernētis. e ¶ Chariſſimi.Secūda vtilitas: qꝛ ſi diligimꝰ/ ſecure poterimꝰ dicere: Dimitte nobis debita noſtra: ⁊ ſecure petemꝰ/ ⁊ de impetrādo ſecurierimꝰ. Dicit ergo: Chariſſimi ſi cor. q. d. ſi recte nō diligimus: ſed ficte/ ꝟbo ſcꝫ ⁊ lingua nō poſſumꝰ hoc celare deo: ſedf. ¶Si cor nr̄m non rep̄hēderit nos: id eſt ſi purā dilectionē habemꝰ ſalutē fratrū: nō aūt emolimētū quęrētes: g FFiduciā habemꝰ ad eū. Iob. xj. d. Et habebis fiduciā ꝓpoſita tibi ſpe. Vel: Fiduciā habemꝰ: ꝑueniēdi .ſ. ad deū.Un̄ Eſa. xij. a. Ecce deꝰ ſaluator meꝰ fiducialiter agā ⁊ nō timebo. h Et quicqͥd petierimꝰ ab eo: ꝑſeuerater pulſando: i ¶ Accipiemꝰ. Lucꝭ. xj. b. Oīs qͥ petit/ accipit: ⁊ qui q̨̄rit īueuit/ ⁊ pulſanti aperiet̉. Quicqͥd: ip̄m ſcꝫ vel aliud magis expediēs nob̓: ⁊ ſic ꝯſtruit̉ li quicqͥd cū hͦ ꝟbo poterimus. Et hͦ ꝙ dicit quicqͥd ītelligit̉ ad ſalutē per tēpus cōſignificatum in hoc ꝟbo petierimꝰ: ſignificat̉ illa ꝯditio oratiōis q̨̄ eſt ꝑſeuerāter: ex ꝑte aūt ſuppoſiti intelligit̉ pie. Talesem̄ debemꝰ eē qͥ accipiamꝰ ſcꝫ beati/ Si li quicqͥd ꝯſtruit̉ cūhͦ ꝟbo accipiemꝰ/ intelligunt̉ qͣttuor ꝯditiones .ſ. tres primęſa dictę ſicut dictū eſt .ſ. ad ſalutē/ perſeuerāter ⁊ pie: ⁊ quartaq̄ eſt nobis: Et tūc eſt ſenſus. Accipiemꝰ quicqͥd petieri-

mus: quoniā ſi ꝓ nobis petimꝰ/ certū eſt ꝙ accipiemꝰ. Iteꝫſi ꝓ alio ⁊ ip̄e ſit indignꝰ/ oratio nr̄a in ſinū noſtrū reuertetur:vt ſic gr̄a nobis detur ⁊ augeat̉. Un̄ ꝓpt̓ hoc dicit dn̄s Ioh̓.xv. c. Si qͥd petieritis patrē in nomine meo/ dabit vobis. Etqͣre hoc? k Quoniā mandata eiꝰ: de dilectione dei ⁊ ꝓximi: l¶ Cuſtodimus: corde. Psͣ.Cuſtodiuit aīa meateſtimonia tua ⁊ dilexit ea vęhementer.Seruaui mandatatua ⁊ teſtimonia tuaqꝛ oēs vię meę in cōſpectu tuo. m ¶ Etea q̨̄ ſunt placitacoraꝫ eo/ facimꝰ.Corā poteſt ꝯſtruicū ꝑticipio: vt ſit ſenſus: Quę ſūt placita corā eo: id eſt digna p̨̄ſentari ei: vel cū ꝟbo facimꝰ cora eo: id eſt in abſcōdito codis vbi ip̄e videt. Un̄ vnꝰ de hisqͥ qd̓ petebat accępit: dicebat Eſa. xxxviij. a. Memēto queſoquō ambulauerim corā te in ꝟitate/ ⁊ in corde ꝑfecto. Et oſtēdit q̨̄ ſūt illa mādata/ dicēs. n ¶ Et hoc eſt mādatū. Sedqͥd ē: debuit dicere/ q̨̄ eſſent mādata: ⁊ ſingulariter dicit: hoceſt mandatū. Vnde hoc? Sol̓. Hoc facit vt oſtēdat quoniāet ſi plura ſint mādata per eſſentiā vel per naturā: vnū tn̄ eſt ꝑꝯtinentiā vel ꝯnexionē. Dicit ergo: Et hoc eſt mandatū:dei. o ¶ Ut credamꝰ in noīe filij eiꝰ ieſu chriſti: cū nōſit aliud nomen ſub cęlo datū hoībꝰ/ in qͦ oporteat nos ſaluosfieri. Un̄ Ioh̓. xx. g. Hęc aūt ſcripta ſūt vt credatis qͥa ieſuseſt filiꝰ dei: ⁊ vt credētes vitā habeatis in noīe eiꝰ. Et nō ſolūcredatꝭ (qꝛ dęmones credūt ⁊ cōtremiſcūt: Iaco. ij. d.) immo¶ Diligamꝰ alterutrū. Sꝫ qͣre hęc duo mādata ꝯiungit?Hoc iō eſt: vt dic̄ Glo. qꝛ hęc duo neq̄ūt ſeꝑari: ⁊ veꝝ dicit Etqͣntū credis/ tātū diligꝭ: ⁊ quātū diligis/ tantū credis: ⁊ non qͦcūqꝫ modo ſed: q ¶ Sicut dedit mandatū nobis: id eſtvt diligamꝰ ſicut ip̄e nos dilexit: vt ꝑ ſicut oſtēdat̉ dilectio īfide/ vel ſimilitudo dilectiōis ī fide: id ē ad id ad qd̓ nos ip̄e dilexit. Ioh̓. xiij. d. Mādatū nouū do vobis vt diligatis inuiciſicut dilexi vos. r ¶ Et qͥ ſeruat. Hęc eſt tertia hūilitas obſeruatiōis mādatoꝝ: qꝛ Et qͥ ẜuat mādata eiꝰ/ in illo manet: ⁊ ſic ē in pace ⁊ qͥete. Psͣ. In pace factꝰ eſt locꝰ eiꝰ. Ioh̓.xvj. g. In mūdo p̄ſſurā: ī me aūt pacē habebitꝭ. Un̄ īpij qͥa īeo nō manēt pacē nō habēt. Eſa. lvij. d. Cor īpij qͣſi mare feruēs qd̓ qͥeſcere nō pōt. Et hͦ ē qꝛ nō ē ī termīo .ſ. ī chriſto. Oīsem̄ donec ſit ī ſuo termino ⁊ ī fine nō qͥeſcit. Et qͣre īpij nō ſūtin termīo? Rn̄det Psͣ. qꝛ exterminauit eos aper de ſilua ⁊cͣ. i.ſuꝑbia ⁊ luxuria: Sed qui ẜuat mandata eiꝰ/ in illo manet: ꝑ debitā reuerētiā ⁊ ſubiectionē. s ¶ Et ip̄e ī eo: ꝑ gratiā inhabitātē: vt in vaſe mūdo ⁊ defęcato. Ioh̓. xiiij. c. Et adeū veniemꝰ/ ⁊ māſionē apud eū faciemꝰ. t ¶ Et in hoc ſcimus: qꝛ ſcꝫ ſeruamꝰ/ mādata ſcimꝰ. v ¶Qm̄ manet in nobis: ſupple illud x DDe ſpū quē dedit nobis: id ē gr̄a ſpirituſſancti quā dedit nobis. Vel ſic: Et ſcimus qm̄ mane̓tin nobis. Scimus dico in hoc: id eſt per hoc quod ſequit̉ deſpū: id eſt per ſpiritūſanctū. yQuē dedit nobis: ⁊ ſic li hͦdemōſtrat hͦ totū/ de ſpū ⁊cͣ. ⁊ eſt ꝯſtructio appoſitiua. Spiritū aūt appellat hic dona ſpūſſctī: q̨̄ in pͥmitiua eccl̓ia viſibilit̓ꝯferebat: ſpūs .ſ. crēdētibꝰ: ſicut genera līguaꝝ vel hmōi. Velſpiritū dic̄ h̓ ſpiritūſanctū datū apl̓is triplicit̓/ ⁊ ad tria. Primo an̄ reſurrectionē: et ad tria .ſ. ad innocētiā vitę ad ꝑticularē doctrinā/ ⁊ ad miraculoꝝ oꝑationē. Itē ſecūdo poſt reſurrectionē/ ſed ante aſcenſionē. Ioh̓. xx. e. Inſufflauit ⁊ dixit eis:Accipite ſpiritūſanctū: ⁊ hoc ad ſignificādū ꝙ ipſe idē erat qͥ īadā inſpirauerat ſpiraculū vitę. Gen̄. ij. b. et ad vſuꝫ clauiū etptātē. Itē tertio poſt aſcēſionē. Actꝭ. ij. a. ⁊ hͦ ad robur ⁊ cōfirmationē: vt qͣſi olla excocti audacter nomē dn̄i p̨̄dicarēt/ nōtimentes eos qui occiderent corpus/ ſcientes ꝙ animā nō poſſunt occidere: Matth̓. x. d.☞ Chariſſimi vidite

paf̓.

Psͣ. 118

D

Ioh̓ .15. c.

Actꝭ. b.

Psͣ .75.

Boetius deiōſol̓. li. 5proſa. 6

pg. 79.

Acll̓ .4. b.

u 2