EpiſtoleprimeIohannis
ſͣ vob̓ vt non peccetꝭ. Sed etſic qͥs peccauerit aduocatū habemus apud pr̄em: iēſū chris ſtū iuſtū: ⁊ ip̄e̓ ē ꝓpitiatio propctīs nr̄is: nō ꝓ nr̄is aūt tm̄ ſꝫf etiā ꝓ totiꝰ mūdi. Et in hͦ ſciR mu̓s qm̄ cognouimꝰ eū ſi mās data eiꝰ obſeruamꝰ. Qui dic̄q̄ ſe noſſe eū ⁊ mādata eiꝰ nō cuI ſtodit: mēdax eſt: ⁊ in eo verittas nō eſt. Qui aūt ẜuat v̓būeiꝰ vere in hͦ charitas dei ꝑfeẜcta eſt. In hͦ ſcimꝰ qm̄ in ipſoz ſumꝰ. Qui dic̄ ſe in ipſo maa nere: debet ſic̄ ille ambulauitb ⁊ ip̄e ābulare. Chariſſimi nōcmādatū nouū ſcribo vob̓: ſēdmandatū vetꝰ qd̓ hābuiſtꝭ ab
ria diligendi: deus .ſ. ⁊ proximus: propter hoc prima ꝑs diuidit̉ ī duas. In pͥma em̄ agit de dilectiōe dei. In ſecūda de dilectione ꝓximi: ibi: Qui dicit ſe ī luce eē ⁊cͣ. In hac gͦ parte:Filioli mei ⁊cͣ. vſqꝫ ad id: Qui dicit ſe eē in luce ⁊cͣ. Agitd̓ dilectiōe dei. In hac ꝑte ꝓcedit ſic: qꝛ em̄ nō poſſumꝰ deū diligere niſi ip̄e impēdat gr̄am: Ip̄e vero fac̄qd̓ in ſe ē/ ſi nos facimꝰ qd̓ in nob̓ ē .i. ſi p̨̄paramꝰ nos ad recipiēdā gr̄am eiꝰ. Propt̓ hͦpͥmo monet nos ad p̨̄parādū vt ſic gr̄aꝫ eiꝰdigne recipiamꝰ. Un̄ dic̄: Filioli ⁊cͣ. Sꝫhęc p̨̄paratio pōt eſſe duplex: vel potiꝰ ẜmduos ſtatꝰ hoīm. Quidā em̄ ſūt qͥ ſua naturalia illęſa a pctō ſeruauerūt/ ꝑſeuerādo ī innocētia baptiſmali. Hos an̄ lapſum monetp̨̄parare ſe ad dilectionem dei: qd̓ faciūt nōpeccādo. Vn̄ dic̄. Filioli ⁊cͣ. Alios qͥ peccauerūt poſt lapſum monet ad p̨̄parādū ſead dilectionē dei: qd̓ faciūt medicū q̨̄rēdo.Un̄ dicit: Sꝫ etſi qͥs peccauerit. Deinde ſecūdo oſtēdit ꝙ ad ip̄m pōt qͥlibet ſecure accedere: ibi: Et ipſe eſt propitiatio. Sed qꝛ ꝓbatio dilectiōis eſt exhibitiooꝑis: propterea nihil reſtat ampliꝰ niſi eoinuēto qͥ eſt ꝓpitiatio ꝓ pctīs/ vt obtēꝑemꝰeiꝰ mādatis: Un̄ qͣrto on̄dit ꝙ ſi ip̄m diligimus ip̄iꝰ mādata ſeruare debemꝰ: ibi: Ethoc ſcimꝰ qm̄ cogͦſcimꝰ ⁊cͣ. Dic̄ gͦ. Flioli mei ⁊cͣ. aHHHęc ſcribo vob̓. Rn̄det hic aliqͥbꝰ qͥ poſſent dicere: qͣre dixiſti:Si dixerimꝰ qm̄ pctm̄ nō habemꝰ ⁊cͣ. Rn̄det qͣſi ꝓpt̓ hoc prędixi ne peccaretis: exiſtimātes vos eē mundos: ⁊ ꝓpt̓ hoc etiāſcribo vobis vt nō peccetis. Hoc erat qd̓ Psͣ. petebat adn̄o dicēs: In corde meo abſcōdi eloquia tua/ vt nō peccē tibi.Monet gͦ hic eos qͥ nō peccauerūt mortal̓r ad p̨̄parandū ſe addilectionē dei qd̓ faciūt nō peccādo. In hͦ aūt ꝙ filiolos vocateos/ notant̉ duo: ⁊ tenerrimꝰ affectꝰ ſuę erga eos charitatis: etſignū obediētię illoꝝ ⁊ ſubiectiōis. Et hic qͥdē vtit̉ diminutinonoīe: qꝛ paruuli obediētes ſolēt eē/ ⁊ ſubiecti. Gal̓. iiij. a. Quātotꝑe hęres ꝑuulus ē nihil differt a ſeruo cū ſit dn̄s oīm: ſꝫ ſub tutoribꝰ ē vſqꝫ ad p̨̄finitū tp̄s a pr̄e. Heb̓. xij. c. Patres carnis habuimꝰ eruditores: ⁊ reuerebamur eos: nō multo magis obtꝑabimus pr̄i ſpirituū ⁊ viuemꝰ. b. Sed etſi quis. Dixi vt nō peccetis/ ⁊ tn̄ peccantes nō deſperetis: Un̄ dicit. Sꝫ et ſi qͥs peccauerit/ fragilitatē ſuā attēdat: ⁊ dei auxiliū inuocet: clamet etexaudiet̉ in cęlis: quia c ¶ Aduocatum habemꝰ apuddeū/ patrē in cęlis: Ecce ꝙ iudex eſt benignꝰ. Nūqͥd ꝓ modico ip̄e aduocat ꝓ nob̓? Nō: quia d ¶ Ieſū habemꝰ .ſ. aduocatū qͥ nihil allegat niſi qd̓ eſt ꝑ nr̄a ſalutē. Sꝫ nunqͥd modicus eſtip̄e vl̓ paruꝰ? Nō: ſed e ¶ Chriſtū/ vnctū .ſ. oleo lęticię p̨̄ participibꝰ ſuis. Heb̓. j. c. Unctus quidē vt ſacerdos/ vt deo pr̄i nosofferat hoſtias mūdas ⁊ immaculatas. Col̓. j. c. Nūc aūt recōciliauit in corꝑe carnis eiꝰ ꝑ mortē: exhibere vos ſctōs ⁊ immaculatos et irrep̄hēſibiles corā ip̄o deo .ſ. Itē vnctꝰ vt rex: qꝛ debellauit aereas ptātes. Sꝫ qꝛ poſſet aliqͥs dicere: veꝝ ē ꝙ benignus eſt ⁊ potēs eſt: ſꝫ muneribꝰ corrumpit̉: propt̓ hoc oſtēdit ꝙnō. Un̄ dicit: f ¶ Iuſtū: qͥ nec p̄ce nec p̄cio corrūpit̉ qͥn eruat⁊ iuſte ꝓcedat. Propt̓ hͦ dic̄ Glo. ſuꝑ illd̓ v̓bū Psͣ. Sctm̄ ⁊ terribile nomē eiꝰ. Amet̉ chriſtus qꝛ aduocatꝰ eſt: timeat̉ qꝛ iudexeſt. Ioh̓. v. d. Pr̄ nō iudicat quēqͣꝫ: ſꝫ oē iudiciū dedit filio. Notandū ē ꝙ chriſtus triplicit̓ ⁊ tribꝰ vicibꝰ legit̉ aduocaſſe ꝓ nob̓:An̄ paſſionē ſuā. Ioh̓. xvij. b. Ego ꝓ eis rogo: nō ꝓ mūdo/ ſꝫ ꝓhis qͦs dediſti mihi: qꝛ tui ſūt. Secūdo ī ip̄a paſſiōe. Lucꝭ. xxiij.e. Pr̄ dimitte ill̓ qꝛ neſciūt qͥd faciūt. Tertio poſt paſſionē: ſicuthic d̓r: Aduocatū habemꝰ ⁊cͣ. Primā allegationē fec̄ ꝟbo:ſecundā cū ſanguīs effuſione: tertiā facit qͥtidie cicatricū oſtenſione. Un̄ dicit btūs Bern̄. ꝙ filiꝰ on̄dit pr̄i latꝰ ⁊ vulnera. D.inde on̄dit ꝙ ſecure poſſumꝰ accedere ad ip̄m/ dicēs. g EEt ip̄eeſt ꝓpitiatio .i. hoſtia deo pr̄i oblata. h ¶ Pro pctīs nr̄is:ꝑ quā deꝰ pr̄ factꝰ eſt ꝓpitiꝰ nob̓. Et ſic legit̉ paſſiue: Uel pōt legiactiue ſic: g ¶ Ip̄e ē ꝓpitiatio .i. ꝓpitiator. h ¶ Pro pͣctīsnr̄is: qꝛ ſua p̨̄dicatione ⁊ interceſſione ꝓpiciauit nos pr̄i. Di-
xi ꝓ pctīs nr̄is. k ¶ Aūt. l. ſed. iNō tm̄ ꝓ nr̄is/ ſe obtulitſcꝫ vel ꝓ nobis: l ¶ Sed etiā pro totiꝰ mūdi/ ſalute .ſ. vn̄⁊ nos om̄s ardēter ⁊ vęhemēter debemus diligere: vn̄. jͣ. iij. pFilioli mei nō diligamꝰ ꝟbo neqꝫ lingua/ ſꝫ oꝑe ⁊ veritate. Propter qd̓ ſequit̉ hic. m Et in hoc ſcimꝰ ⁊c̄. Et ē hęc qͣrta ꝑshuiꝰ ꝑtis in qͣ agit de dulcedine dei: in qͣ on̄dit multipl̓r ꝙ ſi deū diligamꝰ debemꝰ ſeruare mādata eiꝰ. Primo igit̉ ꝓbat hͦ ꝑ effectū in ſeip̄o: qꝛ ꝑ mandatoꝝ eiꝰ obẜuationēcogͦſcimꝰ deū. Un̄ dicit. Et ī hoc ſcimꝰ: qꝛmādata eiꝰ ſeruare debemꝰ. in EEt .i. qꝛ. o¶ Si mādata eiꝰ obſeruamꝰ .i. ob ip̄m. .i.ꝓpt̓ ip̄m ẜuamꝰ: ⁊ in hͦ ſctīficat̉ finis cuſtoditiōis. Si inqͣꝫ hͦ facimꝰ. n. Scimꝰ qm̄ cognouimꝰ eū. Glo. Hoc eſt deū noſſe qd̓amare: Ergo cognitio dei ⁊ amor idē ē: qd̓ ēfalſū. Sol̓o. Verū ē ꝙ cogͦſcere ⁊ amare nōſūt idē ẜm eēntiam/ ſꝫ gr̄a materię: qꝛ deꝰ tābonus eſt ꝙ cognoſci nequit niſi amet̉. Uelqm̄ cognouimꝰ eſt p̨̄teriti tꝑis: intelligit̉dilectio ꝗ ē ex cognitiōe p̨̄cedēte. Et ſignificat̉ hic dilectio reſpectu cognitiōis ſic̄ effectꝰ ad cām/ lꝫ ſil̓ ſint tꝑe. Poſita vna cā qͣremādata dei ẜuāda ſunt: ponit ſecūdo aliudargumētū ad idē qd̓ ſumit̉ ab effectu ī ꝯͣriodicēs. pQui dic̄ ſe noſſe deū .i. diligere. Et accipit̉ hͦ mō noſſe Hiere. ix. g. In hͦgl̓iet̉ qͥ gloriat̉ ſcire ⁊ noſſe me. Scire cognoſcēdo: noſſe diligendo. Qui hͦ inqͣꝫ dicit. ꝗ¶ Et mādata eiꝰ n̄ cuſtodit: qꝛ Ioh̓. xiiij. c. Si qͥs diligit meẜmonē meū ẜuabit. r ¶Hēdax ē. Cōtra. Immo mentiēs: qꝛmēdax dic̄ habitū: mētiēs actū: ⁊ ex vna oꝑatōe n̄ relīqͥt̉ habitꝰSol̓o. pōt dici ꝙ in theologicis relīquit̉ habitꝰ ex vna ſola oꝑatiōe. Ul̓ pōt dici ꝙ mēdax accipit̉ h̓ ꝓ vanꝰ. Qui em̄ deū nō habet qͣſi relīquit̉ ꝓprię naturę: ⁊ ita mēdax et vanꝰ ē. Un̄ ⁊ ſequit̉:s ¶ Et in eo ꝟitas nō eſt .i. vera entitas .i. ſtabilitas: qꝛ Ro.viij. d. Uanitati om̄is creatura ſubiecta eſt. Un̄ ſic eſt expoſitioq̨̄cedētis. Uel vęritas: quę ē habitꝰ mētis ſiue virtꝰ qͣ hō d̓rꝟidicꝰ. Uel v̓itas .i. chriſtꝰ cuiꝰ p̨̄ſētia ſtabil̓: ⁊ ꝯfirmat. Noſſedeū. Interlin̄. Nō eſt magnū vnū deū noſſe/ cū ⁊ dęmōes credāt et ꝯtremiſcāt. Sūptū eſt de Iacobo. ij. d. Et videt̉ eē ꝯͣriatextui: quia hoc eſt deū noſſe. Et ipſū diligere: ſic̄ dixit Glo. ſuꝑillud ſupi Et in hoc ſcimꝰ ⁊cͣ. Et qͥ cuſtodit mādata/ deū noſcit: Hoc aūt eſt valde magnū: quid eſt gͦ qd̓ dic̄? Sol̓. Glo. Interlin̄. loquit̉ de cognitiōe naturali: qͣ quęlibet creatura ſuū creatorē clamat. Vn̄ Iob. xij. b. Int̓roga iumēta ⁊ docebūt te. t¶Qui aūt ẜuat v̓bū eiꝰ v̓e ī hoc charitas dei ꝑfecta ē.Sꝫ ſeruare mādata exigit̉ ad ſalutē: et qͥ ẜuat ea hꝫ ꝑfecta charitatē: Ergo oīs qͥ ſaluat̉ habet ꝑfectā charitatē. Hoc eſt ſcd̓m ꝙvidet̉: Sic veꝝ ē ꝙ oīs qͥ ſaluat̉ habet ꝑfectā charitatē. Vel pōtdici: ꝙ aliud eſt mendacium illud qd̓ per hominem deriuatumeſt ad nos: aliud eſt v̓bū .ſ. ꝯſiliū qd̓ ꝑ ſeipſū et nō ꝑ hoīem dominꝰ ieſus dedit nob̓. Dic̄ gͦ: Qui ẜuat verbū: qͣſi ꝑ obſeruationē mādatoꝝ ſcimꝰ ꝙ diligimꝰ: ſꝫ ꝑ obſeruationē ꝟbi .i. ꝯſilioꝝꝑfectā charitatē habemꝰ: vt ſic intelligat̉ de ꝑfectione ſtatꝰ. I¶ In hoc .ſ. ſi mādata eius ſeruamꝰ. x. Scimꝰ: ſciētia expimeti. y ¶ Qm̄ in ipſo ſumꝰ: ſicut mēbra in corꝑe: ſic̄ qd̓ regit̉ aregēte. q. d. ꝑ hͦ habemꝰ exꝑimētū ꝙ ſumꝰ mēbra chriſti. j. Corꝭ.xij. d. Vos aūt eſtis corpꝰ chriſti: et mēbra de mēbro chriſto. i.depēdentia. Si gͦ ſumꝰ in ip̄o/ neceſſe eſt vt ip̄m imitemur. Un̄ſequit̉. ꝫQui dicit ſe in ipſo manere: Et hͦ dic̄ qͥlibet cbriſtianꝰ in baptiſmo/ vel ꝑ ſe vel ꝑ aliū: ꝙ .ſ. manebit ī chriſto. Quiinqͣꝫ hͦ dic̄ a ¶ Debet ſic̄ ille ambulauit ⁊ ipſe abulare.Glo. In via iuſticię charitatꝭ ⁊ patiētię. Cōtra Eſa. xix. a. alcedet dn̄s ſuꝑ nubē leuē .i. carnē habebit ad nullū pctm̄ trahente:nos aūt carnē habemꝰ pōderoſā/ nō leuē: Ergo nos ponſumambulare ſic̄ ipſe. Sol̓o. Li/ ſic̄ nō dicit exp̄ſſā ſil̓itudinē ſ ſꝫ ẜmqd̓ ꝑmittit fragilitas hūana. Un̄ dic̄ Glo. Pro ſuo mō. Et ī hūverbis monet nos/ vt confirmemꝰ nos chriſto qͣꝫtū poſſum ntoꝑando. b¶ Chariſſimi. Hoc ē tertiū argumētū: ꝑ qd̓ ꝓbatmandatū eē ſeruādū: qꝛ .ſ. nō eſt nouū qd̓ ipſe p̨̄cępit ſꝫ antiquig et ab antiquis
S
j. 4.d.De pe. diſ. 2. c.ſi em̄ in pͥn.
Psͣ. .118.
Psͣ .110.