IICa.
a num. Et hęc eſt annunciatioę qu̓ā audiuimꝰ ab eo/ ⁊ annūciamus vobis: quoniā deꝰ luxeſt et tēnebrę in eo nō ſunt vlgͦ lę. Si dixe̓rimꝰ qm̄ ſocietatēhabemꝰ cū eo: ⁊ ī tenebris amhbulamꝰ mētimur ⁊ v̓itatē nōi facimus. Si autē in luce ābuklamꝰ ſicut ⁊ ipſe eſt in luce ſoicietatē habemꝰ adinuicē/ ⁊ ſāin guis ieſu chriſti filij eiꝰ emun-
ndat nos ab oī pctō. Si dixe̓rio mus qm̄ pctm̄ nō habemꝰ: ip̄iꝑ nos ſeducimꝰ ⁊ vēritas in noqͥ bis nō eſt. Si ꝯfiteamur pctāI nr̄a/ fidēlis ⁊ iu̓ſtus ē vt remitttat nobis pctā nr̄a: ⁊ emūdetv nos ab oī iniqͥtate. Si dixerixmus qm̄ nō peccauimꝰ/ mēdācē facimꝰ eū: ⁊ verbū eiꝰnō eſt in nobis. Ca. IIi Ilioli mei hęc ſcribo
videbo vos ⁊ gaudebit cor vr̄m: ⁊ gaudiū vr̄m nemo tollet avob̓. Mō em̄ gaudiū non eſt plenū: ſꝫ riſus dolore miſcebit̉:⁊ extrema gaudij luctꝰ occupat: Prou̓. xiiij. b. Ul̓ Ut gaudeatꝭ ī ꝯſciētia mūda. Et gaudiū vrꝫ plenū ſit/ ī futuroꝓpt̓ alioꝝ ſocietatē. Prou̓. xiiij. d. Cor qd̓ nouit amaritudinēaīę ſuę: in gaudio eiꝰn̄ miſcebit̉ extraneꝰUerū ē in futuro. a¶ Et hęc ē annūciatio. Hic oſtendit tertio quō poſſumꝰ acqͥrere ſocietatē chriſtiſi .ſ. in lucę fuerimusſicut ipſe eſt lux. Un̄dicit. Et hęc ē annūciatio .i. res digna annūciatiōe: vtſcꝫ eiꝰ ſocietatē habeatis. b¶ Quā ſocietatē vl̓ annūciationē.c ¶ Audiuimꝰ abeo ⁊ annūciauimꝰ vobis: qm̄ deꝰ lux eſſentialiter: qꝛ necactu nec potētia habet aliquid de tenebris. Ioh̓. viij. b. Egoſum lux mūdi. Et Ioh̓. j. a. Et lux in tenebris lucet. d EEt tenebrę in eo nō ſūt vllę/ nec ignorātię nec pctī. Iacobi. j.c. Apd̓ eū n̄ ē trāſmutatio nec viciſſitudinis obūbratio. Sap̄.vij. d. Eſt em̄ ſpecioſior ſole ⁊ ſuꝑ oēꝫ diſpoſitionē ſtellaꝝ lucicōparata inuenit̉ prior. Vel e ¶ Tenebrę .i. pctōres. fNon ſunt in eo/ manētes .ſ. qꝛ. ij. Corꝭ. vj. c. Quę ſocietasluci ad tenebras? Et qꝛ deꝰ ē lux: g ¶ Si dixerimꝰ qm̄ ſocietatē habemꝰ cū eo ⁊ in tenebris ambulamꝰ mentimur .i. in nobiſipſis mēdaces ſumus. h ¶ Et nō facimusveritatē: qꝛ alijs occaſionē mētiēdi damꝰ: ⁊ ſic ⁊ nob̓ ⁊ alijsnocemꝰ. Et qͣſi ab oppoſitis ꝯcludit hic. Un̄ Interlin. dicit/ gͦſuꝑ illud verbū: Si dixerimꝰ ⁊cͣ. ſequit̉ nā qͣſi mentimurſi dicimꝰ nos habere ſocietatē chriſti ſi ſumꝰ in tenebris. Sedi¶ Si aūt ābulamꝰ in luce/ ꝓficiēdo ī bonis oꝑbꝰ. Prouerb̓. iiij. c. Iuſtoꝝ ſemita qͣſi lux ſplēdēs ꝓcedit: ⁊ creſcit vſqꝫ ad ꝑfectū diē. k ¶ Sicut ⁊ ip̄e eſt in luce: bonū exēplūalijs on̄dēdo/ ſicut ip̄e fecit: Societatē habemꝰ adinuicē .i. ⁊ inter noſipſos hoīes: ⁊ int̓ nos ⁊ chriſtū. q. d. ſi lucēboni exempli p̨̄bemus alijs: ſicut ipſe chriſtus .i. ea intentione qͣ chriſtus qui hoc fecit: ⁊ qꝛ nos diligebat: ⁊ vt ad mutuācharitatē ⁊ dilectionē vocaret: ſꝫ hoc inqͣꝫtū ea intētione facimus/ ſocij chriſti ſumꝰ in intētione: ⁊ alioꝝ in dilectione. Un̄Interlin̄. dicit ꝑ charitatē. Et notandū ꝙ dicit nos ambulare in luce: ⁊ chriſtū eē in luce. Un̄ hͦ? Quia nos ad meliora ꝓfcere poſſumꝰ de virtute in virtutē ꝓcedēdo. Psͣ. Ibūt de vitute in virtutē: ſꝫ deꝰ in luce eſt: nec pōt amplius ꝓficere cui nihil lucis vel bonitatis pōt addi. Un̄. j. Timoth̓. vj. c. Lucēhabitat īacceſſibilē. Sꝫ qꝛ poſſet aliqͥſ dicere: quō poſſumꝰ noſambulare ī luce ⁊ ſocietatē habere? Rn̄det: qꝛ nō a nob̓ ẜ merito ieſu chriſti qͥ ſuo ſāguīe nos ab oī pctō mūdauit. Un̄ dic̄.m Et ſāguis ieſu chriſti filij eiꝰ emūdat nos ab om̄ipctō tā originali: qd̓ tollit̉ ī baptiſmo qͥ ꝟ̓tutē ſuā habet ⁊ efficaciā a paſſione chriſti: qͣꝫ etiā ab actuali ꝑ pnīam q̨̄ eſt ſecūda tabula poſt naufragium pctī. Un̄ Glo. Sacramētū dn̄icꝫpaſſionis oīa originalia ⁊ actualia laxauit. Si hoc: gͦ nō oportet nos pęnitere/ cū paſſio chriſti ſufficiat ad mundandū nosab om̄i pctō. Sol̓ o. Immo qꝛ paſſio chriſti etſi ſufficiat/ nontn̄ efficit niſi volēti: vel ꝑ ſe ſicut in adulto: vel ꝑ alterū ſicut īparuulo. Et hęc eſt quarta pars capituli: Et ſanguis ⁊cͣ.Sequit̉. n ¶ Si dixerimꝰ. Quinta pars capituli: in qͣ oſtēdit ꝙ nullꝰ hō eſt mūdus. Et hoc ꝓbat ꝑ duo. Primū eſt: qꝛſi ſe mundū putat/ ſeip̄m decipit. Secundū eſt: qꝛ deū mēdacē facit: De pͦ dicit. Si dixerimꝰ. q. d. aliqͥs: chriſtꝰ nos mūdauit: gͦ mūdi ſumꝰ ⁊ ſine pctō. Propt̓ea rn̄det ꝙ nō: Quiaſi dixerimꝰ/ elati ꝑ ſuꝑbiā. oQm̄ pctm̄ nō habemus:ip̄i nos ſeducimꝰ .i. ſeorſum a veritate ducimꝰ/ ꝓpria arrogatia decępti: vel ſurſum ꝑ ſuꝑbiā nos ducimꝰ ꝯͣ deū. p¶ Etꝓpt̓ hoc veritas in nob̓ nō ē .i. ip̄e qͥ eſt ꝟitas: qͥ ſuꝑbis re
ſiſtit. Iacobi. iiij. b. Deus ſuꝑbis reſiſtit. Et. .j. Pet̓. v. b. Dominus ſuꝑbis reſiſtit. Si dixerimꝰ. Prouer. xx. b. Quis poteſt dicere mundū eſt cor meū: Purus ſum a pctō? q. d. nullꝰ.Un̄ dicit Glo. hic. Impoſſibile ē quēlibet ſctm̄ aliqn̄ nō cadere in minimis pctīs: nec iuſti eſſe deſinūt: qꝛ citiꝰ opulāte deoreſurgūt. Un̄ Prouerb̓. xxiiij. b. Septies em̄ in die cadet iuſtꝰ ⁊ reſurget: īpij ātcorruēt in malū. Sꝫquid eſt ꝙ dicit Glo.Impoſſibile: Nōneqd̓libet ꝑ ſe poſſumvitare? Cōſtat ꝙ ſic:⁊ vniuerſale nō ē niſicollectio particularium: gͦ oē veniale poſſumus vitare: gͦ mentit̉ Glo. vt videtur.Sol̓o. Sicut ꝯtingitaliqͥd ſcire in vniuerſall ignorare aūt in particulari: vt ſcio ꝙ oīs mula ſterilis eſt:poſſū ignorare de mula quā video groſſam ⁊ pinguē: ſic dicimꝰ ꝙ vitari pōt qd̓libet veniale ī particula nō tn̄ vniuerſaliter poſſūt oīa vitari. Sic in naui ī multis locis ꝑforata poſſūobſtruere qd̓libet foramē .ſ. qd̓ voluero nō tn̄ oīa: ⁊ hͦ ē qd̓ dic̄Glo. Impoſſibile ⁊cͣ. Sꝫ nūqͥd apl̓i īduti erāt v̓tute ex alto?Cōſtat ꝙ ſic: qꝛ erāt repleti ſpūſctō. Actꝭ. ij. a. Ergo nec venialit̓ poterāt peccare. Itē nūqͥd de ꝑuulo baptizato pōt dicipꝰ baptiſmū ꝙ pctm̄ nō habeat: cōſtat ꝙ ſic. Sꝫ hͦ ītelligit̉ deadultis. Qd̓ ꝟo obijcit̉ de apl̓is: dicimꝰ ꝙ ſi pctm̄ veniale nōhabebāt nō tn̄ erat eis reuelatū ꝙ nō haberēt: vn̄ nō audebātdicere ſe ſine pctō eē. Un̄. j. Corꝭ. iiij. a. Nihil mihi ꝯſciꝰ ſū: ſꝫnō in hͦ iuſtificatꝰ ſū. Ita ſi dixerimꝰ ꝙ pctm̄ nō habemꝰ nō ēin nobis ꝟitas. Sꝫ/ ¶ Si ꝯfitęamur vere .i. ex vero corde:pctā nr̄a r FFidelis/ vt īpleat qd̓ ꝓmiſit. Eſa. xxx. d. Sieuertamī ⁊ qͥeſcatis ſalui eritis: Ibi dicūt Septuagīta. Cūꝯuerſꝰ ingemuerꝭ tūc ſaluꝰ erꝭ. s Et iuſtꝰ ē/ dn̄s/ vt remittat nobis pctā nr̄a: Ergo remiſſio pctōꝝ ē ex iuſticia. Cōtra. Immo ex pura miſcd̓ia. Thren̄. iij. c. Miſcd̓ia dn̄i qꝛ nōſumꝰ ꝯſumpti. Sol̓o. Duo ſūt in pctō: culpa ⁊ pęna. Remiſſio culpę eſt ex miſericordia: ſed remiſſio pęne eſt ex iuſticia.Hō em̄ motu liberi arbitrij poſt remiſſionē culpę operat̉ cūgr̄a dei: ⁊ ſic meret̉ remiſſionē pęnę. Remittit nob̓ dn̄s ī pn̄tivita pctā maiora: ſꝫ in futuro minora emēdat ꝑ ignē purgatorij. Un̄ dicit. t EEt emūdet nos/ poſt diſſolutionē carnis.v ¶ Ab oī iniqͥtate .i. a minoribꝰ pctīs .ſ. venialibꝰ: vel remittit in pn̄ti vita tā actualia qͣꝫ venialia: ſꝫ ⁊ in futuro emūdabit:id ē ex toto mūdabit: ⁊ a ptāte pctī quā auferet oīno a nob̓: vtvere morti inſultēt tūc ſctī/ ⁊ dicāt: Ubi ē mors victoria tua:vbi eſt mors ſtimulus tuus .ſ. fomes pctī qͥ pͥus nos ſtimulabat. Et rn̄debit̉: Abſorpta ē mors ī victoria. Si dixerimꝰ.Secundū ꝑ qd̓ on̄dit ꝙ nullꝰ eſt mūdus a pctō: qꝛ qͥ ſe mūdūreputat/ deū facit mēdacē qͥ ſolus mūdus eſt vere. Iob. xiiij.a. Quis pōt facere mūdū de immūdo ꝯceptū ſemine nōne tuqͥ ſolus es? mūdꝰ .ſ. Un̄ dicit: Si dixerimꝰ qm̄ nō peccauimus: ⁊ ſic nō egemꝰ abſolui. x Medace facimꝰ eum/Int̓lin̄. qͥ dic̄: Nec infans vniꝰ diei ſine pctō ē. Hoc exp̄ſſe nōlegit̉/ ſꝫ ſumptū ē de ꝟ̓bis Iob xxv. a. Nunqͥd iuſtificari pōthō cōparatꝰ deo: aut apparere mūdus natꝰ de muliere? VndeGlo. Solus deꝰ ex ſe verax: hō ex deo verax/ ⁊ ex ſe mendax.Ro. iij. a. Deꝰ verax: oīs hō mēdax. Ro. viij. d. Uanitati oīscreatura ſubiecta eſt nō volēs. y ¶ Et ꝟbū eiꝰ .i. chriſtus qͥpctā remittit: z ō eſt in nob̓: cū ſumꝰ ſuꝑbi: ⁊ ip̄e ſit humilis: Ip̄e aūt ſuꝑbis reſiſtit. Uel Uerbū eiꝰ: ꝟbū .ſ. humilitatis: de qͦ Ecc̄i. iij. c. Quāto magnꝰ es humilia te in oībꝰ.Ilioli mei. Hęc ē ſecūda ꝑs epl̓ę in qͣ oſtē ¶ Ca. IIdit qͥd diligendū. Diuidit̉ aūt hoc capl̓m ī duas partes. In prima docet materiā diligēdi/ q̨̄ eſt duplex:deꝰ .ſ. ⁊ ꝓximꝰ. In ſecūda parte remouet impedimēta diligēdi: ibi: Nolite diligere mundū ⁊cͣ. Sꝫ qꝛ duplex ē mateF ria diligendi
F
D2. Regꝭ. 8. e.1. Paral̓. 6. g.
De pe. diſ. 2. c.ſi em̄ inquit. deconſe. diſ. 2. c.iteraturA
heb̓ 9. b.qpocal̓ i. b.
Psͣ .83.
Iacobi .4. b.
m 3