IIICa.
a in malicia ⁊ inuidia agentesdodibilēs/ odiente̓s inuicē. Cūē aūt benignitas ⁊ humanitasapparuit ſaluatorꝭ noſtri dei:f nō ex operibꝰ iuſticię quę fecis mus nos/ ſꝫ ẜm ſu̓ā miſericorhdiam ſaluo̓s nos fecit per lakuacrum regenerationis et rē-
lnouationis ſpūſſancti quemin effudit in nos abunde per ieſum chriſtū ſaluatorē noſtrū:n vt iu̓ſtificati gratiā ipſius hę8ͦ redēs ſimꝰ ẜm ſpe̓m vitę ęternę. Fidelis ẜmo̓ ē. Et de hissͣ volo te ꝯfirmare vt cu̓rēt botnis oꝑbꝰ p̨̄eſſe qͥ credūt deo.
peſideria carnis nō perficietis. Et nota ꝙ dicit/ Uarijs.caro em̄ ē ſicut mulier meretrix: q̨̄ ſemꝑ noua exigit et petit:ac peplū: nūc palliū ⁊c̄. ſimiliter caro nunqͣꝫ ceſſat petere ſunſiua ⁊ varia. Ecc̄i. ix. a. Ne reſpicias in mulierē multiuoa ¶ In malicia agentes/ vitam. Chryẜ. Degentesaaal.l. 6bioicet nocere non pͥn̄t.j. Cort. v. c. Non infermēto malicię ⁊ neuicię. b Et inudia: quantū ad ꝓfhiParuulū occidit luidia. c ¶ Odibles: deo ⁊ hoībus ꝑdetractiōeꝫ. Ro. j. d̓Derractores deo odibiles. Prouer. xxiiij. a. Abominatio hominū detractor. d ¶ Odientes inuicē: vnū aliū/ Ioh̓.iij. c. Nuiodit fratrē ſuū homicida eſt. e ¶ Cā autē benignitas ⁊ humanitas apparuit .i. qn̄ benignitas ī humanitate innotuit. Benignitas em̄ bona igneitas .ſ. charitasdei: q̄ etſi apparuit in oꝑibus creationis et gubernationis excellenter: tn̄ emicuit in opere incarnationis. Hiere. xxxj. a. Incharitate ꝑpetua dilexi te: ideo attraxi te miſerans. Eph̓. ij. a.Propter nimiā charitatē ſuā qua dilexit nos cū eſſemꝰ mortul peccatis viuificauit nos in chriſto. Col̓. ij. c. idem. Magnum eſt ꝙ ad nos deus angelos miſit: maius ꝙ filiū miſit:maximū ꝙ in veritate carnis: nimiū ꝙ in ſimilitudinē carnispeccati. Quō em̄ nō nimiū: qn̄ illd̓ apparuit qd̓ oīno nō fuit .ſ.peccator. Vel Benignitas ⁊ hūanitas .i. benignꝰ deus ⁊hūanꝰ apparuit. Vel Benignꝰ ⁊ hūanꝰ. Benignꝰ in effectu: humanus in affectu. Un̄ d̓r miſericors et miſerator dn̄s.Humanitas em̄ idē eſt qd̓ pietas et cōpaſſio cordis: benignitas em̄ ē in ſubuētione oꝑis. Sap̄. vij. c. Humanꝰ benignus.Hęc duo nobis in natiuitate chriſtꝰ apparent̉ exhibuit: ī paſſione autē ea etiā abundātiꝰ nō ſolū declarauit ſed effudit. Latebant aūt ante eiꝰ aduētū. Un̄ cōq̄rebat̉ ꝓph̓a: Eſa. lxiij. d.Abi ē multitudo viſcerū tuoꝝ ⁊ miſerationū tuarū ſuꝑ me cōinuerūt ſe. Multitudo viſcerū refert̉ ad affectū: miſeratiōesad effectū. Huic q̨̄ſtioni ꝓph̓ę rn̄det dn̄s ꝑ Hiere. xxix. c. Egoſcio cogitationes qͣs ego cogito ſuꝑ vos/ ait dn̄s: cogitatiōespacis et nō afflictionis. Has cogitationes nobis apparuit ꝑverbū ſuū deus pr̄: ſicut et nos cogitationes ꝑ noſtrū verbū.Ergo miſit verbū: et v̓bū caro factū ē: et ſic apparuit benignitas et humanitas ſaluatoris in natiuitate: tūc em̄ miſit in mūdum ſaccū plenū miſericordię et clementię: quia in viſceribusmiſericordię viſitauit nos oriens ex alto. Sed adhuc latebantin parte: donec cōciderūt ſaccū eius: et circūdati ſimꝰ lęticia.Bern̄. Cogitabas: qͥd dn̄e? cogitatiōes pacis et nō afflictionis: ſed ego neſciebā: ac clauus penetrās/ clauis reſerās factꝰeſt mihi vt pateāt miſericordię tuę dn̄e. Apparuit ergo benignitas ⁊cͣ. Supͣ. ij. d. Apparuit gratia dei ⁊ ſaluatoris noſtri. f Nō ex oꝑibus ⁊cͣ. qꝛ oꝑa iuſticię nō feceramꝰ. ij.Timoth. j. c. Qui liberauit nos et vocauit vocatione ſua: ſancta nō ẜm opera noſtra: ſed ẜm ꝓpoſitū ſuū et gratiā q̨̄ dataeſt nobis in chriſto ieſu ante tempora ſęcularia. Eſa. xlij. d.marra ſi quid habes vt iuſtificeris: pater tuus pͥmus peccaali: et interpretes tui pręuaricati ſūt. Baruch. ij. b. Dominodeo noſtro iuſticia: nobis autē et patribus noſtris confuſio fatiei: ſicut eſt dies hęc. Daniel̓. ix. b. idem. Hiere. ij. g. Quidnteris oſtendere bonam viam tuā ad quęrendā dilectionem.ᵍ ¶ SSed ẜm ſuam miſericordiā. Thren̄. iij. c. Miſericoēdie dn̄i: quia nō ſumus cōſumpti: quia nō defecerūt miſeratones eius. h ¶ Saluos nos fecit: per gratiā in p̨̄ſenti:At ii ſuturo per gloriā. Ro. viij. e. Spe ſalui facti ſumus.liber lauacrū regenęratiōis ⁊ renouatiōis ſpūſſctīne baptiſmū in quo hō regenerat̉ et ſit filiꝰ grę: ⁊ renouat̉tretuſtate culpę: et hoc per ſpiritūſanctū. Duo autem dicit
hic: lauacrū et ſpm̄ſanctū. Aqua em̄ lauat exteriꝰ: et ſpūſſanctus interius mundat. Ioh̓. iij. a. Niſi quis renatus fuerit exaqua et ſpūſancto ⁊cͣ. j. Pet̓. j. a. Qui ẜm ſuā miſericordiā regenerauit nos in ſpem viuā per reſurrectionē ⁊cͣ. j. Pet̓. iij. d.Octo animę ſaluę factę ſunt per aquā: qd̓ et nos nunc ſimilisformę fac̄ ſaluos baptiſma. j. Corꝭ. x. a.Oēs in moyſe baptizati ſunt in nube ⁊ inmari. k ¶ Et renouationis ſpirituſſancti. De renouatiōe habet̉ Eph̓.iiij. e. Renouaminiſpiritu mētis veſtręiiij. Regꝭ. v. d. Deſcendit et lauit in iordane ſepties/ iuxtaſermonē viri dei: et reſtituta ē caro eiꝰ ſic̄ caro pueri paruuliet mūdatꝰ eſt. Ro. vj. a. Cōſepulti ſumꝰ cū eo ꝑ baptiſmū inmortē: vt quō ſurrexit chriſtꝰ a mortuis ꝑ gloriā pr̄is: ita etnos in nouitate vitę ambulemꝰ. Item Eſa. xlj. a. Gentes fornicationē mutant. Ibi require de renouatione multiplici. lQuē effudit in nos abunde: ad remiſſionē oīm pctōꝝ:et copiā virtutū. Iohel̓. ij. g. Effundā ſpiritū meū ſuꝑ omnēcarnē. Ezech̓. xxxix. g. Nō abſcondā vltra faciē meā ab eis:eo ꝙ effudero ſpiritū meū ſuꝑ oēm domū iſrael. Eſa. xliiij. a.Effundā aquā ſuper ſitientē ⁊ fluenta ſuꝑ aridā ⁊ effundā ſpm̄meū ſuper ſemē tuū: ⁊ benedictionē mea ſuper ſtirpem tuam.j. Ioh̓. iiij. c. In hoc cognoſcimus qm̄ in ipſo manemus etipſe in nobis: qm̄ de ſpū ſuo dedit nobis. Ioh̓. j. b. De plenitudine eiꝰ oēs nos accępimꝰ abunde. Iaco. j. a. Qui dat omnibus affluēter ⁊ nō improperat. Et hoc m ¶ Per ieſumchriſtū ſaluatorē noſtrū: per quē dedit nobis ſpm̄ſanctūpater ſicut ꝑ manū ſuā: ipſe em̄ filius eſt dextera dei patris: ꝑquē oīa: ⁊ ſpūſſanctꝰ eſt ipſum donū. Effudit inquam ad hoc:n ¶ Ut iuſtificati gratia ipſius .ſ. gratia iuſtificationis⁊ remiſſionis o ¶ Hęredes ſimus vitę ęternę: per gratiā adoptionis quę facit filios: Si auteꝫ filij ⁊ hęredes: hęredes dei: cohęredes autem chriſti: Roma. viij. c. et. iij. d. Iuſtificati gratis ꝑ grām ipſiꝰ ⁊ redēptionē q̨̄ eſt ī chriſto. Gr̄aiuſtificat: redēptio hęreditatē ꝑditā reſtaurat. Ro. v. a. Iuſtificati ex fide pacē ad deū habeamꝰ. p. ¶ Scd̓m ſpem: etſinōdū ẜm rē. Ro. viij. e. Spe ſalui facti ſumꝰ. oHęredesvitę ęt̄nę. Multi ecōuerſo ſūt hęredes mortis. Ecc̄i. xx. d.Perditionē aūt hęreditabūt ambo .ſ. fur ⁊ mēdax. Itē Ecc̄i.x. b. Cū moriet̉ hō hęreditabit ſerpētes beſtias ⁊ vermes. qFFidel̓ ẜmo ē ſillę .ſ. quē dixi: qd̓ chriſtꝰ ſaluauit ⁊ hęredes fecit. Fidel̓ .i. verꝰ. i. Timoth̓. j. c. Fidel̓ ẜmo ⁊ oī acceptatiōedignꝰ ⁊cͣ. Et de his: prędictis. r ¶ Uolo te ꝯfirmare.Argumētū ꝯͣ illos qͥ qd̓ p̨̄dicāt rōnibꝰ vel aucͣtibꝰ nō ꝯfirmāt.j. Corꝭ. ix. b. Nūqͥd ẜm hoīem hęc dico: an ⁊ lex hęc nō dic̄.Hęc gͦ ꝯfirmatio ē certiorationis ꝯſolidās in vero rōnē. Eſt ⁊alia ꝯfirmatio ꝯſolatiōis ꝯſolidās ī bono volūtatē: de qͣ Luc̄.xxij. d. Et tu aliqn̄ cōuerſus confirma frēs tuos. Confirmare dico alios/ v ¶ Qui credūt deo: vt fidē habeāt nō mortuā: ſꝫ ad bona oꝑa viuā: Et hͦ ē/ s Ut curēt bonis oꝑibꝰp̨̄eſſe. Hęc ē bona p̨̄ſidētia: qn̄ hō p̨̄ alijs laborat ⁊ oꝑat̉: qn̄pͥmꝰ eſt ī labore ⁊ nouiſſimꝰ in recreatione. Hęc p̨̄ſidētia debetſeqͥ fidē: qꝛ fides ſine oꝑibꝰ mortua ē: Iaco. ij. d. Itē in eodē.Vis autē ſcire o homo inanis: quia fides ſine operibus mortua eſt ⁊ ocioſa: abraā pater noſter nōne ex operibꝰ iuſtificatꝰeſt: offerēs iſaac filiū ſuū. Nō dicit occidēs/ ſed offerēs: quiavolūtas ꝓ facto reputat̉. Et infra. Uidēs qm̄ ex oꝑibꝰ iuſtificatur hō ⁊ nō ex fide tm̄. Curēt ergo t ¶ Bonis oꝑbusp̨̄eſſe qui credūt deo: quia aliter vana eſt fides. Chryẜ.Curēt nō expectāt īdigētes ire ad ſe. Bonis oꝑbꝰ/ vt dētelemoſynas. Pręeſſe: nō ꝓuiſiōe ſolū: ſꝫ defenſiōe viduarū.Uel/ Bonis oꝑbꝰ .ſ. p̨̄eſſe: qͥdā em̄ habēt bona oꝑa ſed nōpręſunt eis: quia ꝑmittūt per iactantiaꝫ exire: vel per inanemgloriā ꝑire:
Iab̓ .1. b.
M 5