Ca.XII

Eſpiritualibꝰ Ca. XIIay p autē nolo vos ignoraz ¶ re̓ frēs. Scitis aūt qm̄f cum gētes eſſetis ad ſimula-

s cra mu̓̓ta prout ducebaminicūtes. Ide̓o notum vobis fancio ꝙ nemo in ſpiritu dei loquens dicit ānathema iēſu.

cenarꝰ: qn̄ in mēſa lrruit ſpūs dn̄i in illū ꝓph̓am: ⁊ loquit̉nepitudo ppheta in ꝑſona dn̄i. Ut nō dānemur cum mūdo.nentū ꝙ mundus damnabit̉: cum gͦ amat̉. Ioh̓. xv. c.Ulboao nō eſtis: ſed ego elegi vos de mundo. jͣ. Ioh̓. ij. b.qollte piligere mūdū ⁊cͣ. Quaſi infidelis eſt. Roma. xiiij. d.Decdatdbaeſt pcim̄ ē. Ad ſimiliudinē dn̄icę cęnę qͣſepūtatur altari ⁊ inptione corporishriſti. Ecce caputiiuis. ſ. pͥncipale ſaum in memoria paſſionis chriſti qui fuit caput et cauſa noppeij. xpttted¶ Expo. Ca. XII.utisE ſpiritualibꝰ ⁊cͣ. Pactenus ęgit apl̓us ꝯtra erIrores qͥ circa tria eccleſiaſtica ſacramēta .i. baptiſmū:matrimoniū ⁊ euchariſtiā erant inter corinthios: Inncapl̓o ⁊ duobꝰ ſequētibꝰ agit ꝯtra ſchiſmata ex erroribꝰ orra luter eoſdē reuocās eos ad charitatē ⁊ ꝯcordiā charitatis.diuidit̉ autē hoc capl̓m in qͣttuor partes. In prima cauſampiſcidū ſiue diſcordię dicit amputatā .ſ. cultū dęmonū/ et ritūſudaicū: q̄ erāt ꝯtraria fidei chriſtianę: qꝛ fides vnit chriſto: illa vero ſeparat a chriſto. In ſecunda dicit differētias donoꝝab vno datore: non ẜm diuerſa merita: ſed ẜm pluriū vtilitatēpiſtribui: ⁊ hoc facit vt nullus inuideat alij: qꝛ qͥlibet habet inalio qd̓ nō habet in ſe: ibi: Diuiſiones gr̄arū. In tertia dicit nos eſſe vnū corpus chriſti myſticū. Un̄ ſicut mēbra eiuſdē corꝑis debemꝰ nos mutuo cōfouere: ibi: Sicut em̄ cornus vnum eſt. In qͣrta diſtinguit diuerſa mēbra eccleſięalios apl̓os: alios ꝓph̓as ⁊cͣ. ibi: Et quoſdā quidē poſuit. Picit ergo: aDe ſpiritualibꝰ ⁊c̄. Ita dico ꝙ diſponāde alijs. ¶Aūt ſed iterū. c. olo vos de ſpūalibꝰ:id eſt de bonis ſpūſſancti. d Ignorare: quō veritas ſe habet de eis: qꝛ dicit ꝙ quidā dicebāt ꝙ dona ſpūs haberent amerito ſuo. Alij maiora dona eē minora ⁊ ecōuerſo. Et in hisduobꝰ errātes ꝯtendebāt ⁊ inuidebāt ſibijnuicē. Vult gͦ apl̓sꝙ habebāt cognitionē ſpūaliū: non dicit de terrenis: qꝛ cognitio ſpūaliū oībus expedit: ⁊ ignorātia impedit. Cognitio aūtterrenoꝝ fere impedit oēs: ignorātia autē paucos aut nullos.Baruch. iij. c. Filij qͦꝫ agar qͥ exquirūt prudentiā quę de terra eſt ⁊cͣ. Un̄ iſtis data ſunt mobilia: ⁊ nihil de hęreditate. Timere gͦ debēt tꝑalia habētes ⁊ ſapiētes in his/ ꝙ non habeantpartē in hęreditate p̨̄clara. Iacobi. iij. d. Nō eſt hęc ſapiētiadeſurſū de cęlis/ ſꝫ terrena/ aīalis/ diabolica. Hęc inflāmat adcupiditatē: ⁊ obtenebrat intellectū ad ſpūalia .i. vmbrā facit:⁊ ideo nō eſt mirū ſi intellectus eius qͥ ſemꝑ eſt in terrenis cogitationibꝰ ſit obſcuratus. Inflāmat etiā cor ad cupiditateꝫ.Eccꝭ. ix. a. Uirginē ne cōſpicias: ne forte ſcādaliceris in decore ipſiꝰ. Gen̄. iij. b. Uidit lignū ⁊cͣ. Si ergo viſus qui exterior eſt ita inflāmat cor: qͣꝫto magis intellectꝰ induratꝰ ad terrā.Gregꝰ ſuꝑ illud Gen̄. Nō licꝫ intueri qd̓ nō licet ꝯcupiſci. Sꝫecouerſo ſpūalia illumināt ⁊ inflāmāt ītellectū. Probat gͦ eisꝗa do nō a ſuo merito bōa hęc habēt: qꝛ an̄ qn̄ ſeruiebāt idols non habebāt qd̓ mō habēt a merito: qꝛ ſemꝑ an̄ ꝯuerſionēſua mali fuerāt: ideo reſtat qd̓ a deo. Et idē dicit. Nolo vosigſiorare: qꝛ ignorās ignorabit̉. jͣ. xiiij. g. Tn̄ carnalia ignofare nō eſt ꝑiculū. Gen̄. xxxix. b. Dn̄s meꝰ oībꝰ mihi traditisgat qd hꝫ in domo ſua ⁊cͣ. e Scitis aūt qm̄ cū gētesetis. l. generalit̓ eratꝭ viuētes. h ¶ Prout .i. qͣliter vos. 1Eutes/ ſpōtanee ⁊ aſſidue. f. Ad ſimulacra muta duebaſnini: a diabolo: qꝛ oīs qͥ eſt in mortali eſt iumentū diado: ⁊ ꝑ vnū peccatū .i. ꝑ capiſtrū ducet̉ ad aliud. Prouerb̓.vij. d. Statim eā ſequit̉ qͣſi bos ductus ad victimā ⁊ qͣſi agnaſciuſes: ⁊ ignorans ſtultus ꝙ ad vincula trahat̉. Ideo Psͣ.noſte fieri ſicut equus ⁊ mulus .i. nō ꝑmittatis vos infręnara dlabolo: quibꝰ nō eſt intellectus. Si em̄ ſciret equus ꝙ inreſſatet ⁊ duceret̉ in ſeruitutē nō ꝑmitteret ſe īfręnari. Quidar gͦ de miſero hoīe qui ſcit illud? Ioh̓. viij. d. Qui facit pecteiū ec. Quia nō volūt acqͥeſcere ꝯſilio dn̄i/ ſubdit. Psͣ. In

chamo ⁊ fręno maxillas eoꝝ. Alibi: Cōparatꝰ ē iumētis inſipientibꝰ. Ezech̓. .xix. a. Nō abſqꝫ vulneribꝰ ſuis cęperūt illū: ⁊adduxerunt eū in catenis in terrā ęgypti. Qui ſtatim capiunt̉a tēptationibꝰ diaboli nō vulnerāt eū. Alij autē qͥ tēptationireſiſtūt: ⁊ poſtea cōſentiūt/ in vulneribus a diabolo capiunt̉.f ¶ Ad ſimulacraidola/ muta. Contra: dabāt rn̄ſa: Sol̓.ſtatuę ſine voce erāt:ſed diabolus ī eis loquebat̉. Psͣ. Os habēt ⁊cͣ. Baruch vltꝭ.d. Qui cū audierintmutū nō poſſe loqͥ: offerūt ⁊cͣ. Vel g ¶ Puta: ab effectu. KIō. i. qꝛ diabolꝰ ducebat vos in culturā idoloꝝ: patet ꝙ malū illud erat a diabolo/ ⁊ bona q̨̄ mō habetis/ ſunt a deo nona vr̄o merito. l¶ Notū vob̓ facio: ꝙ ꝑ ſpm̄ dei abſtinet̉malo/ ⁊ fit bonū: Et hoc eſt qd̓ ait: hoc inquā notū facio. m¶Ꝙ nemo loquēs in ſpū dei: locutione chriſtiana q̨̄ eſtqn̄ credit corde: loquit̉ ore: exequit̉ oꝑe. Dicit cogitādo vel loquēdo vel operādo. n Anathema: qd̓ interp̄tat̉ ſeparatio:⁊ legit̉ accuſatiue .i. nō cogitat vel loquit̉ vl̓ oꝑat̉ ſeꝑationē. o¶ Ieſu .i. aliqͥd qd̓ ſeꝑat̉ a ieſu. Et nota ꝙ dr̄ hic: qꝛ deꝰ nūqͣꝫ pͦſeꝑat ſe a nob̓: ſꝫ nos ab eo. Un̄ Hiere. ij. a. Quid inuenerūt īme iniqͥtatis patres vr̄i qꝛ elongauerūt a me. Et Zach̓. vij. c.8 Auerterūt ſcapulā rea De ſpūalibus aūt ⁊cͣ. Pro quoꝝ maioribꝰ. Li/ ꝓ notat occaſionē nō cauſam. De quibꝰ donis vt linguas: non ſumitur pro mīſterio loquēdi ī diuerſis idiomatibus/ q̨̄ multisdabat̉ in baptiſmo viſibiliter deſcēdente ſpirituſancto in linguis igneis: Eo em̄ ꝙ credebant donū linguarū/ dono charitatis maius eſſe cōtendebāt cū alijs qͥ non habebant linguas.Pręmittit. Sil̓e per hoc ꝙ oſtēdit omne malū eſſe a diabolo: ſatis probat omne bonū eſſe a deo. Cui impietati .i. cultuidęmonū. Ratio repugnat/ facti magiſtro eius: et doctrinadictat naturaliter. Ratio ꝙ lapis nō eſt deꝰ/ nec adorandus.Sed ſcd̓m hoc videt̉ ꝙ pręcęptū de obſeruatione ſabbati nōſit morale: qꝛ naturalis ratio non dictat ꝙ obſeruari debeat:Qd̓ etiā aꝑte dic̄ Eſitiꝰ ſuꝑ illū locū Leuitꝭ. xxvj. d. Decē mulieres coquāt in vno clibano. Glo. Vt decē mādatorū litterāetiā cuſtodiri et impleri dignū eſt: nec mandatum de ſabbatocōtrariū ē: quāuis em̄ decē mandatis inſertū ſit: non tn̄ ex eiseſt: ergo nō eſt morale. Sol̓o: cū dicit̉ ibi: Memēto vt diē ſabbati ſanctifices: intentio eſt dare p̨̄ceptū de cultu dei/ non deobſeruatione ipſiꝰ ſabbati: ad litterā. De ſpirituali gͦ ſanctificatione q̨̄ ſit ꝑ cultum dei/ datur ibi ꝓprie p̨̄ceptū. Un̄ ideꝫp̨̄cęptū qͣꝫtū ad ſanctificationē morale eſt: qͣꝫtū ad hoc ꝙ ſabbati cerimoniale eſt. Qd̓ em̄ tali die vel tali nō eſt pręceptū:nec dictat hoc ratio: et rōne eius qd̓ dicit̉ ſabbati. Dicit Eſitius/ ꝙ dicit imago idolorum .ſ. ſpirituū ſiue dęmonū idolisſcd̓m eos p̄ſidētiū: qꝛ imitatores eoꝝ erāt. Uel idoloꝝ ad litterā: qͥbus ſil̓es erāt ſimplicit̓: Iuxta illud Psͣ. Sil̓es illis fiant qͥ faciūt ea. Nō em̄ loquunt̉ verba ſalutꝭ: nec audiūt aureobediētię: nec vident oculo intellectꝰ ⁊cͣ. Sic̄ nec idola. Totūmalū fuit ex hoīe: ita ꝙ nihil illiꝰ a d̓o/ inqͣꝫtū malū. Nō bonū.Eſa. v̓. e. Uę qͥ dicitꝭ bonū malū. Irrōnabile malū: idolatriaem̄ ē ꝯͣ naturalē rōnē. Per ſpm̄ dei abſtinet̉ a malo: ſi qͥd ē hicꝑ ſpm̄ dei .i. ꝑ gr̄am ſpūſſancti: videt̉ gͦ ꝙ niſi det̉ gr̄a aliqͣ nōpōt qͥs abſtinere a malo: nec facere bonū. Sol̓o. Sine omnigr̄a ſuꝑaddita/ libero arbitrio pōt quis facere qd̓ eſt de genere bonoꝝ: vt dare elemoſynā ex ſola pietate: ⁊ ſola verecūdianaturali abſtinere a peccato: hoc tn̄ ꝑ ſpm̄ dei facit operantē:qꝛ dicitur Ioh̓. xv. a. Sine me nihil poteſtis facere. Dicit ſimiliter tribus modis .ſ. corde ore/ oꝑe: qd̓ eſt dicere: ſic ſumithic dicere .ſ. corde ore ⁊ oꝑe. Nō habet hoc a ſpūſctō. .j. Ioh̓.iij. b. Qui natus eſt ex deo non peccat. Vel non eſſe a deoſicut iudęi. Ioh̓. ix. c. Non eſt hic homo a deo qui ſabbatumnon cuſtodit. Vel minorem deo: ſicut arrius qui dicit filiumeſſe minorē pr̄e: dicit blaſphemiā ꝯtra ip̄m. Cōtra Ioh̓. xiiij.d. Pater maior me eſt. Sol̓o. Qui dicit filiū minorem patreinqͣꝫtum filius

Psͣ. .48.

Psͣ. 113.

ExpoſitioGlo.

Psͣ .113.

xj. 3.

r 2

ꝯ3