Epiſtole. primeadCorinthios
Et nemo poteſt dice̓re domi-cnus ieſus niſi in ſpirituſan-
dicto. Diuiſiones vero gratiae rum ſunt: idem autem ſpūs.
Auerterūt ſcapulā recedētes. Un̄ Lucę. xv. c. non dicitur ꝙpater abierit in regionē lōginquā/ ſed filius: ſic qͥ mō ſeparatſe a deo: ſeꝑabit deꝰ eū a ſe in iudicio. Matth̓. xxv. d. Ite maledicti ⁊cͣ. Malach̓. vltꝭ. b. Percutiā terrā anathemate. Et infine huiꝰ epl̓ę: Si qͥs nō amat ⁊cͣ. ſit anathema ⁊cͣ. a ¶ Et nemo pōt. Pōt moralit̓ .i. vtiliter. Sil̓e. sͣ.iij. a. Nō potui vob̓loqͥ: qͣſi ſpūalibꝰ: nōpotui intelligere. bDicere. Dam̄. Dicere videt̉ rōnali aīę interiꝰ diſpoſitū ẜmonē in ꝓlatiua cū an̄ interiꝰ diſpoſitus ſermo motꝰ aīę in excogitatiua fiet ſine aliqua enūciatione: vn̄ multotiēs ſilētes totū ſermonē apud nos ꝑtrāſimꝰ: ⁊ in ſomnis diſputamus. Nemo pōt dicere: corde/ ore/ oꝑe: hic ieſus ē ⁊ natura dicit̉ ꝑꝯſequēs ꝙ ip̄e eſt ſeruus ieſu. ¶¶ Niſi in ſpūſancto .i. niſi ꝑ gr̄am ſpūſſancti: ⁊ ita qd̓ bonū faciat ſiue qd̓ ſeruiat deonō habet a ſe aliqͥs. Vel ſic. Nęmo: qui loquit̉: In ſpiritudei: hoc nō mutat̉. Dicit anathęma ieſu .i. nemo talis dicit ieſu ꝙ ſit anathema .i. ſeparatus a deo pr̄e qͣſi ſit minor eo.Uel nō ſit deꝰ ſicut arrius: qͥ dicebat eū eſſe minorē deo pr̄e:qꝛ dicebat eū eſſe filiū dei inqͣꝫtū hō. Cōtra quē dicit Augꝰin lib̓. ꝯͣ qͥnqꝫ hęreſes: Meretrix n̄ ꝑmiſit diuidi filiū ſuū ⁊ tudiuidis deū tuū? Et in eodē: introducit filiū loq̄ntē ad arriūſic. Aſperitatibꝰ laceratꝰ ſum: ſanguinē meū fudi: aīam meāpoſui: vt mihi ꝯiungerē te: ⁊ tu diuidis me. d Diuiſionesvero: Oſtēſo ꝙ nullū malū eſt a deo: ſed ab hoīe vel diabolo: ⁊ qꝛ om̄e bonū ſiue donū eſt a ſpūſancto: oſtendit quō gr̄ędiuiduntur ẜm diuerſas perſonas. Un̄ dicit: Diuiſionesgr̄arū .ſ. gr̄ę diuiſę. Eph̓. iiij. b. Unicuiqꝫ noſtrū data ē gr̄aẜm mēſura donatiōis chriſti: Gr̄a: qͣſi gratis data. e ¶ Idēautem ſpūs: cui attribuit̉ collatio gratiarū: qꝛ ip̄e ē amorpr̄is ⁊ filij in quo diligunt nos pater et filius. Amor aūt poſtdonū quo oīainqͣꝫtum filius eſt deus/ blaſphemat ſicut dicebat arrius: dicebat em̄ ꝙ inqͣꝫtū erat filiꝰ dei/ erat pura creatura. Cōtra quēdicit Augꝰ. in lib̓. de qͥnqꝫ hęreſibꝰ: Si pater deꝰ ⁊ filiꝰ deus:pater maior: ⁊ filiꝰ minor: iā nō vnus deus: ſed duo dij: vel qͥdicit minorem deo/ vt reſoluat̉ hęc affirmatio in negationē .ſ.non eſſe tantū quātū eſt deꝰ pater: blaſphemat talis/ etiā ſi eiꝯcedat̉ ꝙ chriſtus eſt minor patre: non tn̄ ꝯcedit̉: nō tantꝰ eſtquātus eſt pater. Hilarius. Pater eſt maior filio: nō tn̄ filiꝰeſt minor patre. Proprie em̄ dicit ille ⁊cͣ. ẜm hoc pica non dicit/ licet verba ꝓferat: qꝛ nō intelligit quid dicit: Et multi ſuntqͥ nō dicūt horas. Scd̓m generalē dicendi modū: qͥ eſt ꝑ ꝟbaſignificātia ꝓferre. Non oīs. Matth̓. vij. c. Qd̓ eſt dicere: br̄oꝑari .i. quid dicere/ videlicet velle ⁊ intelligere qd̓ ꝓferat eſtſcꝫ bn̄ operari. Nihil habet niſi a ſpūſctō. sͣ. iiij. b. Nullū beneficium eſſe humanū .i. ꝙ bn̄ficiū humanū nullū eſt ab hoīeꝑ ſe ſed a deo. Quę vox ex humano errore eſt: vt om̄e falſū: gͦoīs mentiens ⁊ dicēs falſū errat: ſed nihil qd̓ fit ex virtute error eſt: qꝛ virtꝰ certior eſt omni arte: ⁊ ars nō errat: ergo nullus pōt dicere falſum ex virtute: gͦ nullus meret̉ mentiēdo velfalſum dicēdo. Quidā dicūt ꝙ ex charitate pōt qͥs mentiri incaſu: vt qn̄ q̨̄rit̉ ad mortē: vel vt fecerūt obſtetrices: ſed nullꝰmeret̉ qui mentitur: tn̄ mentiēdo pōt qͥs mnereri: Sūt em̄ duęvoces. Una qua vult iſtū ſaluari hac meretur. Alia qua vultmentiendo eum ſaluari: hac peccat venialiter: ẜm iſtos qͥ dicunt ꝙ mentiendo meretur in caſu. Dicendū eſſe falſum ex errore eſt .ſ. creditum: ille aūt qui dicit de eo qui quęrit̉/ non eſthic: non errat hic. Uel dicendum ꝙ loquitur de falſo contrario religioni: ſicut iam apparebit nobis: ꝙ nullus mentiendomeretur: tamē falſum dicendo poteſt. Omne verū a quocūqꝫdicat̉ a ſpūſancto eſt. Sed iſtum fornicari eſt verū: ergo iſtūfornicari eſt a ſpirituſancto. Et ſoluit̉ dicēdo ꝙ hic ſunt duo:actio ⁊ deformitas. Actio eſt a ſpūſancto: et rōne iſtius dicit̉iſtū fornicari eſſe verū .i. ꝙ hęc actio huic inſit: hoc eſt verū:⁊ ex hoc nō ſequit̉ ꝙ fornicatio ſit a ſpūſancto. Sed iterū obijcitur: malicia eſt in iſto eſt verū: gͦ malicia eſt a ſpūſancto. Solutio. Hęc auctoritas ſoluit̉ habita ꝯſideratione ad locū in
G
everial. qj.
ExpoſitioGlo. 22