Druckschrift 
7 (1502)
Einzelbild herunterladen
 

EpiſtolegdRomanos

a bit indigne iudiciū ſibi manbducat et bibit: non dijudicāsccorpus dn̄i. Ideō inter vosmulti infirmi et imbecilles/ ets dormiūt multi. Ꝙ ſi noſmethͦ ip̄os diju̓dicaremus nō vtiqꝫiudicaremur. Dum iudicaimur autem a domino corripi

mur vt non cum hoc mundoin dānemur. Itaqꝫ fratres meinͨcū conuenitis ad manducanodum inu̓icem expectate. Sipͦ qͥs eſurit domi manducet vtq̇ non in iudicium conueniaItis. Cętera autē cum venerodiſponam.

dignę: Nō dicit indignꝰ: Quis em̄ vſqꝫ qͣqꝫ dignus eſt: indignatio dn̄i qͣꝫ dignitas ſerui? qd̓ qͥs digne accipit qͣcūqꝫ cā ſithō victus. Periculū aūt eſt indignitas peccatoris: ⁊ indignatio iudicis. a Iudicium: qꝛ cōdemnabit̉ ex indigna comeſtione. b Nō dijudicās corpus dn̄i .i. nō diſcernēs abalijs cibis? Uel derogando ꝯtriſtatis. Ul̓id eſt nō diſcernensqͣꝫ ſanctū: qͣꝫ admirabile eſt ſacramentū.c Ideo: oſtēdit pęnam indigne ſumentis. d Anfirmi: febribus et alijs morbis. e Imbeciſles/ languoribꝰ. f Et dormiūt .i. moriunt̉. Un̄ in paſchali tꝑe ſolēt accedere peſtes: ꝓpter qd̓ cantat̉ tūc in hymno. Abomni mortis impetu tuū defende ppl̓m. ij. Regꝭ. vj. b. legit̉de oca: ꝙ ꝑcuſſus fuit/ qꝛ tetigit arcā dn̄i. Et dicūt iudęi hocfuiſſe: qꝛ nocte illa iacuerat cum vxore ſua: Et. j. Regꝭ. vj. d.Bethſamitę mortui ſūt: qꝛ viderūt arcā dn̄i. Quid gͦ de eis qͥnon arcam/ ſed corpus dn̄i non ſolum vidēt indigne: ſꝫ ſumūt⁊ tractāt ⁊ conficiūt/ poſtqͣꝫ nocte eadē concubuerūt: non cumvxoribus/ ſed fornicarijs. Ꝙ aūt indigne accipimus eſt: quianos non dijudicamus: Un̄ ſubdit. g. Ꝙ ſi noſmetip̄osdijudicaremꝰ. Glo. Mētis nr̄ę tribunal aſcēdēte/ vel accuſante cogitatione/ ⁊ teſte ꝯſciētia. h Dijudicaremꝰ. Glo.Pęnitēdo ⁊ timore tanqͣꝫ carnifice nos torquēte: ⁊ qͣſi quidāaīę ꝯfitētis ſanguis ꝑ lachrymas ꝓfluat. Iob. xiij. c. Si iudicatꝰ fuero ſcio ꝙ iuſtꝰ īueniar. Itē Iob. xxiij. a. Ponā corā eoiudiciū meū: ⁊ os meū replebo īcrepatiōibꝰ .i. īcrepatoria ꝯfeſſiōe ⁊ or̄one. No vtiqꝫ iudicaremur .i. puniremur a d̓o.k Dū iudicamur. Poſſet aliqͥs dicere ꝓpt̓ qͥd punit nosita deꝰ infirmitatibꝰ ⁊cͣ. Rn̄det ꝙ ad correctionē noſtrā facit:qꝛ dū iudicamur his tꝑalibus pęnis: l A dn̄o corripimur: ẜm alios/ qꝛ timore pęnę nr̄ę alij emēdant̉. Vel noſip̄iCorripimur .i. punimur. Psͣ. Nō damnabit̉ cū iudicabitur illi. Iob. v. c. Beatus hō qͥ corripit̉ a dn̄o: Increpationēgͦ dn̄i ne reprobes: qꝛ ip̄e vulnerat ⁊ medet̉: ꝑcutit ⁊ manꝰ eiusſanāt. Prouer. xix. d. Peſtilēte flagellato ⁊cͣ. m Itaqꝫ fresmei. Inordinate veniebāt ad hͦ ſacramētū nō expectātes ſeinuicē: ſed diuites ſūmo mane ita ꝙ pauꝑes poſtea veniētesnihil inueniebāt. Sꝫ adhuc cōicare volūt in mane nō deſiderio ſacramēti: ſed alios cibos comedēdi. n Cū cōuenitis.Heb̓. x. e. Nō deſerētes collectionē nr̄am ſicut ꝯſuetudinis ēquibuſdā. o Inuice̓ expectate: vt vna ſit mēſa: non habeat qͥlibet ſua. p Domi ſuę .i. in domo ſua: nō ſic̄ ioculatores in alia ſemꝑ/ in ſua nunqͣꝫ. Eccͣj .xl. d. Reſpiciens in alienā mēſam nō eſt vita eius in cogitatione victus. q Ut n.cōueniatis in iudiciū damnationis. ij. Paral̓. xx. a. Cōregati ſunt filij moab ⁊ filij āmon: ⁊ cum eis de āmonitis. r Cętera/ neceſſaria ad ſumptionē euchariſtię: ⁊ ad ordinationē eccleſiaſticā: s. Cū venero diſponā. iij. Ioh̓. d. Multa habui tibi ſcribere: ſꝫ nolui ꝑ atramētū ⁊cͣ.augꝰ hilario: qui dixit ꝙ poſtqͣꝫ exiuit iudas a cęna dn̄s deditalijs corpꝰ ſuū ⁊ non ei: Sed eccleſia cōſentit auguſtino. Perhoc docet deuote ⁊ cū timore accedendū eſſe. Contrariū videtur qd̓ paulo ante dicit̉. Et ſic ſecurus accedēs depone ⁊cͣ. nōergo cum timore ſecurus accedat ſecuritate ſpei: ſed tamen cūtimore cautelę ⁊ reuerētię: ſic aūt nō ſunt contraria ſpes et timor: ſꝫ ſūt duę molę ſe coadiuuātes. Qd̓ ẜm fidē .i. ꝯſcīaꝫ piecredit eē faciendū: ſꝫ qd̓ diuerſimode dictat ei ꝯſcīa: tn̄ cū piafide. Zacheꝰ: Lucꝭ. xix. a. Cēturio: Mat. viij. a. Alter gaudēsin domū ſuā recipit: alter ꝟo ⁊cͣ. Sil̓r de moyſe: hieremia eteſaia. Moyſes: Exo. iij. c. Quis ego ſū vt educā. HieremiasHiere. j. b. cū mitti debeat ad p̨̄dicādū dicit. A a a dn̄e deꝰ ⁊cͣ.Eſaias: Eſa. vj. c. dixit: Ecce ego mitte me ⁊cͣ. Licet gͦ videāt̉eoꝝ dicta eſſe contraria: qꝛ illi ſe excuſauerūt ⁊ ipſe ſe obtulit:

tn̄ nō eſt verū: īmo ex charitate ſe excuſauerūt/ moyſes ⁊ hieremias: ꝓpt̓ delectationē vt ſeq̄ſtres eēt ad faciliꝰ ꝯtēplāqꝫdeū: ⁊ ita ꝓpter humilitatē: Eſaias aūt obtulit ſe ꝓpter celūaīarū quā habuit. Unicuiqꝫ pioꝝ māna ſapiebat. Sap̄. xvc. Cōtemptū ſolū nonuult. Iſte cibus. Nonuult vna dicrioid eſt vult vt nō condemnatur: ⁊ hoc ſufficit. Sꝫ hoc qd̓ hidicit̉: in antiquo populo vnicuiqꝫ piorū⁊cͣ. Sic in ore vniuſcuiuſqꝫ chriſtiani corpus chriſti. Ex hocvidet̉ ꝙ in ore impiorū nō ſapiebat māna quod volebāt: Etp̨̄terea ſi ſaperet eisqd̓ vellent/ ad qͥd ergo volebāt redire ad ollas carniū in ęgypto: vt habet̉ Numeri. xj. b. Sic q̨̄rit Augꝰ ſuꝑ illū locū. Et ſoluit: qm̄ etſi ſap orēhaberēt cuiuſlibet cibi quē deſiderabāt. non tn̄ colorē cuiuſlibet cibi: vn̄ quia delectabant̉ in colore cibi redire volebāt. Etcōſtat ꝙ iſti impij erant: ergo in ore eoꝝ ſapiebat qd̓ volebāt.Sap̄. xvj. c. Panē omne delectamentū ſuauitatis habentēSed ꝯtra Exod̓ .xvj. g. dicit̉ ꝙ ſapor eius .ſ. mānę ſimilis ſapori ſimilaginis oleo cōſperſę. Sol̓o. Et pijs ⁊ impijs habebat ſaporē oēm: vt qn̄ cogitabāt de comedēdis carnibꝰ talibꝰvel talibus/ eaꝝ ſaporē habebāt in ore eorum. Qn̄ aūt nō cogitabant de ſapore alicuius cibi: habebāt ſaporem p̨̄dicte ſimilę. Quod hic dicit̉/ in ore impioꝝ: intelligit̉ qꝛ maxime eisſapiebat quod volebant. Faſtidium. Numeri. xj. b. Et habere ip̄m in ſe manentē. j. Ioh̓. iiij. c. Qui manet in charitatein deo manet ⁊ deus in eo. Augꝰ. Amor eſt copulatio amantis ⁊ amati. Crede ⁊ māducaſti. Quare nō dicit: ſpera vel dilige ⁊ manducaſti. De ſpūali em̄ manducatiōe loquit̉ per quāmanemꝰ in chriſto ⁊ vnimur eccleſię. Sed Eph̓. iij. d. dicit̉.In charitate radicati: quid eſt aliud niſi per eā eccleſię ⁊ chriſto vniri: hoc eſt manducare. Sol̓o. Sicut in comeſtione materiali ſunt quattuor .ſ. maſticatio: ſaporatio: ſimilatio: ⁊ vninutrimenti cū mēbro: Ita in ſpirituali. Proprie autē quātūad duo. Prima dicit̉ manducatio vtraqꝫ: ſed maſticatio ſpiritualis corporis chriſti ꝓprie eſt per fidem dum cogitatuille quē ſumit ſub ſacramento paſſus eſt pro eo/ et hmōi. Similiter ſaporatio eſt in fide: qd̓ nihil aliud eſt qͣꝫ ſpūalis delectatio vel percęptio: Ideo melius dicit: crede ⁊ māducaſti: qͣſpera vel dilige. Duo aūt alia: aſſimilatio ⁊ vnio poſſunt eſſein ſpe et charitate et alijs virtutibus. Ꝙ aūt obijcit: per charitatem manet homo ſimiliter in chriſto: verum eſt: ſed primo per fidem: quę eſt prima vnio aīę ad deum ⁊ ideo potiusdicit de fide. Animę ſanguis. Sed quid hoc eſt: quia ſanguisin ſacra ſcriptura dicit̉ peccatū ⁊ maxime mortale. Solutio.Sanguinem appellat reliquias peccati: a quibus purificaturhomo per lachrymas ⁊ hmōi. Nō damnabit̉ ſi permalerit inhoc. Sed cōtra Roma. xiiij. d. Beatus qui nō iudicat ſemetipſum: Ibi in Glo. i. qui non facit ſe damnabilē. Imago iudicij futuri .i. mors tꝑalis. Eccͣj. vij. d. Memorare nouiſſumtua ⁊cͣ. Indigne accipit. Contra. Fere omnis qui accipit adhuc debet agere pęnitentiā. Solutio. Pęnitētia hic diciturdolor de peccatis ⁊ cōtritio .i. ſi accipit quādo adhuc non boluit de peccatis: vel ſi tunc quando adhuc eſt in peccato de ddebet agere pęnitentiā. Uel hoc intelligit̉ de ſolenni pęnitentia qua ſeparat̉ homo ad tempꝰ ab eccleſia: ſi talis acciperetcorpus chriſti donec cōpleta eſſet peccaret/ niſi in magna neceſſitate: vt ſi timeret mori. Scd̓m alios ⁊cͣ. Scd̓m hoc exponitur textus iſte: ſed ẜm regulam ticonij: Cū iudicamur a domino .i. punimur corripimur .i. alij corripiunt̉ exēplo noſtſ.In paucis em̄ .i. in pęnis paucorum eſt. Omniū emendatio.Prouerb̓. xix. d. Peſtilente flagellato ⁊cͣ. In libro. iij. Reg.xiij. d. Prohibitus ab altero ꝓpheta: immo inuitatus fuit edeo. Sol̓o. Primo fuit inuitatus ab eo: ſed poſtea ꝓhibitus eincrepatus: qn̄ in

G

G

De cęc.liquidi

De peni. dii. i.ctres

Num

Psͣ. 36.

ExpoſitioGlo. 432