CalII

a Si qūis vocat vos infideliūad cęnam: et vultis ire/ omnev qd̓ vobis apponitur manducate: nihil interrogantes propter conſcientiam. Si quisautem dixerit: hoc immolatūceſt idolis/ nolite manducarepropter illum qui indicauit:? et propter conſciētiam. Conſcientiam autem dico: non tugam ſed alterius. Ut quid enī

libertas mea iudicat̉ ab aliehnaͣ conſcientia? Si e̓go cumgratia participo: qͥd blaſphekmor pro eo ꝙ gratiaſ ago? Siue gͦ mādūcatꝭ ſiue bibitꝭ veln aliud qͥd facitis: omnia in gloo riā dei facite. Sine̓ offenſiōehͦ eſtote iudęis ēt gentibus ⁊ eccleſię dei: ſicut ⁊ ego ꝑ oīa oībꝰ placeo: nō quęrēs qd̓ mihię vtile ē: ſꝫ qd̓ multꝭ vt ſalui fiāt.

copei Aditerut vſbulliterrogies:. pal̓ vlcieſaxeniat hͦmatꝭ: et pōit aliū caſū: b ¶ Qd̓ appōit̉. Lucꝭ¶ āducate q̄ apponuntur vobis. Ecci. xxxj. b. Utere qͣſiatucibis q tibi apponūt̉: c¶ Nolite māducare: liberequarec Nō qꝛ imnſidꝰ ſit cibꝰ: ſed d Propt̓ illū qͥ īdicaad̓ etat idolothiij. Crederet eī ꝙ cōe aſcuſtreneratiōe idodi.Et. ꝓpt̓ ꝯſciētiāclxnot determinat diqa. ICCōſcieiō tua ſꝫ alterꝰ .ſ. infirmi vidētiiecomedet̉ ſdolothiiū ſcienter. Roma.xiiij. c. Nihil cōmune ꝑ ipſū niſi ei qͥ exiſtimat aliqͥd cōmune eē: illi cōmune ē.laugo de ſanc. vic. Infirmi a cibis abſtinēt: nō qꝛ mali ſūt: ſꝫqꝛ ioſis nō ſint idonei. g. Ut qͥd enī libertas mea iudical̓ ab aliena ꝯſciētia: qͣſi verū eſt ꝙ habeo libertatē comedēdi oīa: ſꝫ ad qͥd faciam credere ꝙ illud qd̓ facio ex libertare quā habeo faciā ꝓpt̓ venerādū idolū: et ſic ꝯtemnor ab inqͣſtidolatra? h Si ego cū gr̄a participo .i. comedēdo idolothitū reddo gr̄arūactiōes deo. i ¶Quid blaſphemor .i. dico: idolatra. k ¶ Pro eo ꝙ gras ago .i.peo ꝙ facio cū gr̄arūactiōe: nō idoli veneratiōe. .j. Timoth̓liij. b. Nihil reijciēdū qd̓ cū gr̄arū actione ꝑcipit̉. l SSiueducatꝭ. j. Theſſal̓. v. b. Siue vigilemus ſiue dorxpiIlllo viuamꝰ. i Oīa quęcūqꝫ facitꝭ: oſtēdit quantiōe eſt comedendū idolothitū/ et omnis aliꝰ cibꝰ: qꝛ adgloriam dei: et vt fortes ſimꝰ corpore ad p̨̄cepta dei exequenda: ergo exquo tot mala ꝯtingunt ex comeſtiōe cum ſcandaloalioꝝ: n Ergo ſiue māducatꝭ ⁊cͣ. Simile: Col̓. iij. c. Etꝓt̓ hͦ in pͥncipio comeſtiōis fit bn̄dictio: ī medio elemoſynę:in fine grarūactiōes. j. Timoth̓. iiij. b. Sctīficat̉ cibꝰ ꝑ verbū ⁊lictionē. Et Mat. xiiij. b. Bn̄dixit ⁊ fręgit. Qui autēinebriāt ſe nō comedūt ad gloriam dei: ſꝫ magis ad ꝯtumeliāipſiꝰ. Iudę. d. Hi ſūt maculę ꝯuiuātes ſemetipſos paſcentes⁊cͣ. Sꝫ Tob̓. ij. a. Cū timore ⁊ tremore comedebāt panē ſuū:Oīa in gloriā dei facitę. Si hoc agēdum eſt qd̓ p̨̄cipitapl̓s: videt̉ ꝙ nulla actio viri iuſti ſit indifferēs: qꝛ implet hͦp̨̄cęptū: et ita omne opus qd̓ facit/ facit in gloria dei: et ſic excharitate: ſꝫ oē factū ex charitate ē meritoriū: ergo oē opꝰ viriiuſti ē meritoriū: et ita nihil facit īdifferēs. Qd̓ iterū ꝓbo ꝑ ſimile: qꝛ ecce aliquis habēs charitatē qui intēdit dare centumſolidos: ſta ꝙ ſingulis paribꝰ ſingulos denarios: cū aūt iamdederit decē denarios pauꝑibus: venit aliqͥs amicus et conſequit ⁊ ꝯfert ⁊ dat tn̄ pauꝑibꝰ ſicut incęꝑat: conſtat ꝙ in dādomeret: et hͦ non qꝛ actu cogitet de deo ⁊ ad ipſū refert qd̓ facit: ſed qꝛ charitatē habet ī habitu: ſed oīs vir iuſtꝰ charitatēhabet ī habitu: gͦ in oꝑe ſuo meret̉. Sꝫ ꝯͣ: manēs in charitatepōt facere aliqͥd tm̄ ad recreationem/ et tm̄ ex naturali pietatedate elemoſynā: gͦ ī hͦ nō meret̉ manēs ī charitate: īmo etiā videt ꝙ peccet: et ſimilit̓ ſi facit opꝰ īdifferēs: qꝛ nō īplet hͦ p̨̄cępiū apti. Per hͦ dicūt qͥdā ꝙ ꝑ negationē eſt exponēdū .i. nipli facit exqͦ blaſphemet̉ deꝰ. Et ſimilis ē expoſitio Glo. ſuꝑſſūd Lucꝭ. xviij. d. Remo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Glo. Oīs creatuſa mala ī cōꝑatiōe dei .i. nō bona. Sꝫ iterū ꝯtra hāc ſolutione obijcit̉: qꝛ ẜꝫ hͦ videt̉ ꝙ dormiēs adīpleat hͦ p̨̄cęptū dn̄i: qꝛnibli facit exqͥ blaſphemet̉ deꝰ: ſimilit ⁊ ille qui ē in mortali implet ſid qn̄ ceſſat ab oꝑe: aut qn̄ facit aliqͥd de genere bonoꝝ.Et ꝓpt̓ hͦ dicūt alij ꝙ īmo affirmatiue intelligit̉/ et ꝯſiliū nonbteptū fuit: Sic̄ illud. Qui habet duas tunicas/ det nō habēl Sꝫ ꝯ. Oīs motꝰ deformis ē in ꝓhibitiōe: ergo ab oppoſiaa dis motꝰ formatꝰ niſi referat̉ ad deū: ſiue niſi fiat ī gloriin. ꝯtē ſic̄ oē malū ſit ex fomite: ita oē opus meritoriū ſit ex

charitate/ ergo omne opus meritorſum ſit ex charitate et itain gloriam dei. Sed contra. Si omnia debeant fieri in gloriam dei: gͦ pctā venialia. Ideo ſit ꝙ iſte habēs charitatē operet̉ tm̄ ꝓpt̓ ſuſtētamentū filioꝝ ſuoꝝ: conſtat ꝙ iſta oꝑatio ſitmala: gͦ hab ēs charitatē n̄ tenet̉ facere qͥcqͥd fac̄ ꝑ charitatē.Sol̓. Quolibet p̨̄dictoꝝ modoꝝ p̄t dici⁊ bn̄. Scd̓ꝫ ꝙ expōit̉ꝑ negatioē: tn̄ nō ſequit̉ ꝙ dormiēs impleat illud p̨̄ceptuꝫ:qꝛ nō intelligit̉ ꝑ purā negationē: ſꝫ ſupponit̉ ibi oꝑatio. Eteſt ſenſus: Si facitisaliqͥd ita facite ex qͦdeꝰ nō blaſphemet̉.Qd̓ obijcit̉. Ille qͥeſt ī pctō mortali poteſt implere illud: gͦnō eſt p̨̄cęptū: nonſequit̉: qꝛ ſimilit̓ poteſt honorare pr̄em et mr̄em: nec tn̄ minus ē hͦ p̨̄cęptū ſuſtinēdo/ qm̄ ē p̨̄cęptū nō tm̄ ꝯſiliū: Dicēdūqm̄ eſt affirmatiuū pręcęptū: alia aūt p̨̄cępta non obligāt adſemꝑ: ſed ꝓ loco ⁊ tꝑe qd̓ eſt qn̄ hō eſt ī tali apprehenſione dedeo: et de eis q̨̄ dei ſūt ex qua qͣſi naturalit̓ habet excitari ⁊ generari motꝰ fidei ⁊ charitatis: tunc tenet̉ oīa in gloria dei facere. Ad illud: ſicut omne malū ex fomite; ita omne bonum excharitate: non ſequitur: quia pronitas faciēdi malum quę eſtex fomite: ſufficit ad faciēdū peccatū quodlibet ꝓpt̓ facilitatēpeccādi: ſed qꝛ diuerſę ſūt difficilitates faciēdi bonū/ ẜm diuerſas virtutes non ſufficit charitas ad eliciēdum om̄e bonūopꝰ. lISine offenſiōe. Roma. xij. d. Cū oībꝰ hoībꝰ (qd̓ex vobis ē) pacē habētes. ꝑ Et gētibꝰ .i. īfidelibus. q Eteccleſię dei fidelibꝰ cōmunicēt. k ¶ SSine offenſioneac ſcādalo: qd̓ faciat vere mortale vel veniale: qꝛ d̓r Leuitꝭ.xix. c. Nō maledices ſurdo nec corā cęco pones offendiculū.Psͣ. Eorā fratribꝰ tuis poſuiſti ſcandalū hęc feciſti et tacui.Eſa. lxij. d. Pręꝑate viā ppl̓o ⁊ erigite de via lapides: Sꝫ ml̓ti ſūt ſilex qͥ n̄ pn̄t moueri. r Sicut ⁊ ego: faciatꝭ hęc p̨̄dicta vt placeatis/ Oībꝰ ſicut ⁊ ego placeo/ ſine ſcādalo cuiuſqͣꝫ agēs. Cōtra. Gal̓. j. b. Si hoībus placerē ⁊cͣ. Glo. hic.Si ꝓpt̓ ſeipſū .i. ꝓpt̓ priuatā ⁊ ꝓpriā gloriā placere quęrit ſuꝑbia ē ⁊ nō placet deo: Cū aūt hoībꝰ ꝓpt̓ veritatē placet: iā nōhō ſed deꝰ placet. s ¶ Qd̓ multꝭ ē vtile: nō tꝑalit̓ ſed ſpiritualit̓: id ē t ¶ Ut ſalui fiāt. jͣ. xij. d. Pro inuicem ſollicita ſint mēbra. Roma. xiiij. b. Nemo nr̄m ſibi viuit aut nemoſibi morit̉. Ecc̄ͣj. xxxiij. c. Videte ꝙ non mihi ſoli laboraui⁊cͣ. Qui aꝑtem ſic q̨̄rit placere hominibꝰ: meretur bn̄dictionē a dn̄o. Un̄ Psͣ. Diffuſa ē gr̄a ī labijs tuis: ꝓpterea ⁊cͣ. i. ętna bn̄dictione dextrę nō ſiniſtrę. Ecc̄j. iij. c. Fili in manſuetudine opera tua perfice.bant idolū nihil eſſe: tn̄ peccabāt/ qꝛ comedebāt cū ſcandalo alioꝝ. Si recte fuerint laudes dei ſūt .i. materia laudis.Silebis aliqn̄ vita: qd̓ ē malū ſilētiū. Sap̄. xviij. c. Cū mediuſilentiū tenerēt oīa: ⁊ nox ī ſuo curſu mediū iter haberet ⁊cͣ.Tacui cū clamarē tota die. Blaſphemas deū. Eſa. lij. b. Iugiter nomen meū blaſphemat̉. Roma. ij. d. Nomen dei blaſphemat̉ ꝑ vos īter gētes. Ezech̓. xxxvj. e. Sāctificabo nomen meū magnū qd̓ pollutū eſt inter gentes ⁊cͣ. Malach̓. j.c. Ab ortu ſolis vſqꝫ ad occaſum magnū eſt nomen meum ingentibus dicit dominꝰ exercituū ⁊cͣ. Et. jͣ. d. Rex magnꝰ egodicit dn̄s ⁊ nomen meum horribile in gentibus. Cibus tuꝰ etpotus laudat deum: id eſt materia laudis eſt. Uita blaſphemat: quia Eccͣj. xv. c. Non eſt ſpecioſa laus in ore peccatoris.Eſt ſuperbia. Contra. Superbia eſt amor excellentię: velpotius videtur eſſe inanis gloria vel hypocriſis: qd̓ ego concedo quia eſt inanis gloria. Sed qd̓ hic dicitur ideo dicit:quia coniuncta ſunt ſuperbię. Et ex hoc contingit ꝙ homovult ſe extollere vel eſſe magnus in corde vel in ore alterius.

Co. L. 3. 6

Psͣ .49.

Psͣ .44.

ExpoſitioGlo.

.5ib.

q 5