Druckschrift 
6 (1501)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſcd̓mIohannemEuangelij

Ęclocu Ca. XVI.¶Htus ſū vobis vt noͣnſcādalizemī. Abſqꝫē ſynagogis faciēt vos. Seddve̓nit hora vt omnis qui interficit vos arbitret̉ obſequium ſe pręſtare deo. Etēhec facient vobis: quia nō

nouerunt patrem neqꝫ me.f Sed hęc locutus ſum vobis vt cum venerit hora eogͦ rum/ rēminiſcamī qu̓ia egodixi vobis. Hęc autem vokbis ab initio non dixi: quiaivobiſcum eram. Et nuncvado ad eum qui me miſit:

Ęc locutꝰ ſum vobis ⁊cͣ. Expo. Ca. XVI.Ih In pͥma ꝑte capituli dicit dn̄s ꝙ hęc q̄ dixerat ſit locutꝰ in cōſolationē maloꝝ q̨̄ inſtant: ⁊ ponit rationemquare non ante dixerit eis. Secundo adhuc intendens eorūconſolationi/ dicit ꝙ expedit eis vt vadat: et ꝓponit rationesquare expediat: quiamittet qui arguat mundum ꝓ eis/ qui cōſolet̉eos ⁊ inſtruat/ qͥ futuradicat ⁊ clara miraculaagat: ibi: Sed ego veritatem dico vobis⁊cͣ. Tertio poſt ꝯſolatoria redit ad triſtia q̨̄obſcure dicta nō intelligūt: ſed eis aꝑit ꝑ exemplū mūdanū: ibi: Modicū ⁊ iā nō videbitis me ⁊cͣ. Quarto ꝓmittit eis ꝙ exaudient̉ in omnibꝰ: ibi:Si qͥd petięritis ⁊cͣ. Quīto dicit ſe occulte et in ꝓuerbijsfuiſſe locutū: ſed poſtea palā loquet̉: ⁊ oſtēdit amorē patris adeos: ibi: Hęc in ꝓuerbijs ⁊c̄. Sexto cōſolati diſcipuli perp̨̄dicta exultāt in fide eiꝰ ⁊ ſermones eiꝰ cōmēdant: quibꝰ dn̄sccōtra oſtēdet diſꝑſionē eoꝝ futurā: ibi: Dicūt ei diſcipulieiꝰ: Ecce nūc palā loq̄ris ⁊cͣ. Dicit ergo: a¶ Hęc locutꝰ ⁊c̄. Poſtqͣꝫ exemplo ſuo docuit ferre odia ī qͦ ſciūt quiddebeāt facere/ ſed nō poſſunt: poſtqͣꝫ ꝓmiſit etiā ſpm̄ quo poterūt reſiſtere/ addit: Hęc locutus ſū vobis/ de odiomei:qd̓ eſt exemplū ⁊ de ſpūſancto qͥ eſt firmamētū. b Ut nonſcādalicemini .i. vt charitate diffuſa in cordibꝰ vr̄is ꝑ ſpm̄ſanctū ſit vobis multa pax ⁊ nō ſcandalū in his q̨̄ patieminia iudęis. Et ſb̓dit quę: c Abſqꝫ ſynagogꝭ faciēt vos .i.extra fynagogas. Chryẜ. Iā em̄ cōpoſuerat vt ſi qͥs eū cōfiteret̉ chriſtū/ abſqꝫ ſynagogis fieret. sͣ. ix. e. Iā em̄ cōſpirauerant iudęi ⁊cͣ. Et nō ſolū hͦ faciēt: d. Sed venit hora vtetiā oīs qͥ interficit vos arbitret obſequiū ſe p̨̄ſtaredeo. q. d. veſtrā occiſionē opinabunt̉ rem piā ⁊ deo placētē.Deinde cōſolationē inducit: e Et hęc faciēt vobis: qꝛnō nouerūt patrē neqꝫ me/ filiū. q. d. ſufficit vobis in cōſolationē ꝓpter me ⁊ patre hęc pati: ꝓpter me em̄ ⁊ patrē qͦsignorāt vos ꝑſequent̉. Sil̓e Matth̓. v. a. Beati eſtis cū maledixerint vobis homīes ⁊ ꝑſecuti vos fuerint: ⁊ dixerint om̄emalū aduerſum vos mētientes ꝓpter nomē meū: gaudete etexultate ⁊cͣ. Hęc faciēt/ em̄ vobis: qꝛ nō nouerūt ⁊cͣ.quaſi ex ſtulta ignorātia hoc faciēt. Et hoc dicit vt minꝰ lędaeos ꝑſecutio illata ab eis ignorātibꝰ. f. Sed hęc locutusſum vobis/ vt cū venerit hora eorū/ maloꝝ .i. cū fient.iſta mala: g Reminiſcamī qꝛ ego dixi vobis .i. p̨̄dixine ignoretis. Hęc em̄ viſa turbarēt/ ſed ꝓuiſa patiēter ferant̉.Chryẜ. habet hāc litterā. f¶ Hęc locutꝰ ſum vobis vtcū venerit hora .i. oportunitas. Vel hora .i. tempꝰ qͦ hęcimplebunt̉: g Reminiſcamī horū vt ab his etiā cęteracredibilia ęſtimetis. Nō em̄ poteritis dicere/ qm̄ blandiēdo ⁊adulādo vob̓ dixerī vob̓ placētia ⁊ ad gratiā locutꝰ fuerim ſolū: nec qm̄ decęptoria vobis dixerim. Si em̄ decęptor eſſē nōp̨̄dixiſſē vobis hęc/ q̄ .i. aduerſa auerūt a me: ꝓpterea igit̉ p̨̄dixi vt nō inopinata accidētia vos ꝑturbent. Itē ꝓpt̓ aliā cauſā:vt .ſ. nō dicatis/ quoniā nō p̨̄uidi futura hęc. Memētote igit̉.h Quia ego dixi vobis .i. p̨̄dixi vt .ſ. credatꝭ me eſſe deūqui hęc p̨̄ſciui: ⁊ vt ſit vobis cōſolatio ea pręſciuiſſe ⁊ cauſameoꝝ. 1NHęc aūt vobis ab initio nō dixi. q. d. mō p̨̄dicomala ventura: ſed hęc nō p̨̄dixi ab initio meę p̨̄dicatiōis: nonqꝛ non nouerā: ſed k Quia vobiſcū era. q. d. qꝛ in tutoeratis qͣꝫdiu aderam: ⁊ licitum erat interrogare me quādo volebatis/ ⁊ ſuꝑ me p̨̄liū omne ꝓijciebat̉: ideo ſuꝑfluū erat p̨̄dicere hęc a principio. l¶ Et nunc vel nūc autē vado adeum qui me miſit: et ideo modo tempus eſt prędicandi.☞5 Et nemo ex vobisAugꝰ. dicit: i. ¶Hęc aūt vobis ab initio nō dixi: nō depaſſionibꝰ: ſed hec/ cōſolatoria de aduētu ſpūſſancti ⁊ ꝯſola-

tione: Quia vobiſcū eram. Auguſtinꝰ. Et cōſolaba.vos mea pręſentia corporali exhibita humanis ſenſibus vſtris quā paruuli capere poteratis: iō nō oportuit vt p̄dicerē vobis aduentū alterius conſolatoris. ¶NNūc/ autē vado ad eum quięnūc vado ad eū qͥme miſit. Hō ꝑegrinaturꝰ familię ſuę p̨̄dicſuū receſſum: ⁊ cōſolat̉eam lugentem: ⁊ maxime tribus modis: Autꝓmittit ſe non ſine lucro venturū: aut ꝑ aliquē probū virū illis inomnibꝰ ꝓuiſurum: autꝑ ſeipſū īcōtinēti reuerſurū. Chriſtꝰ eſt iſte hō ꝑegre ꝓficiſcēs: Matth̓. xxv. b. Hōquidā ꝑegre ꝓficiſcēs vocauit ſeruos ſuos. Ibi dicit Gregꝰ.Quis eſt iſte hō qͥ ꝑegre ꝓficiſcit̉ niſi ſaluator noſter: qͥ in eacarne quā aſſumpſit in cęlū aſcēdit. Carnis nāqꝫ locus ꝓprieterra eſt: q̨̄ qͣſi ad ꝑegrinandū ducit̉/ dū ꝑ redemptorē noſtrūin cęlo collocat̉. Receſſurus gͦ chriſtꝰ ſuos cōſolat̉ hoc triplici modo. De pͥmo ibi: Si abiero mittā eū ad vos. Deſecūdo ibi: Arguet mūdū de peccato ⁊cͣ. Et ibi: Docebit vos omnē veritatē. q. d. bonꝰ tutor vobis erit cortra mundum/ ⁊ doctor/ ⁊ educator. De tertio ibi: Modicum ⁊ videbitis me. q. d. cito redibo. Chriſtꝰ gͦ valefaciens/ dicit: l Uādo ad eū qͥ me miſit. Uadit ad patrēprimo qͣſi de triūpho gratias acturus. Vnde. sͣ. xj. e. Patergratias ago tibi qm̄ audiſti me: In quo docet nos ꝙ miſſi invineā dn̄i ad operandū vel p̨̄dicandū ſemꝑ debemꝰ redire pergratiarūactionē ad fontē omniū bonorū. Ecc̄s. j. b. Ad locūvnde exeūt flumina reuertunt̉ vt iterū fluant. Econtra: corinō reuertit̉ ad arcā: ſed columba deferens in ore ramū oliuę:Gen̄. viij. b. Ramꝰ oliuę eſt verbū gr̄ę ⁊ miſcd̓ię: qd̓ debemꝰhabere in ore ⁊ ad arcam .i. ad cęlum ad noe .i. ad deū referre ⁊ dicere: Miſcd̓ię dn̄i ꝙ nō ſumus cōſumpti: Thren̄. iij. c.quia non defecerūt miſeratiōes eiꝰ. Oīa em̄ debemꝰ eius miſericordię ⁊ gr̄ę nō nobis attribuere: ſicut apl̓us: Gr̄a dei ſūid qd̓ ſū. j. Corꝭ. xv. b. Et in eodē: Nō ego aūt ſed gratia deimecū. Secūdo vadit ad patrē quaſi amicos curię recōmēdaturꝰ: ⁊ petitiōes noſtras delaturꝰ: ⁊ cauſam noſtrā defenſurꝰ.Un̄. jͣ. Ioh̓. ij. a. Aduocatū habemꝰ apud patrē ieſum chriſtūiuſtū: ⁊ ipſe eſt ꝓpitiatio ꝓ peccatis nr̄is. Et Heb̓. vij. d. Saluare in ꝑpetuū pōt accedēs ꝑ ſemetipſū ad deū ſemꝑ viuensad interpellandū ꝓ nobis. Tertio vadit ad patrē loca noſtrap̨̄paraturus. Un̄. sͣ. xiiij. a. Vado vobis ꝑare locū: et ſi abiero ⁊ p̨̄parauero vobis locū iterū veniā ⁊ accipiā vos ad meipſum. Ibi require de hoc. Quarto vadit mentes noſtras adſuperna eleuaturꝰ. Matth̓. vj. c. Ubi eſt thelaurꝰ tuus: ibi eſt⁊ cor tuū. Ex quo ergo chriſtus qͥ eſt theſaurꝰ ſapiētię ⁊ gr̄ęeſt in cęlis/ debemus illuc mente ⁊ deſiderio eleueri. sͣ. xij. e.Cum exaltatꝰ fuero a terra oīa trahā ad meipſum. Matth.xxiiij. c. Ubi fuerit corpꝰ ibi cōgregabūt̉ ⁊ aqͥlę. Un̄ in vigillaaſcēſiōis dicit collecta: Pręſta quęſumꝰ omnipotēs deus vinoſtrę mētis intētio quo ſolēnitatis venturę glorioſus auctoringreſſus eſt ſemꝑ intēdat: ⁊ quo fide pergit cōuerſatiōe ꝑueniat. Quīto vadit inimicos apud patrē accuſaturꝰ niſi pęnituerint. Quid dic̄? Hoc qd̓ dr̄ Oſee. vij. d. Ego redemi ede⁊ ipſi locuti ſunt cōtra me mēdaciū. Et illud Psͣ. Pro eo vime diligerēt ⁊cͣ. Et. sͣ. xij. g. Sermo quē locutꝰ ſū ille iudicabit ī nouiſſimo. sͣ. viij. c. Si iudico ego iudiciū meū verū eſt.sͣ. v. g. Nolite putare qꝛ ego accuſaturꝰ ſim vos apud patreaEgo .ſ. ſolꝰ/ vel ſine culpa veſtra: Un̄ ſubdit ibidē: Eſt q̄ accuſat vos moyſes in qͥ ſperatis. Sexto vadit quaſi de victoriamercedem accepturꝰ. Phil̓. ij. a. Humiliauit ſemetipſum factus obediens vſqꝫ ad mortē: mortem autem crucis: propieqd̓ et deus exaltauit illum ⁊cͣ. Psͣ. De torrente in via bibitX ꝓpterea exaltabit

E-

I

Eppelius

DMatth̓. 24. a.Marci .13. beLucꝭ. 21. d.5. q. 1. §. i.

B

Ps. 106

Allter

Ps. 165