CaXVI

a et nēmo ex vobis interrobgat me quo vadis. Sed qꝛhęc locutus ſum vobis: tricſticia r impleuit cor veſtrū.

d Sed ego veritatē dico voe bis: expēdit vobis vt ego.t vadā. Si em̄ nō abiero parac letus nō veniet ad vos.

a ¶ Et nemo ex vobis interrogat me qͦ vadis. q. d.ex his quę p̨̄dico vobis ventura ita triſtamini vt nihil mihi loquamini. Vnde ſubdit: b ¶ Sed quia hęc locutꝰ ſumvobis: triſticia impleuit cor veſtrū. In extaſim enimdeuenerūt apoſtoli audita receſſiōe chriſti: ⁊ ventura eis tanta tribulatione: neſcierunt enim ſi poſſent viriliter ferre. Chryſoſtomus. Magna triſticiętyrānis violētia/ ⁊ multa nobis virilitate opuſeſt vt reſiſtamus huicpaſſioni nobiliter: ⁊ qd̓vtile eſt in ea fructificātes qd̓ ſuperfluū eſt dimittamus. Habet enim quid etiam vtile: Nam cum quidem peccauerimusnos vel alij tunc ſolum triſtari bonū eſt: cum autem in humanas neceſſitates inciderimꝰ inutilis ē triſticię vſus. Ꝙuia igit̉et diſcipulos nōdū perfectos exiſtentes hmōi triſticia impugnabat: vide qualiter eos dirigit per increpationē: qui enimpluries ante hoc īterrogabāt: ſicut petrus: Domine quo vadis. sͣ. xiij. d. et ſicut thomas: Domine neſcimus quo vadis⁊cͣ. sͣ. xiiij. a. et philippus: Oſtēde nobis patrē ⁊cͣ. hi nunc audientes: quoniā abſqꝫ ſynagogis vos facient: ⁊ quoniā odiētvos: ⁊ quoniā qui interficiet vos opinabit̉ culturam ſe offerre deo: ita ceciderūt vt amiſſione locutionis detinerent̉/ et nihil ei loquerent̉: qd̓ eis improperās dominꝰ/ dicit: Hęc autem vobis ab initio non dixi: quia vobiſcū eram:et nūc/ aūt vado ad eū ⁊cͣ. In quo etiā conſolat̉ eos dicens eis rationem quare hoc antea non prędixit: et occultamcorum aperiens triſticiā: Non em̄ parua erat mitigatio ſcireeos: quoniā ſciuerat chriſtus triſticię eorum ſuꝑabundantiā.d ¶ Sed ego veritatē dico vobis. q. d. triſticia impleuitvos ex auditis: ſed etſi decies milies cōtriſtamini qd̓ confertaudire oportet. e ¶ Expedit vobis vt ego vadam: qͣſialiud eſt qd̓ vobis placet .ſ. me adeſſe: ⁊ aliud qd̓ confert .ſ. meabire. Procurātis autē eſt in his quę ꝓſunt nō parcere quindicat: in quo etiā dominꝰ conſolat̉ ⁊ mitigat eos: non em̄ quęad gratiā veſtrā ſunt dico/ ait: ſed quę ad profectū. Sed quęrit̉ de hoc qd̓ dicit̉. .sͣ. eodē: Hęc aūt vobis ab initio nōdixi ⁊cͣ. Immo Matth̓. x. b. dixit eis ī initio miſſionis apoſtoloꝝ: Ecce ego mitto vos ſicut oues ī medio lupoꝝ. Et ibidem: Tradēt vos in cōcilijs/ et in ſynagogis ſuis flagellabūtvos: ⁊ ad pręſides ⁊ reges ducemini ꝓpter me. Solutio ẜmChryẜ. Flagella pͥus p̨̄dixerat: ſed ꝙ mors eoꝝ eſſet ita ſtudioſa vt putaret̉ dei cultura nō dixerat: Hoc em̄ poterat eosmaxime attonitos facere: ſed debebant vt impij ⁊ nociui iudicari. Vel aliter: Illic q̨̄ a gentibus debebāt pati/ p̨̄dixit: hic etiudaica adiecit cū ampliori ſuꝑabundātia. Iteꝝ: Illic p̨̄dixitfutura: hic quoniā in ianuis eſt edocuit.do ad eum qui me miſit: et ideo modo opus eſt prędicere de conſolatore alio. a ¶ Et nemo ex vobis interrogat me quo vadis: quaſi ita palam vadā ⁊ nullus interroget qd̓ viſu corporali fieri cernet. Viderūt em̄ in nube aſcēdentē certi de gloria: qui pͥus p̨̄dicta paſſione quęſierāt: Dn̄equo vadis. sͣ. xiij. d. b ¶ Sed quia hęc locutꝰ ſum vobis/ me iturum a vobis. c ¶ Triſticiaⁱ impleuit cor veſtrū. q. d. tunc quādo videbitis aſcendere/ nō quęretis nō dubitabitis: ſed mō triſtamini. Augꝰ. Cōtriſtabat̉ in eis humanus affectus: qꝛ carnalis deſolabat̉ aſpectus. Nouerat autemchriſtus quid eis potius expediret: qꝛ viſus interior ipſe eſtvtiqꝫ melior quo eos cōſolaturus erat ſpūſſanctus nō cernentiū corporibꝰ ingeſturus corpꝰ humanū: ſed ſeipſū credentiūpectoribꝰ infuſurꝰ. Un̄ ſubdit: d ¶ Sed ego v̓itatē dicovobis .i. vere dico vob̓. Et eſt qͣſi iuramētū. e ¶ Expeditvobis vt ego vadā. Augꝰ. Expedit vobis vt hęc formaſerui auferat̉ a vobis: nolo vt ſemꝑ adhuc me carnaliter diligatis: et iſto lacte contenti ſemper infantes eſſe cupiatis.¶¶ Si enim non abiero paracletus non veniet advos .i. nō eritis idonei eum recipere. Augꝰ. Si tenera alimēta quibꝰ vos alui nō ſubtraxero ſolidū cibū non eſurietis: vel

ſi carni hęſeritis/ carnalit̓ eſurietis/ capaces ſpiritꝰ nō eritis.Si autē abieroX ꝓpterea exaltabit caput. Heb̓. j. b. Uidemꝰ ieſum chriſtum propter paſſionem mortis gloria ⁊ honore coronatum.Septimo vadit militibꝰ ſuis ſtipēdia collaturꝰ. Eph̓. iiij. b.Aſcendens chriſtus inaltū captiuam duxit captiuitatem: dedit donamilitibus. EEt. jͣ. eodē.Si abiero mittā eū advos. a ¶ Et nemoex vobis interrogat me quo vadis.Nos debemꝰ q̨̄rere a dn̄o: ⁊ quo vadit vt ꝑueniamus: ⁊ quavadit vt imitemur. Et ad hanc q̨̄ſtionē rn̄det dn̄s .sͣ. xiiij. a.Ego ſum via q̄ itur: ⁊ veritas ⁊ vita ad quā ꝑuenit̉. Sed multi ſunt qui nō quęrūt de gaudio paradiſi: nec de via mādatoꝝdei. De quibꝰ dicit̉ Iob. xxj. b. Qui dixerūt dn̄o deo: recedea nobis: ſcientiā viarū tuarū nolumus. Alij ſunt qui vtrūqꝫquęrūt: ſed nō ad ędificationē/ īmo ad curioſitatē. De quibꝰdr̄ Eſa. lviij. a. De die in diē me quęrūt ⁊ ſcire vias meas volunt. Quidā autē volūt ſcire quo vadit: ſed nō curāt de via qͣvadit: ſicut philippus. sͣ. xiiij. a. Dn̄e oſtende nobis patrē etſufficit nobis ⁊cͣ. Bern̄. Qꝛ pauci dn̄e poſt te ire volunt: cū tn̄ad te ꝑuenire nemo qui nolit. Quidā autē vtrūqꝫ volūt ſcireꝓpter ędificationē: De quibꝰ. sͣ. xiiij. a. Et viam ſcitis: ⁊ quoego vado ſcitis. b ¶ Sed qꝛ hęc locutus ſum vobis:triſticia impleuit cor veſtrū. Per hoc ſignificant̉ quidāpuſillanimeſ qui modicū quęrūt de patria quo dn̄s iuit: eo ꝙmodicā ſpem habent: et ideo nimis triſtant̉ ⁊ qͣſi triſticia abſorbent̉ in ſeipſis in verbis dn̄i: qꝛ timent. Psͣ. Ad meipſumanima mea cōturbata eſt: ꝓpterea memor ero tui. Ideo bonū eſt cogitare ⁊ q̨̄rere de patria ne abſorbeamur abūdātioritriſticia. ij. Corꝭ. ij. b. Cōſolemini magis ne abūdantiori triſticia abſorbeat̉ qui eiuſmodi eſt. Uel in bono: b ¶ Sed quiahęc locutꝰ ſum vobis: triſticia impleuit cor veſtrū:dolor .ſ. de peccatis: In ſermone em̄ dn̄i debemꝰ conciperedolorē ⁊ parere cōfeſſionē ⁊ ſatiſfactionē. Abacuk. iij. d. Audiui ⁊ cōturbatꝰ eſt venter meus ⁊cͣ. De hac triſticia dicit̉. ij.Corꝭ. vij. c. Quę ẜm deū triſticia eſt/ pęnitentiā in ſalutē ſtabilem operatur. d ¶ Sed ego veritatem dico vobis.q. d. etſi cōtriſtemini tamē veritatē dico vob̓. In quo notat̉ꝙ veritas nemini parcit: nec eſt omittenda etſi diſpliceat audienti/ ſeruato tn̄ mō ⁊ tēpore ⁊ loco in dicēdo. Psͣ. Ecce labia mea nō ꝓhibebo a veritate .ſ. dicēda: dn̄e tu ſciſti: iuſticiātuā nō abſcōdi in corde meo ⁊cͣ. Sed qꝛ quidā veritatē dicūtnō ad ędificationē aliorū ſed ꝓpter oſtentationē vel indignationem: ideo ſubdit: e ¶ Expedit vobis vt ego vadā:q. d. de expediētibꝰ ego loquor: Prędico em̄ vobis receſſummeū qui expedit vobis.Nos in hęreditatē introduceret. Mich̓.ij. d. Aſcendet pandens iter ⁊cͣ. Exod̓.xv. c. Introduces eos. sͣ. xj. ſ. ExpeditExpediebat chri vt vnus homo moriat̉ ꝓ populo.ſtum abire/ vt Amorem carnalem amputaret. sͣ .vj. g.Caro non prodeſt.¶ Deſiderium accenderet. Unde viri hiericho ſublatū heliam ardentiꝰ quęſierūt. iiij. Regꝭ. ij. c. Cantꝭ.iij. a. In lectulo meo per noctem quęſiui quē ⁊cͣ. Eſa .xxvj. b.Anima mea deſiderauit ⁊cͣ. Et ſubdit qͣre expedit. f Si em̄ego/ nō abiero paracletꝰ non veniet ad vos. Bern̄.Niſi carnis p̨̄ſentia ſubtrahat̉ ſpiritualē gratię plenitudinēmēs occupata nō admittit. Si ita eſt quis audet decętero carnis ille cebris phātaſticis deditꝰ paracletū expectare? Quidhuic ſterqͥlinio/ ⁊ illi cōſolationi? ij. Corꝭ. vj. d. Quę ſotietaslucis ad tenebras: aut quę cōtentio chriſti ad belial? Et notaꝙ carnalis affectus et turpis/ gratiā expellit: ſedˣ carnalis etnaturalis impēdit: ideo ablactari nos oportet. sͣ. vj. g. Spūseſt qͥ viuificat caro nō ꝓdeſt qͥcqͣꝫ. Eſa. xxviij. c. Quē docebitſcīaꝫ ⁊ quē ītelligere faciet auditū? Ablactatos a lacte/ auulſoſX ab vberibus

F

Moy rlſtet

plebit

Psͣ. 41.

Psͣ. 39.

A

Al̓. ⁊ charitasdei gratiam