CaVI

a dęorum. Cum ſubleuaſſet erb go ocl̓os ieſus/ et vidiſſet qꝛmultitudo maxima venit adc eum dicit ad philippum: Unde ememus panes vt mandudcent hi? Hōc autem dicebatt temptans eū. Ipſe enim ſcie-

s bat quid eſſet facturus. Reſpondit ei philippus: Ducētorum denariorum panes nōſufficiunt eis: vt vnuſquiſqꝫmodicum quid accipiat. Dihcit ei vnus ex diſcipulis eiuſ:andreas frat̉ ſimonis petri:

ei inuidebant. a ¶ Cum ſubleuaſſet ergo oculos ieſus/ ſurſum: vel quia prius circa ſuos diſcipulos oculoshabebat. b ¶ Et vidiſſet quia multitudo maximavenit ad eum/ quę ſtabat inferius. c¶ Dicit ad philippū ⁊cͣ. Ecce patet de quibuſ tractabat cū diſcipulis:de operibꝰ .ſ. miſericordię. Chryẜ.Hic oſtenditur ꝙnunqͣꝫ inaniter ſedebat cum diſcipulis ſuis/ ſed diligēter loquēs qͥdad eos ⁊ docens:et conuertens eoſad ſeipſum: ⁊ cōſedebāt fortaſſisquaſi ī corona adinuicem ſe videntes: in quo apparet eius procuratio ⁊ ſollicitudo ⁊ eius humilitas ⁊ cōdeſcenſio. Dicit ad philippū: Un̄ ememꝰ panes vt manducent hi. Cōtra:Alij euāgeliſtę dicunt: vt Matthęꝰ. xiiij. b. Marcꝰ. vj. e.et Lucas. ix. b. ꝙ diſcipuli venerūt dicētes ieſu vt dimitteret turbas ire ad emendas eſcas: hic autem inducitur philippus primo interrogatus a ieſu. Ad hͦ reſpondet Chryẜ.Mihi videntur vtraqꝫ eſſe vera: ſed tn̄ non in eiſdem facta temporibus: ſed illa quę alij euangeliſtę dicunt eſſe antiquiora his quę dicit iohannes. q. d. Chryẜ. primo dixerunt apoſtoli ad ieſum vt dimitteret turbas/ vt dicunt alijeuangeliſtę: poſtea autem ipſe allocutus eſt philippum/ vtdicit iſte euangeliſta. Et nota ꝙ chriſtus potiꝰ alloquiturphilippum: quia nouit quis diſcipuloꝝ magis indigebatdoctrina: Hic enim eſt qui dic̄. jͣ. xiiij. a. Dn̄e oſtende nobis patrem ⁊cͣ. Propterea eum interrogādo erudit dicēs:Unde ememus panes ⁊cͣ. Nam ſi ſtatim miraculūfeciſſet nō tantū appareret: ideo cogit eū prius cōfiteri inopiam/ vt cognoſcēs in qua neceſſitate erat/ certius diſcateius qd̓ debebat fieri miraculi magnitudinem. Et habet̉ſimile Exo. iiij. a. Quia dominꝰ non pͥus fecit ſignum qͣꝫinterrogaret: quid ē in manu tua. Quia enim inopinabiliaquando repente ⁊ ſubito contingunt/ in obliuionem eorūquę erant apud nos prius inducunt: ideo eum in confeſſione pręſētis neceſſitatis illigauit/ vt ſtupore facto ex miraculo memoriam eorum quę confeſſus eſt non poſſit abijcere: et pręterea vt a comparatione prioris ſtatus diſcatmagnitudinem ſigni. Iſtę ſunt rationes quare interrogauit. Tertia ratio eſt ad probationem ipſius: Vnde ſequiſoHoc autem dicebat temptans eum: id eſt probans: non ignorans tn̄ quid erat reſponſurus. Et habeturſimile Gen̄. xxij. a. Temptauit deꝰ abraam/ ⁊ dixit: Accipe filium tuum amabilem quē amaſti iſaac ⁊cͣ. Et loquitur humano modo/ vt dicit Chryẜ. Sicut enim cū dicit̉:Scrutans corda deus/ non ignorare ſcrutationem oſtendit ſed certiſſimę cognitiōis: Ita vtiqꝫ et cū dicitur: quoniam temptauit/ nihil aliud ſignificat qͣꝫ quoniā ſciebat certiſſime: ſed ⁊ aliud eſt dicere .ſ. quoniam approbatorem eūfaciebat. Eſt ergo ſenſus. e ¶ Temꝑtans: id eſt ꝓbās⁊ in certiſſimam ſui cognitionem per hoc inducens. Et nepropterˣ dictionis infirmitatem ſuſpiceris aliquod inconueniens: ideo euangeliſta ſubdit: f ¶ Iꝑſe enim ſciebat quid eſſet facturus. Eodē modo ſciebat quid ille reſponſurus. Vnde nō ignorando quęſiuit/ ſed probando. g ¶ Reſpōdit ei philippus: ducentorū denariorum panes nō ſufficiunt eis/ vt vnuſqͥſqꝫmodicum quid accipiat. q. d. neſcio vnde emant̉ panes vel vnde reficiantur plębes: quia ſi haberemus tot panes non ſufficerent: multo minus poſſumus cum nihil habeamus. Et ē verbū infirmi adhuc in fide: qꝛ nō credebatpaucis tot refici poſſe. Determinato igit̉ hoc de philippodeterminat de alio diſcipulo: qͥ aliquātulū in fide ꝑfectiorerat. Un̄ ſeqͥt̉: h ¶ Dicit ei vnꝰ ex diſcipulis eiꝰ ⁊cͣ.

eadem ſimplicitate qua et philippus: id eſt conſimili: quiavterqꝫ adhuc infirmꝰ in fide. Et notificat iſtū a diſcipulatu cum dicit̉: ex diſcipulis eius. Anomīe: andreas:A genere: frater ſimonis petri. Per quod innuitur☞ ꝙ petrꝰ ſenior erat ętateXdium eſt angelis dei ſuper vnopeccatore pęnitentiamᵐ agente.Heſter. viij. d. Iudęis: id eſt confitentibꝰ noua luxoriri viſa ē: gaudium/ honor et tripudiū: apud omnes populos/ vrbes ⁊ prouinciasquocūqꝫ regis pręcepta veniebant/ mira exultatio/ epulxatqꝫ ꝯuiuia ⁊ dies feſtꝰ intātū vt plures alteriꝰ gētis ⁊ ſectę eoꝝ religioni ⁊ cerimonijs iūgerent̉: Grādis enī cūctosiudaici noīs t̓ror īuaſerat. Seqͥt̉: a Cū ſubleuaſſet gͦocl̓os ieſus. Primo īᶠ p̨̄dicatiōe debet p̨̄dicator ocl̓osad deū dirigere: Scd̓m illud Psͣ. Ad te leuaui ocl̓os meos ⁊cͣ. Et poſtea ſe ad cōſiderandū fructū ſubditoꝝ cōuertere. Vnde ſequit̉: b ¶ Et vidiſſet quia multitudomaxima venit ad eū. In hoc enī inſtruimur/ vt nec eaquę dei ſunt negligamꝰ: nec ea quę ꝓximi. Vnde. ij. Corꝭ.v. c. Siue mente excedimus deo ſiue ſobrie ſumus ⁊cͣ. cDicit ad philippū/ vnde ememꝰ panes vt māducent hi? Qd̓ eſt quādo prędicator vidēs multitudinēplębis expectantē paſtum p̨̄dicationis/ conuertit̉ ad ſeipſūdiſqͥrens quid habeat in intellectu ſuo quo poſſit populūſatiare. Philippus enī interp̄tat̉ os lampadis: ⁊ ſignificatintellectum qͥ eſt qͣſi os ⁊ ianua cordis. Quia ſicut homopͥmo cibum recipit ī ore ⁊ maſticat ⁊ poſtea trāſmittit ī ſtomachū et inde nutrit̉: ſic pͥmo recipit̉ verbū in intellectu ꝑcognitionē qͣſi ī ore/ ⁊ poſtea decoquit̉ ī ſtomacho affectꝰper amorē: et demum tranſmittit̉ ad omnia verba ꝑ oꝑationē. Prędicator ergo loquit̉ ad philippū vnde emat panes: qn̄ homo cogitat ꝙ de intellectu ⁊ ſtudio ſuo non habet vn̄ alios ſatiet. q. d. hoc modo non ſufficit ſtudiū meūvel ingeniū vnde hͦ poſſem hr̄e qd̓ ſufficiat tantę turbę. doc aūt dicebat tēptās eū .i. ꝓbās qꝛ hͦ debet dicerehomo nō ꝑ deſperationē: ſed ꝓpt̓ ꝓbationē ⁊ elatiōis depreſſionē: ne ſibi attribuat qd̓ non habet ex ſe. f ¶ Ipſeenī ſciebat qͥd eſſet facturꝰ: ex dei munere: cuiꝰ ē panes multiplicare: ſicut ⁊ chriſtꝰ nō habuit ab hoīe ꝙ multiplicaret panes ſꝫ ex deitate. Et in hoc ſignificat̉ ꝙ licet nōſatis ꝯfidat ꝙ habeat donū p̨̄dicādi/ debet ingeniū ſuū etintellectū ſcrutari: vt vidēs ſuū defectū ꝯfiteat̉. Un̄ ſequit̉g ¶ Rn̄dit ei philippꝰ: ducētoꝝ denarioꝝ ⁊cͣ. Itarn̄det intellectꝰ hoīs ſibijpſi .i. hoc intelligit homo et cognoſcit ꝙ nō ſufficit ad p̨̄dicationē ꝑfectio duoꝝ talentorū.ſ. ſciētię ⁊ eloquētię/ niſi etiā aſſit donū gr̄ę diuinę. Un̄. jͣ.xv. a. Sine me nihil poteſtis facere. Prouerb̓. xxij. a. Super aurū ⁊ argētū gra bona. Quia magꝭ neceſſaria ē gratia qͣꝫ ſciētia et eloquētia: et ideo ſuꝑ hoc eſſe pōt accumulatiuū: qꝛ ſciētię ⁊ eloquentię neceſſaria eſt additio gratię.Gregꝰ. Inuanū laborat exteriꝰ lingua p̨̄dicatoris/ niſi intus operet̉ gr̄a ſaluatoris. Iſti ſūt tres panes: quos petere debemus ab amico: Lucꝭ. xj. a. Amice accōmoda mihitres panes: qm̄ amicꝰ meꝰ venit de via ad me: nec habeoqd̓ ponā ante eum. Eſa. iij. b. In domo mea nō eſt panisneqꝫ veſtimētū. h ¶ Dicit ei vnꝰ ex diſcipulis eiꝰ andreas frat̓ ſimonis petri. Petrꝰ interp̄tat̉ agnoſcēs:et ſignificat fidē: cuiꝰ frater ē andreas: qͥ interp̄tat̉ virilis ⁊decorus ſtatiōe: et ſignificat ſpem q̨̄ ſemꝑ virilit̓ agit ⁊ ſurſum ſe erigit. Qn̄ igit̉ videt hō ꝙ ꝑ ſcientiā ⁊ eloquentiamnon ſufficit ⁊ de ſe diffidit/ ſperare debet ⁊ ꝯfidere de deo:ꝙ ſi affectuoſe ad deum cōuertaturabit ei dominus ver

Moxalltet

Att xorarioneUsͣ .122.

ellectꝰ

AA 5