Euangelijſcd̓m Iohannem

a vobis. Egō veni in noīe pr̄isy mei/ et nō accępiſtꝭ me: Si aliꝰus venerit ī noͣīe ſuo illū actcipietꝭ. Quō poteſtꝭ vos cresdere qͥ gloͦriā abinuicē accipihtis: et gloriā quę a ſolo deo ēęnon q̨̄ritis? Noͣlite putare qꝛ

n ego accuſaturꝰ ſū vos apudn prem: ē qͥ accuſat voſ moyſesſ ī qu̓io vos ſperatꝭ. Si enī crederetꝭ moyſi: crederetꝭ forſitāq et mihi: De me enī ille ſcpͥſit.r Si autem illiꝰ litterꝭ nō credis tis: quō v̓bis meis credetis?

ſeducet vos: Et hͦ eſt qd̓ ſequit̉: a ¶ Ego veni ī noīe patris mei: ſicut probatū eſt ex oībꝰ mihi teſtimoniū ꝑhibētibus. b ¶ Et nō accępiſtꝭ me/ per deuotionē fidei. Et iōiuſtū eſt c.¶ Si aliꝰ venerit .ſ. antichriſtꝰ. d ¶ In noīeſuo: qd̓ falſe vſurpabit: illum accipietis. Ita legitur hęclittera ẜm expoſitores latinos. Scd̓mgręcos iacet lr̄a ſic.Ego veni in nomine pr̄is mei etno ſuſcępiſtꝭ meſi alius veneritnomine ꝓprio illū ſuſcipietis. EtChryẜ. legit ſic. Anti chriſtū h̓ ęnigmatice on̄dit: quē irrefragabilē eoꝝ īdeuotiōis ponit demōſtrationē: ſi enī ait vt amātes deū me ꝑſeqͥmini: multo magis ī antichriſto facere vos hͦoporteret. Ille enī nihil tale dic̄: neqꝫ miſſū eē a pr̄e/ neqꝫ ẜmvolūtatē venire illiꝰ: ſed ꝯtrariū oē tyrānice ea q̨̄ in nullo ſibiꝯgruūt rapiēs ⁊ ſuꝑ oīa deū ſeipſū eſſe dicēs: ſicut paulꝰ aitij. Theſſal̓. ij. b. Suꝑ oīa dictū deū vel culturā oſtēdētē ſeipſū qm̄ ipſe ē deꝰ. Hoc enī eſt ī noīe ꝓprio venire: ego aūt nōita ſed ī noīe pr̄is mei veni. Et ꝯſequent̓ cauſam obſtinatiōiteoꝝ arguit dicēs: f ¶ Quō poteſtꝭ vos credere qͥ gloriā abinuicē accipitꝭ .i. qͥ oīa agitis ꝓpt̓ vanāgloriā: et tn̄dicitꝭ/ qꝛ h̓ amore dei facitꝭ? Et hͦ expreſſiꝰ patet ꝑ id qd̓ ſeqͥt̉:h ¶ Et gloriā quę a ſolo deo ē nō quęritꝭ? q. d. ſi hancverā gloriā quęreretꝭ: tūc amore dei faceret qd̓ facitꝭ: ſed tūcmihi crederetis. Et oſtendēs ꝙ oīno ſūt pͥuati venia inducitetiā moyſen accuſatorē eoꝝ dicēs: k ¶ Nolite putare qꝛego diſcretiue debet legi .i. ego ita ꝙ nō aliꝰ l Accuſaturus ſū vos aꝑud pr̄em: cuius obſequio vos facere hͦ dicitis. n ¶ Eſt qͥ accuſat vos moyſes: qͥ ante me teſtificatus iniuriā paſſus ē ī his q̨̄ feciſtis mihi. Et vt magis ꝑcutiateos īducit o ¶ In qͦ vos ſperatꝭ ꝙ ſupple interceſſorē habeatiſ. Sꝫ vn̄ ꝯſtat hͦ ꝙ moyſes accuſabit eos p̨̄cipue cū chriſtus ſoluerit ſabbatū qd̓ moyſes p̨̄cępit obſeruari? Ad hͦ reſpōdet Chryẜ. ſic dicēs. Nimirū oīa hęc deſuꝑ habēt ꝯſtructionē: Cū enī in cōfeſſionē deductū ſit: qm̄ a deo veni/ ⁊ aboꝑibꝰ/ a voce iohāniſ a teſtimonio pr̄is: manifeſtū ē qm̄ moyſes eoſ accuſabit. Qd̓ enī ille dixit Deut̓. xviij. d. nōne qm̄ ſiqͥs venerit ſigna faciēs ⁊ ad deū ducēs ⁊ futura p̨̄dicēs cū veritate/ cū omī obedire ei oportet ꝑſuaſiōe? Et ideo īducit vlteriꝰ. p ¶ Si enī crederetꝭ moyſi/ crederetꝭ forſitanet mihi. Et hͦ qd̓ dic̄ forſitan: ē irriſio īcreduli nō dubitatio dei. Poteſt etiā dici ꝙ in fide ſūt duo: ſicut dicit Augꝰ .ſ.cogere et aſſentire. Ad pͥmū poterat cogi ratio iudęoꝝ. Sienī moyſes idē dic̄ cū chriſto/ neceſſe ē ꝙ ſi ratio iudeoꝝ inclinatur ī dictū moyſi ꝙ etiam inclinet̉ in dictū chriſti: aſſenſiovero illa quę ē ex parte volūtatꝭ/ cū volūtas impoſſibiliū ſit:ſicut dicit philoſophꝰ: bene poterāt īclinari ad moyſen ita ꝙnō īclinarēt̉ ad chriſtū: ⁊ hāc libertatē q̨̄ ē ī illo credere qd̓ īducit ex parte volūtatꝭ nō ratiōis/ notat hͦ ꝙ dic̄ forte: qꝛ dubiūerat ẜm cōparationē ad cauſā īmediatā/ nō dico ẜm cōparationē ad cauſam pͥmam: et ideo ſimul erat dubiū et certū. qDe me em̄ ille ſcpͥſit: Deūt̓. xviij. c. Et ī multꝭ alijs locis.r ¶ Si aūt illiꝰ lr̄is nō creditꝭ/ in qͦ ſperatis/ et in ſummaveneratiōe ē apud vos tanqͣꝫ legiſlator veſter ⁊ dux/ et ꝑ quēliberati eſtis de ęgypto: s ¶ Quo verbis meis credetꝭ:cū me odio habeatꝭ ⁊ q̨̄ratꝭ īterficere/ ⁊ dicatis deo eē ꝯͣriūꝫEt ex hͦ patet ratio ⁊ cauſa euidēs/ qͣre ipſi iudęi p̨̄ oībꝰ recipient antichriſtū .ſ. qꝛ ille odit chriſtū: ⁊ chriſto oīno erit ꝯͣrius.Un̄ cū ⁊ ipſi odiāt chriſtū ⁊ nihil oīno poſſint ſuſciꝑe amicabilit̓ de chriſto/ facilime ad ꝯtrarium ipſiꝰ deuoluent̉. Et nota maliciā eoꝝ: qꝛ cū chriſtus dicit ꝙ moyſes de eo ſcripſit: ſaliqͥd benignitatꝭ hr̄ent/ deberēt q̨̄rere locū ſcpͥturę. Sꝫ nō cupiūt diſcere: ſed victi teſtimonijs multis/ qꝛ ꝯͣdicere nō valebant obmutuerūt. Sicut enī dicit Chryẜ. in homelia. xlj. in

fine. Talis ē neqͥtia: quodcūqꝫ quis dicat vel faciat non eriſed manet proprium venenū obſeruans.X eſt et nō ab hoīe. a ¶ Ego veni in noīe patris mei enon accępiſtis me: in affectu per amorem: ī intellectu perfidem: in manu ꝑ oꝑationē. c. Si aliꝰ venerit ī noīe ſuoillum accipietis.Alius ſiue alienꝰ eſtdiabolus: qͥ recipit̉contempto ⁊ repulſo chriſto. Un̄ Eſa.lvij. b. Iuxta me diſcooperuiſti et ſuſcepiſti adulterum: dilataſti cubile tuum ⁊pepigiſti cum eis fędus. Et ſubdit cauſāquare dn̄s repellit̉:qꝛ gloria mūdana appetit̉. Et hͦ ē. f ¶Quo poteſtis voscredere .i. ad humilitatē fidei vos inclinare. g Qui gloriā abinuicē accipitꝭ .i. accęptā habetꝭ. Ad lr̄am qͥ credebāt chriſto deſpiciebant̉ ab alijs ⁊ extra ſynagogā fiebat: ⁊ iōpauci volebāt ad chriſtū conuerti: qꝛ amabāt ab alijs honorari. Ita hodie gloria mundi oēs retrahit a ſeruitio dei: et tn̄maxima gloria ē ſeqͥ dn̄m: ſicut dicit̉ Eccͣj. xxiij. d. Et hoc ēqd̓ ſubdit̉: h ¶ Et gloriā quę a ſolo deo ē .i. gloriā ꝯſcientię in p̨̄ſenti ⁊ gloriam ęternam in futuro/ non quęritis.Hęc eſt magna inſania/ gloriā hoīm q̨̄ ſtercꝰ ⁊ ꝟmis eſt q̨̄rere ⁊ gloriā dei repellere. ij. Corꝭ. x. d. Qui gloriat̉: in dn̄o gloriet̉. Et idē dr̄ Hiere. ix. g. Chryẜ. Si laudes amamꝰ/ eas q̨̄a deo ſunt q̨̄ramꝰ laudes: Nā q̨̄ qͥdem ab hoībꝰ eſt laus qualiſcūqꝫ fuerit/ ſimul ⁊ apparuerit ⁊ perijt. Vn̄ Psͣ. Perijt memoria eoꝝ cū ſonitū: ⁊ dn̄s in ęternū ꝑmanet. De hͦ habes. sͣeodē. f. Ego ab hoīe teſtimonium non accipio. k ¶ Noliteputare ⁊cͣ. Ꝙꝛ ml̓ta dixerat de ſe ⁊ nō credebāt/ poterat credere quis ꝙ eos eſſet accuſaturꝰ vl̓ ꝙ venerit in mūdū/ nō adſaluādū ſed ad perdēdū: qd̓ falſum ē: qꝛ venit quęrere ⁊ ſaluūfacere qd̓ perierat: vt dicit̉ Lucꝭ. xix. b. Et. sͣ. iij. b. Non miſit deus filiū ſuū in mūdū vt iudicet mūdū ſed vt ſaluet̉ mūdus ꝑ ipſū. Ideo dic̄: Nolite putare qꝛ ego accuſaturus ſum vos .i. qꝛ venerim ad accuſandū vos apud patrem: ē qͥ accuſat vos moyſes. q. d. ego nō accuſo vosſed vr̄a trāſgreſſio. Moyſes enī dicit̉ accuſare .i. tranſgreſſiomandatoꝝ legis per moyſen datę. Vel k ¶ Nolite putare ⁊cͣ. q. d. non accuſo vos ſolus ſed moyſes mecū: id eſt nōaccuſabimini in iudicio ſolum pro cōtemptu mei: ſed pro cōtemptu moyſi. Nota ꝙ chriſtus non eſt modo accuſator ſedexcuſator apud patrem: ſcd̓m ꝙ dicit̉ Heb̓. vij. d. Semperviuens ad interpellandū pro nobis. Et. j. Ioh̓. ij. a. Aduocatum habemus apud patrem ieſum chriſtum/ ⁊ ipſe eſt ꝓpitiatio pro peccatis noſtris. Bern̄. Magnū habes o homo acceſſum ad deum: vbi habes filium ante patrem: matrem antefilium: filius oſtēdit patri latus ⁊ vulnera: mater oſtēdit filiopectꝰ ⁊ vbera: Nec poteſt fieri vlla repulſa vbi tot charitatisꝯcurrūt inſignia. n ¶ Eſt qͥ accuſat vos moyſes invos ſperatꝭ. Per moyſen intelligit̉ hic ſcriptura ſiue lex q̨̄data eſt a moyſe. Vnde notandū ꝙ qͥnqꝫ habebunt mali ī iudicio accuſatores ſiue teſtes contra ipſos. Primꝰ eſt creator.Unde Hiere. xxix. f. Ego ſum iudex ⁊ teſtis dicit dn̄s. Secūdus eſt creatura. Sap̄. v. d. Armabit creaturam ad vitioneinimicoꝝ. Item in eodem. Pugnabit cum illo orbis terrarūcontra inſenſatos. Itē ſcriptura: vt dicitur hic: Eſt qui accuſat vos moyſes ⁊cͣ. Item cōſciētia eſt teſtis. Roma. ij. c. Ceſtimoniū perhibente illis ꝯſciētia ipſoꝝ et inter ſe cogitationū accuſantiū aut etiam defendentiū in die cū iudicabit̉ deocculta hominū. Item culpa. Scd̓m illud Hiere. ij. d. Argūet te malicia tua: ⁊ auerſio tua increpabit te. v. Si enī crederetꝭ moyſi/ crederetꝭ forſitan ⁊ mihi. Qui enī crederet ſcpͥturę crederet īſpiratiōi diuinę q̄ deꝰ loquit̉ ī corde.Un̄ patet ꝙ qͥ repellūt gratiā qua cor mouet̉ a deo nō credutveracit̉ ſcripturę dei. De me enī ille ſcripſit ⁊c̄.Poſt hęc abijt ieſus ⁊c̄.

S

Ooulia

Psͣ.3.

Mali in luchabebūt qꝛquluaiſ