Euangelij ſcd̓mIohannem
a cēs. Uo̓ſ aūt voluiſtꝭ exultab re ad horā ī luce eiꝰ. Egō aūthabeo teſtimoniū maiꝰ iohancne. Oꝑa enī quę dedit mihipat̓ vt perficiam ea ipſa oꝑa
ę quę ego facio/ tēſtimoniū phihbēt de me: qu̓ia pat̓ me miſit.1 Et qͥ miſit me pr̄ ipſe teſtimokniū ꝑhibuit de me. Neqꝫ voicē eiꝰ vnqͣꝫ audiſtis: neqꝫ ſpe-
a ¶ Uos aūt voluiſtis exultare ad horā in luce eiꝰ.Hoc qd̓ dicit/ Uoluiſtis exultare ī luce eiꝰ: oſtendit ꝙſuſcęperūt teſtimoniū eiꝰ/ ⁊ eū dignū fide reputabāt. Un̄ etiam nō qualeſcūqꝫ miſerunt ad eum/ ſed ſacerdotes ⁊ leuitas.Hoc autem ꝙ dicit/ Ad horam: demonſtrat ꝙ cito ab eoreceſſerunt/ cum nonpoſſent eū inclinaread id qd̓ volebant.Statim enī calūniāinferebant dicentes:Quid gͦ bapticas ſitu nō es chriſtꝰ/ neqꝫhelias/ neqꝫ ꝓph̓a? sͣ.j. d. Sꝫ ſi teſtimoniūiohānis a qͦ cito receſſiſtis nō mouet vos: b ¶ Ego aūt habeo teſtimoniū maiꝰ iohāne. q. d. ita qͥdē iohānes teſtatus ē: Ego aūt habeo teſtimoniū maiꝰ iohannę .i. qd̓efficaciꝰ vos cogit credere me eſſe verū filiū dei. Ꝙꝛ ſic̄ dicitChryẜ. nō poterāt qͥdē dicere ꝙ nihil eſſet de teſtimonio iohannis: qꝛ ad eū miſerāt ⁊ negare non poterant: ſed poſſibileerat eos dicere: qꝛ gr̄a teſtatꝰ ſit hoc aūt de operibꝰ nullꝰ dicere poterat: qꝛ ipſi qͥ ſanabant̉ etiā quēlibet īſanientē ꝯuiciſſent. Et ideo inducit: c ¶ Oꝑa enī quę dedit mihi pat̉.Per oꝑa intelligit miracula qͥbꝰ nullus ꝯͣdicere poterat. Perhoc ꝙ dic̄: Quę dedit mihi pat̓/ per generationē ſupple:intendit ꝓbare: qꝛ iſta oꝑa nō erant poſſibilia alicui potenticreatę: cū ipſa fuerint ſupra omnē curſū naturę. Per hͦ qd̓ ſeqͥtur: d ¶ Ut ꝑficiā ea: notat̉ ꝙ miracula data ſunt ad inſtruendū ad fidē. Fides aūt ex illa parte qͣ eſt ꝑ auditū iuuaſmiraculis ⁊ doctrina ⁊ hmōi adminiculātibꝰ nō cauſātibꝰ ipſā: Et iō ſubdit vltra: e ¶ Ipſa oꝑa/ miracl̓oꝝ. f ¶ Quęego facio ꝑ meipſū: qd̓ nō faciūt alij ſancti. Ideo enī dicitQuę ego facio: cum ante dixerit: Quę dedit mihi pat̓. Sancti enī nō faciſit ꝓprie miracula/ ſꝫ ꝓpt̓ merita eoꝝ fiunt a deo.g ¶ Teſtimoniū ꝑhibēt de me: et hͦ fortiꝰ eſt qͣꝫ teſtimoniū iohānis: Nihil enī fortiꝰ ē ⁊ incōtradictibiliꝰ veritate q̨̄ſumit̉ ex ꝑte rerū. Et hęc veritas ē ī teſtimonio operū: in teſtimonio ꝟo iohānis nō fuit niſi veritas opinionis bonę. Cuius rei vero teſtimoniū ꝑhibeāt oꝑa: et etiā iohānes ſaperitcū ſubiūgit: h ¶ Quia pat̓ miſit me: Et ſi ipſe me miſitvt talia oꝑa ꝑficiā: fruſtra voſ calūniamini ꝙ ſim ꝯͣriꝰ pr̄i taliaopera faciēs ī die ſabbati: q̨̄ nō niſi ab ipſo poſſū ꝑficere. Sꝫincidit h̓ duplex dubiū. Primū eſt: qꝛ ipſe nō dicit ꝙ oꝑa teſtent̉ ꝙ ſit filiꝰ dei/ ſed ꝙ pater miſit eū. Secundū eſt: qͣre nōꝓbat ꝙ par vel ęqͣlis ſit pr̄i ſed tm̄ vſqꝫ ad hͦ ratiocinationemdeducit ꝙ nō ſit pri ꝯͣrius/ ſubijciens id qd̓ vlterius ſequit̉ exhis quę p̨̄poſuit. Ad primū dicēdū/ ꝙ ſicut patet ex ſupra dictis/ nihil ita iudęoſ īcitabat ꝯͣ eū/ ſic̄ ꝙ ſe dicebat naturalē filium dei eſſe: cū viderēt eū hoīem eſſe mortalē: ⁊ illud nulla viſuſtinere poterāt: et ideo vt ꝯdeſcēdat eis nō id ponit ī voce:ſꝫ relinqͥt eiſ hoc arguere ex his q̨̄ ipſe dixit/ ⁊ q̨̄ iā ſuſcęperāt.Ad ſecūdū rn̄det Chryẜ. et bn̄: dicēſ vtraqꝫ erat ab oꝑibꝰ diſcere: et qm̄ nihil ꝯͣriū facit: et qm̄ par ē ei qͥ genuit: qd̓ ⁊ p̨̄cedēs cōſtruit. jͣ. x. g. dicēs: Si mihi nō creditꝭ oꝑibꝰ credite vtſciatꝭ ⁊ credatis qꝛ ego ī pr̄e ⁊ pat̓ ī me ē. Sꝫ qꝛ maiꝰ ⁊ digniteſtimoniū erat teſtimoniū pr̄iſ qͣꝫ vtrūqꝫ iſtoꝝ ⁊ minoris ſuſpiciōis: ideo ꝯſequent̓ trāſfert ſe ad illud dicēs: l ¶ Et qͥ miſit me pat̉ ipſe teſtimoniū ꝑhibuit de me: Et in baptiſmo: Lucꝭ. iij. e. Et in monte: Matth̓. xvij. a. Sed illud qͥdem qd̓ in mōte fuit nō audierūt: illud ꝟo qd̓ in baptiſmo nōattēderūt/ et ideo nō curauerūt: nihilominꝰ tn̄ ipſū teſtimonium ī ſe foriſſimū fuit. Sꝫ qꝛ poterāt dicere: etiā moyſi locutē deꝰ/ qͥd tu de voce iſta gloriariſ? Pręuenit hāc eoꝝ ſuſpicionē dicēs: k ¶ Neqꝫ vocē eiꝰ vnqͣꝫ audiſtꝭ: qꝛ nullā hꝫ:vox enī ꝑtinet ad indigētiā material̓ naturę. ¶ ¶ Neqꝫ ſpeI ciem eius .i. diuinitatē.gratiā/ et reſurgūt ꝑ pęnitētiā: ſꝫ chriſtꝰ nō. Un̄. sͣ. j. e. Superquē videris ſpm̄ ſctm̄ deſcendentē ⁊ manētē ſuꝑ eū: hic eſt quibapticat. Itē lucerna cū emūgit̉ tūc videt̉ extingui/ ſꝫ fortiusaccendit̉/ et qd̓ mortuū eſt ī ea aufert̉: ſic ſancti. Un̄. ij. Corꝭ.
xij. c. Cum infirmor tūc potēs ſum. Itē in eodem. Uirma i.infirmitate perficit̉. Itē lucerna eſt lux intra vas: et ſi volumus ꝙ luceat extra oportet ꝙ vas ſit lucidum ⁊ mūdū mō opfuſcatū vel deturpatū: ſic lux doctrinę fulget in honeſtate vitę: qꝛ non eſt ſpecioſa laus in ore pctōris: Eccj. xv. c. Itē pi.cit Augꝰ ꝙ lucernaoleo nutritur/ ventoextinguit̉ et extinctaputet: ſic prędicatornutritur oleo gratięſed extinguitur vento ſuꝑbię/ et putet ſiue fetet alijs ꝑ exemplū malę vitę. Et nota ꝙ patiunt̉ aborſum pregnātes aīę. Vel pōt dici ꝙ lucernaeſt cādela in vitrea .i. fides ⁊ ſpes ⁊ charitas in aīa. In cādelaenī tria ſūt: lichnꝰ et cęra et ignis. Lichnꝰ qͥ eſt ex multꝭ filisē fides q̄ ē ex pluribꝰ articulis. Iſte debet eē excuſſus ab ariſtis .ſ. ne credat ſortilegijs ⁊ documētis vetularū. Et nota ꝙlichnus quāto ē intra candelā ꝓfundior: tāto cādela melior.ſic fides/ quāto de occultioribꝰ ē et q̨̄ ſunt ſupra rationē: tātomagis meritoria ē: Quia dic̄ Gregꝰ. Fides nō habet meritum cui humana ratio p̨̄bet experimentū. Cęra q̨̄ eſt ex melleeſt ſpes quę ꝓcedit ex puritate ꝯſciētię. Sepū fetēs ē ſpes incarnalibꝰ ⁊ terrenis. Hiere. xvij. a. Maledictꝰ qͥ ꝯfidit in homine ⁊ ponit carnē brachiū ſuū. Ignis ē charitas. Lucꝭ. xij.f. Ignē veni mittere in terrā ⁊cͣ. Et ſicut ignis ſuꝑior ē in candela: ita maior horū eſt charitas. j. Corꝭ. xiij. d. Hūc ignē ſiue hanc lucernā extinguūt tria. Ventus ſuꝑbię ſiue flatꝰ adulatiōis humanę: aqua luxurię ⁊ gulę: ꝓfunda obſcuritas auaricię: ſicut qͥ candelā ī pixide poneret/ ſtatim extingueret̉. Vtergo ardeat ⁊ luceat lucerna nr̄a/ ab iſtis caueamꝰ. Erat/ inquit lucerna ardēs ⁊ lucēs. Ardere debet hō charitate:lucere diſcretione. Bern̄. Charitas ſine diſcretione errat: diſcretio ſine charitate iacet. Vel ardere in nobis vt boni ſimꝰlucere vt alijs ſimꝰ vtiles ⁊ ꝓficui. Bern̄. Lucere vanū: ardere ſanctū: lucere ⁊ ardere ꝑfectū. Quidā volūt ardere tm̄ ī ſe.Et de talibꝰ dicit Hieroꝰ. Sancta ruſticitas tm̄ ſibi ꝓdeſt: ⁊quātū ędificat ex vitę merito eccleſiā chriſti: tātū nocet ſi deſtruentibꝰ non reſiſtat. Iſti ſunt pigri/ ſicut ille qͥ abſcondit inſudario pecuniā dn̄i ſui. Lucꝭ. xix. c. Alij ſunt qͥ tm̄ volunt lucere: vt hypocritę ⁊ ficti. Lux enī q̨̄ ē ſine ardore nō ē lux vera ſꝫ ficta ſiue picta. Tales ſūt ſidera errātia. Canon̄. Iude.d. Utrūqꝫ aūt debet hr̄e ſanctꝰ p̨̄dicator. Un̄. j. Timoth̓. iiij.d. Attēde tibi ⁊ doctrinę/ inſta in illis: ſic enī teipſū ſaluū facies ⁊ eos qͥ te audiūt. Sequit̉: a ¶ Uos aūt voluiſtꝭ exultare ad horā in luce eiꝰ. Ita ē de hoībꝰ huiꝰ mūdi: qn̄audiūt aliquē magnū prędicatorē cuiꝰ fama lucet oēs ſequūtur/ ſed ad horā. Talis enī eſt gr̄a mundana ⁊ fauor popularis: ſtatim decidit/ qꝛ nō gr̄a mouent̉ ſꝫ curioſitate. Sic̄ dicit̉jͣ. vj. c. ꝙ ſequebant̉ chriſtū ꝓpt̓ ſigna quę faciebat .i. ꝓ curioſitate ſignoꝝ Vnde ſignificant̉ hic in luce eius: nō in ardore.Sequit̉: b ¶ Ego aūt habeo teſtimoniū maiꝰ iohāne: oꝑa enī quę dedit mihi pat vt ꝑficiam ea ipſaopera quę ego facio teſtimonium ꝑhibent de meMaius eſt teſtimoniū operum qͣꝫ hominū/ etiam ſanctorum.Unde fatuiſſimꝰ eſt qui credit magis de ſe mendacibꝰ ⁊ falſishominibꝰ qͣꝫ proprijs operibus: Et taliū tn̄ infinitus eſt numerus: quos cōſciētia accuſat/ ⁊ tn̄ adulatio lenit ⁊ iuſtificat:ita vt contra opera propria quoꝝ conſcij ſunt credāt falſis teſtibꝰ. Tales faſcinati ſūt. Sap̄. iiij. c. Faſcinatio nugacltatisobſcurat bona. Sequitur: h ¶ Quia pater miſit me: ⁊ cmiſit me pater/ ipſe teſtimoniū ꝑhibuit de me ⁊c̄.Nota in ſumma moralitatē/ vt faciliꝰ nos expediamꝰ. Hic ꝑordinem ponunt̉ qͥnqꝫ teſtimonia: Iohānis: operū: patris:ſcripturę et moyſi. Hęc qͥnqꝫ ſi habeamꝰ/ ſecuri eſſe poſſumꝰde cauſa noſtra ⁊ de hęręditate recuperāda: quia non ſolum ēore duum vel trium/ ſed etiam quattuor vl̓ qͥnqꝫ ſtabit noſtruverbum. Primus teſtis iohannes: id eſt gratia/ ꝑhibet nobisteſtimoniū de culpę remiſſione. Vnde dicit̉ illud. sͣ. j. d. EcceX agnus dei. Grati
S8
.j. 8. i.
Al. 34
: ¶ In plogoe/ blie. ca. j.
Sprallter. K