Ca.N

g quę ip̄e facit: et maiora his de̓moſtrabit ei oꝑa/ vt vos mire̓mini. Sicut enim pater ſuſfcitat mortuos et viuificat: ſicſꝫ et filiꝰ qͦs vult viuificat. Ne̓qꝫ

Item omne opus diuinū regulatur ſapiētia eſſentiali: cuiusetiam auctoritas ē ī patre. Demōſtrare igit̉ opera filio/ nihilaliud eſt qͣꝫ filium agere eadem opera ⁊ eadem ſapientia cumpatre: ita tn̄ ꝙ pͥncipij auctoritas ſit in patre ratiōe cuiꝰ pͥncipij patri ꝯuenit quaſi primo loco per modū exemplaris/ nonab alio traducti demonſtrare faciēda: ſicut patuit. sͣ. Sed qꝛ quantū ē ex parteoperis operati/ oꝑatio trinitatis non totaē ſimul nec ab ęterno: ideo ſupponēs ꝙ q̨̄dam ex illa parte demōſtrauit in p̨̄terito:ſicut curationem paralytici. Infert etiamde futuro dicens: a ¶ Et maiora oꝑahis/ quę vidiſtis. b ¶ Demōſtrabit eimodo ſupra dicto. Et ſubiungit rationē/nō cauſā finalē. c. ¶ Ut vos miremini: et ꝑ admirationēcrędatꝭ mihi. Tn̄ alit̓ legit Interlin̄. dicēs: c Ut voſ qͥ nōcreditis: et ſic̄ videt̉ vob̓ īconueniēs. d M Piręmini: qꝛ tūcmiramur cū aliqͥd incōueniēs accidiſſe videmꝰ. Scd̓m aūt ꝙadmiratio ē ſtupor de magno phātaſmate vel app̄henſio: ſicadmiratio ē fideliū et infideliū: et ordinat̉ ad faciliꝰ credendūipſi operāti. Hoc aūt qd̓ dixi: ꝙ ſubdit rationē nō cauſā finalem: iō dico: qꝛ qd̓ ē ęternū/ nullā cauſā hꝫ tēporalē vel ī tꝑe:qͣꝫuis rationē aliquā poſſit habere in tempore ẜm ꝙ exponit̉iſta: ꝙ deus elegit iacob propter merita. Ratio autē illa finiseſt: qui terminus dicit̉/ non cauſa finalis. Vl̓ ſic legatur ⁊ melius: vt diſtinguamꝰ ꝙ opus quodāmodo eſt in agentę tanqͣꝫin cauſa: et actio ipſa inquantū eſt ex parte agentis ęterna eſt:nec habet aliquā cauſam in tempore. Sub illa autem actioneactiua pure ⁊ ęterna ē actio paſſiua: quę ſe tenet ex parte operis/ et incipit in tempore/ et hęc poteſt habere cauſam in tempore. Ꝙ igitur dicit̉: Maiora demonſtrabit ei opera ⁊cͣ. diuidatur: vt / maiora: et hoc ꝙ dicit/ vt vos miremini: referatur ad actionem operis paſſiui et incipientis intempore: demonſtratio vero ẜm ꝙ abſtrahitur ab omni tempore referatur ad actionē pure actiuam et ęternam: ſcd̓m vero ꝙ contrahitur ad tempus futurum etiam ipſa teneat ſe exparte actiōis paſſiue incipientis ⁊ ſub tempore currentis. Etcōtinue determinat illud opus qd̓ eſt maius/ dicens: e¶ Sicut enim pater ſuſcitat mortuos: id eſt vitam primomortuis influit. f ¶ Et viuificat: id eſt ſuſcitatos ī vita cōtinet. Vita enī eſt continnus actus animę in corpus: ſicut dic̄ph̓s. g. ¶ SSic ⁊ filius: id eſt ex eadem potentia ⁊ ęquali ſapientia/ ſicut ſupra expoſitum eſt/ ſimiliter quos vult viuificat. Mirabiliter concludit omnipotentiā: Ad omnipotentiam enim exigebatur vt omnia poſſet ⁊ libere non coactepoſſet. Cum ergo dixit ꝙ omnia demonſtrat ei pater: habuitꝙ omnia poſſet: nunc vero quia quos vult viuificat: habet ꝙ hęc potentia ſequitur voluntatem et per conſequens libertatem: quia liberrima potētiarum et quę nō poteſt aliquocogi eſt voluntas. Et loquitur ẜm quoſdam ſanctos de ſuſcitatione lacari: ſicut videtur dicere Chryẜ. Sed quia per ſequentem ſitteram videtur debere legi de generali reſurrectione: ideo intelligendū ꝙ loquitur de ſuſcitatione lazari prout ēfigura quędā vel typus vniuerſalis reſurrectionis. Sed quare nō dicit: Ita et filiꝰ quos vult ſuſcitat ⁊ viuificat/ ſic̄ vtrūqꝫpręmiſerat de patre? Sol̓. Sicut de filio dicit: Quos vultviuificat: et ſupplēdū ē ſimilit̓ de patre: ita de filio ſupplēdūē ſuſcitat qd̓ dicit̉ de patre. Ul̓ alit̓ vt ſic exponat̉. e ¶ Sicenī pater ſuſcitat mortuos oēs bonos ⁊ malos: fEEviuificat ad gloriā bonos tm̄. g ¶ Sic ⁊ filiꝰ quos vultviuificat/ et reſuſcitat ſupple. Quędam lectura iacet in Glo.quę diſtinguit de reſurrectione animarū ⁊ reſurrectione corporum: quę nō videtur mihi pertinere ad litteralem ſenſum:ſed magis tangit myſteriū: et ideo huic ſuꝑſedeo. h ¶ Neqꝫenim pater ⁊cͣ. Sequitur pars illa vbi loquitur de collataſibi poteſtate iudiciaria in forma ſerui. Et hęc ꝑs habet quattuor particulas. In prima determinat ſibi collatam eſſe potetatem iudicandi/ et finem huius collationis. In ſecunda docet qualiter ſententia illa duriſſima a ſe promulganda in iudicio vitari poteſt modo/ vbi dicit. Amen amē dico vobis

quia qui verbum meū audit ⁊cͣ. In tertia oſtendit medum qualiter poſſibile eſt ꝙ habeat poteſtatem iudicādi omnem carnem ſimul licet nunc videatur defluxa in mortem .ſ.quia habet poteſtatē ſuſcitādo vocare eos ad iudicium/ vbidicit: Amen amen dico vobis: quia venit hora etnunc eſt ⁊cͣ. In quarta ⁊ vltima determinat diſpoſitiones iudicij illius ẜm ordinem ⁊ animū patris et iuſticiam cauſę.Hęc tria enī ad rectum iudicium exigūtur: vt patebit. jͣ. Et hęc incipit vbi dicit:Non poſſum ego a meipſo facerequicqꝫ ⁊cͣ. Ad poteſtatem enī iudiciariam rectiſſimam non exiguntur niſi quattuor .ſ. vt iudicans poteſtatem habeat: etvt iudicantibus lex detur ẜm quam habēt iudicare: et vt ipſiiudicādi poſſibiles ſint ad iudicium: ⁊ vltimū vt ordo iudiciarius obſeruetur in executiōe iudicij. Nec plura nec paucioraexiguntur: Et ẜm horum ſufficientiam eſt ſufficientia in partibꝰ huius partis/ quę eſt de poteſtate iudiciaria: primum inprima: ſecundū in ſecūda: tertium in tertia: quartum in quarta determinatur. Et qualis eſt ordo in his quę ad iudiciū exigunt̉: talis ē ordo in partibus litterę huiꝰ. Ad ea q̨̄ prius dicta ſunt ordinatur hoc modo: Dixerat qualiter demōſtrando pater omīa contulerat ſibi omnipotētiā: et hoc ẜm ꝙ eratin forma dei: Sed quia ipſe formam ſerui accępit vt eſſet caput eccleſię: immo totius humanę naturę/ cōſequebat̉ vt ẜmhanc formam haberet aliquam poteſtatem. Quia igitur ipſeẜm hanc formam fuit nobis mediator ⁊ dans formam viuendi/ competebat vt etiam ipſe inter obſeruantes legem ⁊ viamoſtenſam dijudicaret: et ideo huius poteſtatem etiam accępita patre. Aliter etiā ē manifeſtū quia iudex eiuſdem debet eſſenaturę cum eo qui iudicari habet / vt ex ſeipſo cauſam poſſit agnoſcere ⁊ ſtatuta iudicādorū: et ideo iterum patet quare filiꝰ dei hō ens iudicat. Sed nec intēdo dicere ꝙ chriſtꝰ inquantum purus homo iudicandi habeat poteſtatem/ niſi illāquā dicūt in mīſterio. Et de hac nec ipſe chriſtus hic loquit̉/licet quidam hoc dicant: Nec ego volo loqui ſed de iudicioauctoritatis reſpectu creaturę: qd̓ nihil prohibet chriſtum habere a patre: ſicut nihil prohibet ipſum eſſe pͥncipium de pͥncipio ⁊ auctorem de auctorę. Qui autē vult rationem huiusintelligere videat quid dicit Augꝰ in. viij. ſuper Gen̄. ad litterā: vbi loquitur de motu vniuerſali per prouidentiā: qualit̓.ſ. ipſa ꝓuidētia quędā mouet ī natura: quędā in volūtate rationalis naturę: q̨̄dā etiā ſeipſa. Ex his argui pōt ſic: Cōſtatꝙ ea quę ſunt bonorum morum ⁊ fidei per voluntatem humanam gubernantur a prouidentia diuina: quia illa non ſuntuiſi voluntarioꝝ/ licet voluntas non ſit efficax in illa per ſe ſine gratia. Cum igitur iſta ſint diſpoſita ⁊ ordinata in mundoiſto ẜm ſtatum pręlationis ⁊ ſubiectionis vt conſeruetur ordo viuendi/ ſatis liquide apparet ꝙ ille qui ſummus mundipręlatus eſt horum habebit exquirere rationem: Sicut enīpręlatus ad pręlatum: ſic officium ad officium. Vnde cumI ipſe ſit ſuperiorꝙ magiſter docet diſcipulum quę ipſe debet facere. Ethabet̉ ſimile Eſa. l. b. Erigit mane: mane erigit mihi aurē vtaudiā: quaſi magiſter dominꝰ deus aperuit mihi aurē: egoautem non contradico. Per qd̓ vult ſignificare ꝙ ex voluntate patris patiebatur ⁊ prędicabat in mundo. a ¶ Et maiora his demonſtabit ei opera: pręcipiens vt patiatur inpatibulo. Vel ẜm litteralem ſenſum expone vt prius. Omnia demonſtrat ei quę ipſe facit: id eſt ab eo habet ꝙſanat et facit curationes corporales. Et maiora his: id eſtqͣꝫ ſint curatiōes corporales quas vidiſtis. b¶ Demonſtrabit ei opera .ſ. animarum reſuſcitationem vel corporūvel poteſtatē iudicādi: Ita c. Ut vos miremini .i. poſſitis mirari: Vel mirati ſunt poſt reſurrectionē: ad litteram detanta poteſtate miraculoꝝ quę fiebant in nomine eiꝰ: Vel mirabunt̉ ī iudicio de gloria chriſti ⁊ exultatiōe iuſtoꝝ: vt dicit̉Sap̄. v. a. Sequit̉: e ¶ Sic enī pat̓ ſuſcitat mortuos ⁊viuificat: ſic ⁊ filiꝰ ⁊c̄. Nota ī ſūma ꝙ duo dic̄ h̓ de filio ꝙX reſuſcitat et ꝙ iudicat

S

Moraliter