Euangelij ſcd̓mIohannem

clinauit a turba conſtituta inb loco. Pōſtea inuenit eum iebſus in templo/ et dixit illi: EcSce̓ ſānus factus es: iam nolit̉ peccare/ nē deterius tibi ali-

s quid contingat. Abijt illē̓ hoh mo: et nūciauit iudęis/ qꝛ ieſus eſſet qui fecit eum ſanū.k Propterea perſequebanturiudęi ieſum/ qꝛ hęc faciebat ī

a ¶ Poſtea inuenit eum ieſus in templo. In quo duonotantur .ſ. amor religionis ⁊ orationis: et quia volebat intermultos prędicare gratiam dei ſibi factā: In templo enī multiconfluebant: et etiā templum eſt locus religiōis ⁊ orationis.b ¶ Et dixit illi: nō arguens eum de hoc qd̓ faciebat/ ſicut qͥdam putabant .ſ. ꝙaccuſaret chriſtum:ſed expreſſius volebat ſibi innoteſcereet euidentius ſignūdeitatis oſtendere ꝑhͦ qd̓ dicit: c ¶ Ecce: quaſi omnibꝰ patet et contradici nonpoteſt: d ¶ Sanus factus es: nō virtute piſcinę ſed miſericordia mea. e Iam noli peccare/ decętero. Et primūquidē ī his verbis notat̉ duplex ſignū deitatis chriſti. Unū:quia ſciebat occultū: qd̓ ſoli deo poſſibile eſt ſcire .ſ. infirmitatem illi accidiſſe ex peccatis. Aliud ꝟo: qꝛ cauſa nō ſoluta impoſſibile eſt effectum deſtrui/ oſtendit quia ⁊ cauſam infirmitatis deſtruxerat .ſ. peccatum: qd̓ etiam teſtimonio phariſęorum ſoli deo eſt poſſibile. Item notatur ī his verbis/ ꝙ infirmitas ſua licet eſſet pęna ꝓ pctō: nō tn̄ fuit ſufficiēs ad deletionē: ⁊ iō neceſſariū habuit beneficiū chriſti. Itē notat̉ ꝙ pęnanō infligit̉ ꝓ pctō ẜm tēpus duratiōis ipſiꝰ pctī: nec etiā ẜmtp̄us duratiōis ipſiꝰ volūtatis peccati: qꝛ ml̓ti peccāt proponentes pęnitere: licet hͦ videant̉ dicere ſancti/ Gregꝰ et Bern̄.ſed ẜm naturā ipſius peccati. Et hoc alibi et illa vice dixi: ſedauctoritatem non habui: et ideo hic pono qd̓ dicit Chryẜ.in. xxxviij. homelia ſuper hunc locum. Ubi ſunt inquit qui dicunt quoniā in hora vna occidi et in breui temporis momento adulteratus ſum ⁊ īmortaliter crucior: Ecce enī ⁊ hic nō intot peccauit annis/ in quot cruciabat̉ / ⁊ tn̄ integram hoīs vitam conſumpſit in longitudine ſupplicij: Nō enim in tempore peccata iudicantur/ ſed in ipſa natura delictoꝝ. Qualit̓ aūtintelligam verba ſanctoꝝ Gregꝭ. et Bern̄. alibi dixi: qꝛ ꝑ modum adaptatiōis loquūt̉. Item notat̉ qꝛ ſi iuſtificatꝰ a pctōpatitur recidiuum maiorem vindictā ſoluit qͣꝫ ſi non peccaſſet prius. Et hoc habetur per id qd̓ ſequitur. f ¶ Ne deterius tibi aliqͥd contingat. Non enī dicit: Ne tibi aliqͥdmali eueniat/ ſed deteriꝰ. Et hoc valet ad quęſtionē de reditu peccatoꝝ: ⁊ cauſa eſt ingratitudo beneficij ꝑcępti. Et hocpatet per verba Chryẜ. In his verbis eſt diſcere: quoniā etſi difficilem demus vindictam pro prioribus peccatis: deinde ſi in eadem inciderimus: multo magꝭ difficiliora patiemurrurſus ⁊ valde decenter: qui enī neqꝫ ſupplicio factus eſt melior: vt inſenſibilis de reliquo et contemptor ad maius duciturtormentum. Sed hic ſurgit quęſtio: vtrum omnes ęgritudines ſint ex peccato? Deinde ſi nō omēs/ quare quędā ⁊ quędam non? Ad primū dicendum: ꝙ non omnes infirmitates/ſicut dicit Chryẜ. ſūt ex peccato patientis/ licet ordinationēhabeant omnes infirmitates ⁊ paſſiones hoīs ad peccatumprimi parentis aliquo modo Scd̓m quem intellectum dicit:Hieroꝰ: ꝙ quicquid patimur peccata noſtra meruerunt. Adſecundū videtur mihi impoſſibile ſufficientē ponere ſolutionem: quia nec etiam ſancti hoc determinant/ niſi ꝙ dicunt ꝙdiuerſimode ⁊ diuerſis cauſis accidunt infirmitates: ſicut patet in diſtinctione vſitata. Iob ꝓbat. ca. j. Inclinat paulum.ij. Corꝭ. xij. Purgatqꝫ mariā: Numeri. xij. Sed tamen poteſt dici ꝙ ſapientia diuina ordinans infirmitatē ad peccatū:duo conſiderat in patiente: infirmitatem .ſ. et obſtinationem:et tūc vult alios emendari. Vl̓ emēdationē: tūc vult ipſū patientem emendari ſicut hic: et primū exemplum fuit in antiocho et herode. Quicquid enī pęnę eſt in via pro peccatis inflictum/ debet aliquo modo tendere ad remedium peccati velin ſe vl̓ in alio. Natura enī vię ē delere peccata/ ſicut patet:Sed tn̄ fateor me neſcire nec aſſero qd̓ dico. Et nota humilitatem chriſti. Non enī dicit: Sanū te feci/ quaſi ſibi aliquidattribuens: ſed Ecce ſanus factꝰ es. Et in hoc nos inſtruit cum aliquid magnū deus per nos operetur/ nihil nobis at-

tribuere. Propterea voluit vt ipſe paralyticꝰ nō ex ſui grarioſed ex veritate rei teſtimoniū curationis ferret: et ideo nō ſpattribuens: ſed quaſi de re facta loquēs/ dicit: Ecce ſanusfactꝰ es ⁊cͣ. Sed et ipſe paralyticus nō inſenſibilē ſe reddidit ad admonitionē: ſed cū pͥus p̄dicaret ī vniuerſali ſe eſte curatū: nūc ipſum curātem in ſingulari omnibꝰ diuulgat. Et iōſequitur: g ¶Abijt ille homo .ſ. paralyticus ſanꝰffectus. h ¶ Et nunciauit iudęis: nvt accuſatori ſꝫ vt jdicator volens eos ad bn̄ficiū ipſum ꝯuerti. i ¶ Quia ieſus eſſet qͥ fecit eū ſanū: et non dicit quis vel qͣlis ieſusmagis deſcribēdo: quia ex ſola noīatione propter excellentiāmultoꝝ operū ⁊ miraculoꝝ ⁊ doctrinę oībꝰ erat notus. Sedcum ꝯuerti haberēt ad chriſtū ⁊ admirari et laudare ī glorioſis operibus/ ipſi ecōtra mordent ex inuidia: qd̓ innuēs euangeliſta ſubdit: k ¶ Propterea ꝑſequebant̉ iudei ieſūqꝛ hęc faciebat in ſabbato: quaſi ꝯtrariꝰ eſſet deo qͥ reqͥeuit in die ſabbati. Iō etiā aliꝰ qͥdā eoꝝ dixit/ ꝙ ſex ſūt diesī qͥbꝰ oportet oꝑari: ī his venite ⁊ curamini ⁊ nō ī die ſabbati.¶8 Sed nunqͥd aliquidXtemerarius iudex. a ¶ Poſtea inuenit eū ieſus intēplo. Ecce qͥ in turba .i. in ſollicitudine temꝑaliū perdit̉/ intemplo in or̄one ⁊ ī ꝯſciētia ꝓpria inuenit̉: ſic̄ maria quę chriſtum in turba amiſit/ inuenit in templo: Lucꝭ. ij. f. Notandūeſt tn̄ ꝙ nō dicit̉ ꝙ inuenerit ieſum ſed ieſus eū īuenit. Ieſusenī ſollicitior ē in reqͥrendo nos ⁊ reuocādo. Un̄ Psͣ. Inueni dauid ſeruū meū. q. d. qꝛ q̨̄ſiui. Un̄ Ezech̓. xxxiiij. c. Ecceego ipſe reqͥrā oues meaſ. b ¶ Et dixit ei: ecce ſanꝰ facies iā noli peccare/ ne deteriꝰ tibi aliqͥd contingat.Tria dic̄. Cōmemorat p̨̄cedēs bn̄ficiū: ꝓhibet pctm̄: cominat̉ ſuppliciū. In pͥmo allicit ad amorē: ī ſecūdo cautū redditad gr̄ę cōſeruationē/ ne amittat̉ per pctm̄: in tertio incutit timorē. Dicit gͦ. c ¶ Ecce ſanꝰ factꝰes. Simile Exo. xiij. a. Mementote Chryẜ. Hoc ſignūdiei huiꝰ in qͣ egreſſi eſtis d̓ ęgypto ⁊ d̓ maxime religionis:domo ſeruitutꝭ. Itē Deut̓. xvj. a. Me non enim ſeceſſit admēto diei egreſſiōis tuę d̓ ęgypto oībꝰ nūdinas ⁊ cirūitiodiebꝰ vitę tuę. e ¶ Iam gꝭ noli pec neſ neqꝫ voluptati ⁊are: noli recidere in priorē culpa. f remiſſioni dedit ſe ipNe deteriꝰ tibi ꝯtingat .i. ne reci­ ſum: ſed in tēplo cōdas ī maiorē pęnā. Et nota ꝙ ꝓhibet uerſabatur/ licet ſennō ſolū actū/ ſꝫ etiā volūtatē peccandi. tiret ſe ſuſtinere iuSic̄. jͣ. viij. b. Uade ⁊ ampliꝰ noli pec­ deoꝝ impetum ⁊ abcare. Qui enī recidiuat ⁊ reuertit̉ ſic̄ caᵐ omnibꝰ abigi inde.nis ad vomitū: fiūt nouiſſima eiꝰ peiora pͥoribꝰ. vt dicit̉ Matth̓. xij. d. Itē nota ꝙ chriſtus dicit:Ecce ſanus factus es: non dicit: ſanū te feci: in quo monet nos fugere iactantiā de bonis operibꝰ: cōtra illos qui dicunt illud Eſa. x. c. In fortitudine manus meę ego feci: ⁊ in ſapientia mea intellexi. Itē nō dicit: Ne te deteriꝰ torquea: ſedne deteriꝰ tibi ꝯtingat/ imꝑſonaliter: in quo inſtruit nosne arrogant̉ loquamur: nec nr̄as iniurias vindicare velimꝰ.Ro. xij. d. Mihi vindictā ⁊cͣ. Sequitur: g ¶ Abijt ille homo ⁊ nūciauit iudeis/ qꝛ ieſus eſſet qͥ fecit eū ſanu.Sic ⁊ nos ſanati a pctīs nr̄is/ nob̓ nō debemꝰ ſalutē nr̄am attribuere: ſed iudęis .i. adulatoribꝰ debemꝰ rn̄dere: qꝛ ieſus eſtqͥ oīa ī nob̓ oꝑat̉. Eſa. xxvj. c. Oīa oꝑa noſtra oꝑatꝰ es ī nobis. Phil̓. ij. b. Deus eſt qͥ oꝑatur in nobis velle ⁊ ꝑficere ꝓbona voluntate. ij. Corꝭ. iij. b. Nō qd̓ ſufficiētes ſimus aliꝗdcogitare a nobis ⁊cͣ. Roma. ix. d. Nō ē volētis ⁊cͣ. k ¶ Proꝑterea ꝑſequebant̉ iudęi ieſum: qꝛ hęc faciebat inſabbato. Nota inuidiā maloꝝ. In hoc enī ꝙ ꝑſequent bonos ꝑſequuntur ieſum: ẜm illud. Lucꝭ. x. c. Qui vos ſpernit.me ſpernit. Et Actꝭ. ix. a. Saule ſaule qͥd me ꝑſeq̄ris. Ad litterā aūt hic iudei inuidebāt chriſto nec dolebāt tātū de vſdiaK tione ſabbati/ quātū

F

C

De pe. diſ.2. §. 1.De pe. et. re. c.cū infirmitas

Lucl̓ .13..

Moralu

Nē. ai.

Al̓. rnaturaleem̄ me eſt dolere peccata