VCa.

a Dicebāt gͦ iudei illi qͥ ſanat̉y fuerat: Sabbatū eſt: non licetd tibi tollere grabatū tuū. Reſpōdit eis: Qui me ſanū fecitt illē mihi dixit: tolle grabatumgͦ tuū ⁊ ambula. Int̓ rōgauerūtgͦ eū: Quis ē ille hō qui dixittibi: tolle grabatū tuū ⁊ ambuh la; Is a̓ūt qͥ ſanꝰ fuerat effectꝰneſciebat qͥſ eēt. Ieſus aūt de

Ab alijs aūt ſanādisalibi fidē reqͥrit: qꝛ iāviderāt ſigna: Iōqꝫnon in initio ſignoꝝmatthęꝰ inducit chriſtum dicētem: hoc .ſ.Creditis qꝛ poſſumhͦ facere: ſed qn̄ iamml̓tos curauerat/ tūcreqͥrit. In matthęodeniqꝫ et fidē huiuspalytici potes videre. Audiens enī qm̄cū ptāte ⁊ iubēdo diceret ei: Surge tollegrabatum tuū ⁊ ambula: nō deriſit neqꝫdixit qͥd hͦ ē? Angelꝰdeſcendit et turbataquam et vnū curatſolū: Tu aūt hō exiſtēs in p̨̄cępto nudoet verbo ſperas magis angelis poſſe: ſimul ſūt hęc ⁊ feleuatio ⁊ deriſio. Sꝫ horū nihil dixit neqꝫ recogitauit/ ſꝫ credidit:⁊ fecit qd̓ iniūctū eſtei/ et ſanatꝰ eſt. Igit̉mirabile qͥdē eſt hͦ: q̨̄aūt poſt hͦ ml̓to maiora erūt: inſaniētibꝰ.ſ. iudęiſ ⁊ vndiqꝫ inſtantibꝰ ⁊ accuſantibus/ nō ſolū deſpicere inſaniā eoꝝ/ ſꝫ etiācū ꝓpalatiōe ī mediotheatro bn̄factorē qͥſe ſanū fecit ⁊cͣ. prędicare ⁊ inuerecundā obſtruere linguā.Multę ergo deindefortitudiniſ eſſe dicohoc: Simul enī inſtantibꝰ iudęis ⁊ dicentibus increpatiue et cum temeritateei: Sabbatū ē nō licet tibi tollere grabatū tuū: Audi qͥd ait:Ille qui fecit me ſanum ipſe mihi dixit⁊cͣ. q. d. delyratis etinſanitis iubētes meeum qui a longa ita⁊ difficili me eripuitęgritudine/ non ęſtimare magiſtrū: neqꝫin omnibus ſuaderiquę iubeat.natus fuerat: prepte-

quare declinauit turbā? Reſpōdēs ad hͦ Chryẜ. aſſignat trescauſas. Prima eſt/ vt magis inſuſpicabile fieret miraculū ſieo abſente diuulgaret̉. Secunda eſt/ vt minus exaſperent̉ inuidia eū non vidētes cui inuidebāt. Sicut enī dicit Chryẜet verum eſt: nouit viſus ſolus eius qui inuidia habetur nonparuam inuidentibꝰ īmittere ſcintillam. Tertia eſt/ vt etiamipſi iudęi nolentes interim diuulgent miraculum ⁊ atteſtentur veritati/ an ſit ꝑfecte curatus vel non. Libentius enī reprehendiſſent miraculū qͣꝫ violationē ſabbati ſi potuiſſent. Sed quia paralyt: cus abīfirmitate ſanatꝰ nō ingratꝰ fuit decęteronō ad abdita vadit/ ſꝫ ad tēplū. Et iō ſeqͥt̉Poſtea inXa culpa dimittitur etiam pęna ęternaet etiam aliquando tꝑalis tota. a ¶ DDicebāt ergo iudęi/ illi qui ſanatusfuerat: ſabbatum eſt: nō licet tibitollere grabatum tuum. Homo cōuerſus ad deum/ ſtatim inuenit obſtaculum. Ideo dicitur Eccͣj. ij. a. Fili accedēsad ſeruitutem ⁊cͣ. Statim inſurgunt temptationes dęmonū:quia pharao contemptus ſurgit in ſcandala. Vel detractiones hominū vel adulationes. Vnde hic iudęi: qui interpretātur laudantes/ ſignificant adulatores qui adulantur in apertoet detrahunt in occulto: ſimul ⁊ adulatores ⁊ detractores/ vtdicit Hieroꝰ ad modum ſcorpionum: qui blādiuntur ⁊ pungunt. Iſti iudęi adulando dicunt alicui conuerſo ad religionem vel ad pęnitentiam vel feruenti in operibus pęnitentię:b ¶ Sabbatum eſt/ dies remiſſionis eſt/ dies ocij/ dies iocunditatis. c ¶ Non licet tibi tollere grabatum tuū:id eſt non oportet te onerari ita operibus pęnitentię: deꝰ iamremiſit omnia: non eſt ita durus: non delectatur in pęnis noſtris. Et ita talibus verbis aliquando diſſoluunt̉ manus bellatorū fortium. Contra quos dicitur Eſa. iij. b. Popule meus qui te beatum dicunt ipſi te decipiunt ⁊ viam greſſuū tuorum diſſipāt. Eſa .xxxv. b. Confortate manus diſſolutas etgenua debilia roborate. Item Heb̓. xij. d. Remiſſas manuset ſoluta genua erigite. Egeſtatem enim operata eſt manusremiſſa: vt dicitur Prouerb̓. xia. Vnde et qui vere ſanatus ēnon cōſentit talibus perſuaſionibus blandis. Vnde ſequitur:d ¶ Reſpondit eis: qui me ſanum fecit/ deus. e ¶ Ille mihi dixit: vel interius inſpirando/ vel exterius per vicarios ſuos docendo. f ¶ Tolle grab̓atum tuum ⁊ ambula: id eſt aſſiduꝰ ſis in onere pęnitētię/ ⁊ ſemper ad meliora feruenter tende: Quia ſicut dicit Bern̄. in via virtutis nōprocedere/ retrocedere eſt. g ¶ Interrogauerunt ergoeū: quis eſt ille homo qͥ dixit tibi: tolle grabatū tuum ⁊ ambula? Ita dicunt: quis eſt ille qui iniūxit tibi velconſuluit tantā pęnitentiā agere/ et ſic viuere vel ſic? Nec egodico quin diſcretione valde ſit moderanda pęnit entia: ẜm illud Roma. xij. a. Rationabile obſequium veſtrum: Sal enīponitur in omni ſacrificio: ⁊ cibꝰ inſipidus eſt ſine eo: Sed hͦdico/ contra quoſdam eneruatores operum pęnitētię: qui ſtatim ſabbatū: id eſt ociū arduę contēplationis ſuadent/ cū magis expediret in principio ſtudere ad vitam ꝓpriam conſiderandam ⁊ deflēdam. Item ſunt quidam quia ad ſtudiū vel lectionem oīno ſuadent/ et opera penitētię negligunt: qd̓ malūeſt maxime in nouitijs. h ¶ Is aūt qui ſanus fuerat effectus neſciebat quis eſſet. Nouiter enī ꝯuerſus parūſcit de ieſu ⁊ de his q̨̄ ſunt ſuę ſalutis: ſed poſtmodū ꝑ experientiā diſcit: Quia qui nō eſt expertꝰ quid ſcit? Ecc̄j. xxxiiij.b. i ¶ Ieſus aūt declinauit a turba ꝯſtituta ī loco.Ieſus: id eſt ſalus recedit a turba .i. a turbatis ſollicitudine ettumultū curarū: vel ab illis qͥ ſunt de turba illa maloꝝ: quoꝝinfinitus eſt numerus: Eccͣs .j. d. Accedit autem ad ſolitarios. Eſt autē triplex ſolitudo: Animi heremi ⁊ clauſtri. Oſeeij. c. Adducam eam in ſolitudinem et ibi loquar ad cor eius.Bern̄. Solus es in quātacūqꝫ hoīm ꝯuerſeris multitudine:tm̄ ſi alienę conuerſationis non ſis curioſus perſcrutator autX temerarius iudex

F

rib̓ 9.8.

Moraliter

tlatio

Leuitꝭ. 2. d.

Z 2