CAIIII

a duos autem dies exijt indeꝰ et abijt in galileam. Ipſē em̄ieſus teſtimoniū ꝑhibuit: qꝛd ꝓphe̓ta in ſua patria honorēe nō habet. Cum ergo veniſſetin galileam/ exceperunt eumf galilei: cum omnia vidiſſent

q̨̄ fecerat hieroſolymis in dieſꝫ feſto. Et ipſi enim ve̓neranti ad diem feſtum. Uenit ergoiterum in chana galileę vbifecit aquam vinum. Et ēratquidam regulus cuius filiusinfirmabatur capharnaum.

a ¶oſt duos autē dies exijt inde: id eſt a ſichar ſamarię: b ¶ Et abijt in galileam: ſicut ordinauerat cumexiret de iudęa: ſicut patet in principio capituli. Sed qꝛ multum honorem habuerat ī iudęa intantū vt etiā iudęi litigarētcum diſcipulis iohānis de purificatione/ ⁊ in die feſto: ⁊ iterūin ſamaria pauco tēpore manēs multosattraxit: in galilea autem vbi magnum ſignum fecerat paucicrediderunt: poſſetaliquis q̨̄rere/ quarenūc venit in galileā:Et ſubdit cauſā euāgeliſta dicēs: c¶ Ipſe em̄ ieſus teſtimoniū ꝑhibuit .i.aſſerendo dixit: d ¶ Quia ꝓpheta in ſua patria honorē nō habet. q. d. verū quidē ē qd̓ obijci poteſt: ſed nūcviderūt ſigna quę feci in alia patria: et ideo non tanqͣꝫ cōpatriotam ſed tanqͣꝫ aliquē quem magnū alibi cognouerunt habēt honorare: ⁊ ideo nūc venio. Et hęc lectura ſumit̉ ex Glo.⁊ cōcordat textui ſequēti. Alit̓ legit Chryẜ. ſic: b ¶ Et abijtin galileam: id eſt in partem galileę .ſ. in chana: non in capharnaū vbi cōuerſatus eſt: nec in nazareth vbi nutritus eſt.Et ſubdit cauſam: c ¶ Ipſe em̄ ieſus teſtimoniū perhibuit: qꝛ ꝓpheta in ſua patria honorem nō habet.Chryẜ. Ideo nō abijt illuc vt non maius eis fieret in odium.Ego autē patriā ſuam eum hic eſtimo dicere capharnaū ẜmdiſpenſatiōis rationē: vt in qua videt̉ plus cōuerſans: ⁊ ꝙ ibinon ſit potitus honore. Audi eū dicentē Matth̓. xj. c. Et tucapharnaū quę vſqꝫ ad cęlū exaltata es/ vſqꝫ ad infernū deſcēdes. Sed quęrit̉ de hoc: quia nos videmꝰ aliquādo aliquosmagis honorari in ſua patria vbi noti ſunt/ qͣꝫ in aliena vbi peregrini ſunt. Ad hoc reſpōdet Chryẜ. ꝙ hoc raro cōtingit: eta raro cōtingētibus non oportet tale quid generaliter ꝓnunciari. Si aūt quidā in patria propria honorant̉ multo magisin aliena: cōſuetudo enim facile cōtemptibiles facere aſſueuit.Sed aliter pōt dici/ vt videt̉: ꝙ alius eſt honor ꝓphetę: ⁊ aliꝰhonor homīs. Honor homīs cōſiderat̉ ex rebus huiꝰ mūdiſicut ex nobilitate geniturę/ ⁊ ex diuitijs: et iſte maior eſt inpatria qͣꝫ in exilio. Honor aūt ꝓphetę eſt ex his quę occurrūtnaturę ⁊ actibus miraculoſis: ⁊ hic minor eſt ī patria qͣꝫ alibi:quia cōpatriotę ſemꝑ habent reſpectū ad ꝓgenitores eius: ⁊ẜm illos iudicāt. Ubi autē ille reſpectus nō eſt/ ceſſat iudiciūillud: ⁊ iudicāt tūc ẜm ea quę ab aliquo vident fieri: ⁊ ẜm magnitudinē illoꝝ impēdūt honorem maiorē vel minorē. Quiaaūt ipſe venit nūc ideo qꝛ galilei eū ī alia patria magnificū viderant: et ideo ei facilius credituri erāt/ oſtēdit euāgeliſta exſequētibus. Dicit enim: e ¶ Cum ergo veniſſet in galilea/ exceperunt eū galilei: ſupple honorifice. Et nūquidꝓpter nobilitatem generis? Non: ſed f ¶ Cum omnia vidiſſent quę fecerat hieroſolymis in die feſto: Sicutquando aliquis in magno honore habitus eſt alicubi: vt magnus clericus veniens in patriam ſuam ꝓpter hoc honorat̉.Chryſoſtomꝰ tamen dicit/ ꝙ hic galileam non dicit patriamſuam: immo dicit ꝙ iſti galilei viles ⁊ extranei ſuſcęperūt eū:ſic ⁊ priꝰ ſamaritani. g ¶ Et ipſi enim/ galilei ſicut et cęteriiudęi: h¶ Uenerāt ad diem feſtum: curioſitate miraculorum/ non volūtate audiendi p̨̄dicationem: vt dicit Glo. Velforte vt adorarent in die feſto ẜm p̨̄ceptū legis: Exo. xxiij. b.Quia ꝟo chriſtꝰ miraculum vini fecerat in chana: ⁊ illud nonmultū diuulgatum fuerat: i ¶ Uenit ergo iterum in chana galileę vbi fecit aquam vinum: id eſt de aqua vinum: vt ſecūdū miraculū ibidem faceret: vt cōcurrentibus miraculis ⁊ quę viderant in feſto: ⁊ quę fecerat vel facturus eratin chana/ vnum per aliud diuulgaret̉: ⁊ per cōſequens etiā miraculum facilius crederent in eum homines patrię illius quiminus crediderāt prius. Chryſoſtomꝰ tamē qui aliā facit hiclecturam/ dicit ſic. In galileam venit fugiens iudęam ꝓpter

liuorem iudaicum. Sed in chana propter quid potius venit?Mihi videt̉ eā quę a miraculo fidem innatam fortiorem faciens propter p̨̄ſentiam ſuam: ⁊ magis eos attrahens ad fidemmiraculi ⁊ ad amorē ſui in ſponte veniendo ad eos: ⁊ in ꝓpriāquidem dimittēdo patriā illos vero p̨̄honorando. Sed pͥmalectura reſpōdet litterę ſequēti/ vbi dicit̉:k ¶ Et erat quidāregulus/ ſic dictꝰ:vt dicit Chryſoſtomus: aut qꝛ de genere eſſet regali: autquia haberet dignitatem aliquā principatus/ ita vocatam.l ¶ Cuius filiꝰ infirmabat̉ capharnaū. Et dicit Chryẜ. ꝙ quidā putāt hūc eſſe illū centurionēde qͦ habet̉ Matth̓. viij. a. qd̓ patet eſſe falſū. Primo: qꝛ illechriſtum volentemK et ſumptu. Ideo nō rogant̉ pręlati noſtri ad manēdum:quia raro prędicant et multa expendūt. Reliqua ſatis patentẜm primā expoſitionem vſqꝫ ibi: ¶ Et erat quidam regulꝰ cuiꝰ filius infirmabat̉ capharnaū ⁊c̄. Summahuius euāgelij diuidit̉ in quattuor quę hic notāda ſūt. Quisinfirmat̉: vbi infirmat̉: qua infirmitate teneatur: quomodoſanatus fuerit ⁊ quādo. Quis oſtendit̉/ cum dicit: Cuius filius infirmabat̉. Vbi/ In capharnaum? Quā infirmitate: ibi: Reliquit eum febris. Quādo: Hora ſeptima? Unum ergo quēlibet deſignat iſte regulus: qui ſpiritualiter debet eſſe rex. Vnde Psͣ. Et nūc reges intelligite. Duoenim faciunt regem: Unctio ⁊ diadema. Chriſtianus autemomnis vnctus. Vnde. j. Ioh̓. ij. d. Et vos vnctionem habetis a ſancto. Et vngitur ad innuendum ꝙ debet pugnare proſe ⁊ pro regno ſuo. Vnde Iob. vij. a. Militia eſt vita hominis ſuper terram. Item diadema debet habere. Diadema autem dicit̉ quaſi duo demens: principiū ⁊ finem. Principiumad innuendum ꝙ nulli ſubeſt. Finem ad innuendum ꝙ perpetuo non ad horam erit rex: ſicut poteſtates quę quaſi quolibet anno renouantur: Unde nec ſunt/ nec dicunt̉ reges. Nulliergo ſubeſt homo niſi velit: quia cor habet in libera poteſtate: ita ꝙ a nullo cogi poteſt. Ecc̄i. xvij. a. Dedit homini poteſtatem eorum quę ſunt ſuper terram: poſuit timorem illiusſuper omnē carnem: id eſt ſuper motum vel actum carnalem:⁊ dominatꝰ eſt beſtiarum ⁊ volatilium: id motuum carnis etmentis carnalium ⁊ ſpiritualium: ecce libertas ſiue libera poteſtas hominis/ cui regnum ſuum ſubeſt. Et poſtea ſequitur:Teſtamentū ęternum conſtituit cum illis: ecce regni ęternitas. Hęc duo notant̉ in diademate: Demit enim duo/ ſeruilitatem et temporalitatem ſiue breuitatem. Sed iſtud regnūviolatur per peccatum ⁊ diminuit̉: Vnde iam homo non rexſed regulꝰ dicit̉: quod eſt diminutiuū qͣſi paruuli vel pueri: ethoc ꝓpt̓ paruitatē regni: ꝓpt̓ paruitatē potētię: ꝓpt̓ paruitatēſapiētię. Propt̓ paruitatem regni dico: quia modicū eſt: ſolaſcꝫ lōgitudo hominis/ quę eſt ſeptem pedum. Vnde Eccͣs. ix.d. Ciuitas parua/ pauci in ea viri .i. virtutes. Philoſophus.Omnia mea mecū porto. Item propter paruam potētiam.Unde Eſaie. j. g. Erit fortitudo veſtra quaſi fauilla ſtupę.Naū. iij. c. Omnes munitiones veſtrę quaſi ficus cum groſſis ſuis: ſi cōcuſſę fuerint/ cadēt in os comedentis. Ex paruitate autem potentię accidit ꝙ occupant alieni regnum iſtud:id eſt dęmones vel motus carnales. Eſa. j. c. Regionem veſtram coram vobis alieni deuorant. Item dicit̉ regulus propter paruitatem ſapientię. Sumus enim pueri ſenſibus nonmalicia: et ideo non reges ſed reguli ſumus. Ecc̄s. x. c. Uę tibi terra cuius rex puer eſt: id eſt ratio puerilis ſequens puerilia et vana. Prouerb̓. j. c. Uſqꝫ quo paruuli diligitis infantiam: et ſtulti ea quę ſibi noxia ſunt quęrunt? Uę ergo tali terrę cuius rex puer eſt: quia tunc a ſuis qui deberent eum defendere diſſipatur regnum eius. Hi ſunt quinqꝫ ſenſus.k Unde j. Machab̓. .j.

F 6

ub̓. .15. §.arci. 6. a.l. 4. d.

G

Moraliter

Psͣ .2.