Ca.XI

g Et ait ad illos: Quis veſtrūdhabebit amicum et ibit ad illum mēdia nocte/ et dicet illi:gͦ Amice cōmd̓da mihi tre̓s panes: quoniā amicꝰ meꝰ venitn de via ad me: et non habeon qd̓ ponam ante illū. Et illēo deintꝰ reſpondēs/ dicat: Nopli mihi moleſtus eſſe: iam oſti-

um clauſū eſt/ et pueri mei mēs cum ſunt in cubili: non poſſūt ſurgere ⁊ dare tibi. Et illē ſi ꝑv̓ ſeuerauerit pulſans dico vobis/ et ſi non dabit illi ſurgēsx eo ꝙ amicus eius ſit: prōptery improbitatem tn̄ eius ſurgetz e̓t dabit illi quotqͦt habet nea ceſſarios. Et ego dico vobis:

atem via lubrica eſt: ideo firmitas ꝯiūctionis ⁊ ſocietatis neceſſaria ē. Ecc̄s. iiij. c. Melius eſt duos ſimul eſſe qͣꝫ vnū ⁊cͣ.An batria v̓o nihil eſt tale: et ideo non ē ibi neceſſaria coniūctio. Sequitur: a ¶ Et ait ad illos: Quis veſtrū ⁊cͣ.Secūda pars: poſtqͣꝫ diſcipulis tradidit formam orandi: ſubſequenter in hac parte inſtruit eos de inſtantia ⁊ frequentiaorandi .ſ. vt non ſitmomētanea oratio:per ſimile pulſantisad oſtium amici: quiimportune pulſat/ etper inſtantiam impetrat: quia multo magis impetrat aliquiſa deo ſi ꝑſeuerāt̉ petat ab eo. Dicit ergob ¶ Quis veſtrū.Et legit̉ hoc interrogatiue. Sed Interlin̄. vult vt legatur remiſſiue. Quis .i. ſiqͥs vel aliqͥs. cHabebit amicū etibit ad illū media nocte: qn̄ iam oēs dormiunt ⁊ voluntqͥeſcere. Hoc dicit ad innuendū ꝙ qui tali hora dat/ paratuseſt dare ſemper. f ¶ Et dicet illi: amice cōmoda mihitres panes: nō tm̄ vnū. i¶ Quoniā ⁊cͣ. Litteralis ſenęſus ſatis patet. Myſtice. b ¶ Quis vr̄m ⁊cͣ. Amicus d̓rqͣſi animi cuſtos. Hic cuſtoſ ē chriſtꝰ: qͥ ſolꝰ animū cuſtodit ⁊ſuū et noſtrū. Psͣ. Niſi dn̄s cuſtodierit ciuitatē ⁊cͣ. Prouerxvij. c. Amicus ē qui oī tꝑe diligit. Eccͣj. vj. b. Amicus fidelꝓtectio fortis: qͥ inuenit illum/ inuenit theſaurū. Quid mirū?Quia in ipſo ſunt oēs theſauri ſapiētię ⁊ ſciētię dei abſconditi: Col̓. ij. a. Ideo ſequit̉ in Eccͣo. Fideli amico nulla eſt comparatio: ⁊ non eſt digna ponderatio auri ⁊ argenti ꝯtra bonitatem fidei illius. Amicus enī fidelis ē medicamētū vitę ⁊ immortalitatis. De hͦ amico dicit̉ hic: Quiſ veſtrū habebitamicū. q. d. pauci ſūt qui habeant hunc amicū. Quare? Qꝛpauper eſt. Prouerb̓. xix. a. Fratres hominis pauꝑiſ oderūteum: inſuper ⁊ amici eius receſſerunt ab eo. Et dicit/ Habębit: nō habet: in quo notat̉ longitudo amoris: qꝛ nō cito rūpitur amor eius ex parte illius. Vnde beatꝰ Dionyſiꝰ. Benigniſſimus ieſus primꝰ eſt ī aduentu/ vltimꝰ in receſſu. di Etibit ad illū/ mente ⁊ deſiderio. e ¶ Media nocte: id eſtin profundo aduerſitatis. Eſa. xxvj. b. Anima mea deſiderauit te in nocte. Oſee. vj. a. In tribulatione ſua mane ꝯſurgētad me ⁊cͣ. f Et dicet illi: amice/ qͥ amas pͥus qͣꝫ ameris.j. Ioh̓. iiij. b. In hoc eſt charitas dei: non quia nos dilexerimus deū: ſed quia ipſe prior dilexit nos. g ¶ Cōmoda mihi: ad vſuram. h ¶ Tres panes. Glo. intelligentiam ſanctę trinitatis. Ul̓ Tres panęs .ſ. fidē/ ſpem/ ⁊ charitatemqͥbus paſcit̉ tota anima. Nam fide rationabilis: ſpe iraſcibil̓:charitate paſcit̉ ꝯcupiſcibilis. De his tribus panibꝰ dicit̉ .j.Regꝭ. x. a. Cum veneris ad quercū thabor inuenient te tresviri aſcendētes ad deum ī bethel. Unꝰ portans tres hędos:alius portans tres tortas panis: alius portans lagenam viniItem tres panes vocat tres gratias .ſ. gratiam operantem/cooperantem/ conſūmantem ſiue perſeuerantem. Item trespanes ſunt rationis diſcretio: voluntatis rectitudo: corporis fortitudo: quos dn̄s cōmodat ad vſuram quam inde vulthabere .ſ. opera bona vel animas ipſorum quibus cōmodat.¶ Quoniam amicus meus: id eſt cor ſiue animus meꝰ.Uenit̉ de via ad me. Animus noſter de via: id eſt deinulo venit ad nos: quia totiens deuiat: quotiens temporalibus amore inuoluitur/ nec ad cęleſtia anhelat/ ⁊ ſic exorbitat.Ad nos autem venit/ cū ad ſupernoꝝ meditationē recurrit:et cęleſti cibo ſatiari quęrit. Cui debemꝰ tunc offerre tres panes: id eſt ad fidem trinitatis ipſum dirigere: et hos a deo debemus petere. Dicit ergo: k ¶ Amicus meus venit adſſſe de via/ huius ſęculi: in qua euagatur quaſi fugitiuꝰ hucatqͣꝫ illūc curioſe diſcurrens. Psͣ. Multiplicatę ſunt ſuper capillos capitis mei: ⁊ cor meum dereliquit me. Matth̓. vj. b.

Ubi eſt theſaurꝰ tuus: ibi eſt ⁊ cor tuum. Ergo in multis locis. Oſee. x. a. Diuiſum eſt cor eorum nunc interibunt. Huiꝰautem euagationis cauſa eſt cupiditas vel curioſitas. Cupiditas trahit cor per diuerſa deſideria. Prouerb̓. xxj. d. Deſideria occidunt pigrum: noluerunt enim quicqͣꝫ manus eiusoperari ⁊cͣ. Curioſitas trahit per variaſcogitationes. Iob.xvij. c. Cogitatiōesmeę diſſipatę ſūt torquentes cor meum.Hunc amicum errabundū reducit ad domū aliquando ſpūſſctūs. Gen̄. xxxvij. cMiſſus ioſeph devalle hebron/ venit īſichem ⁊ inuenit eūvir: id eſt ſpirituſſanctus errantem ī agro. Aliqn̄ tribulatio reducit eum. Oſee. ij.b. Sepiam vias tuas ſpinis ⁊cͣ. Et. jͣ. Vadā ⁊ reuertar ad virum meum priorem: quia bene mihi erat tunc magiſ qͣꝫ nunc.Aliquando inedia. jͣ. xv. c. Facta eſt fames valida ⁊cͣ. Et. jͣ. d.Surgam et vadam ad patrem meum. m ¶ Et non habeo qd̓ ponam ante illū .ſ. epulas ꝯſolationū aut ꝟtutū:quas libenter comedit cor humanū: quas nequaqͣꝫ poteſt habere/ niſi ab alio dentur ei. n ¶ Et ille deintus: id eſt chriſtus qui modo deintus eſt ⁊ nos deforis: ſed in futuro exibitad nos vt nos ītroducat ſecū ad nuptias. o ¶ Reſpondēsdicat: noli mihi moleſtus eſſe: id eſt tuis precibꝰ nō debeo decętero inquietari: quia tardę ſunt. p ¶ Iam oſtiumclauſum eſt. Oſtium .ſ. glorię. Matth̓ .xxv. a. Media nocte venit ſponſus: et quę paratę erant intrauerunt cum eo adnuptias ⁊ clauſa eſt ianua. Vl̓ oſtiū .i. ītelligētia verbi diuini:qd̓ paulus ſibi rogauit aperiri. Col̓. iiij. a. Orate pro nobisvt deus aperiat nobis oſtium ſermonis ad loquendū myſterium chriſti. Iohannes ꝟo vidit hoc oſtium ſibi apertum ī cęlo: Apoct̓. iiij. a. Vidi ⁊ ecce oſtium apertū in cęlo: et vox prima quā audiui quaſi tubę loquentis mecum dicens: Aſcendehuc et oſtendā tibi quę oportet cito fieri: non tm̄ dici. Itemoſtium .i. chriſtus. Ioh. x. b. Ego ſum oſtiū. Hoc triplex oſtium clauditur peccatoribꝰ dum in pctō ſunt: ſed aperitur eiſdēcum per pęnitentiā reuertunt̉. q ¶ Et ꝑueri mei .i. omneshumiles puritatē vitę ſeruantes. Vl̓/ Pueri .i. p̨̄dicatores:r ¶ Mecū ſūt in cubili/ quietis ęternę. Ul̓. i. in qͥete ęternębeatitudinis: quidam ſpe qͥdam re. Eſa. viij. d. Ecce ego etpueri mei quos dedit mihi dn̄s ⁊cͣ. S Nō poſſum ſurgere ⁊ dare tibi .i. non debeo ex meritis tuis. Et hͦ dicit dn̄svt p̨̄ſumptio tollatur ⁊ deſideriū ampliꝰ accendat̉: qꝛ facilitaſvenię īcentiuū ē delinquēdi: ⁊ qꝛ qd̓ maiori labore acqͥrit̉ plꝰamat̉. t ¶ Et ille ſi ꝑſeuerauerit pulſans/ p̄cibus: nonpudore territꝰ nec tędio fatigatꝰ: v ¶ Dico vobis: etſi nōdabit illi ſurgēs eo ꝙ amicus eiꝰ ſit: amans etiā nonamatꝰ. Chriſtꝰ enī non amantes amat: qꝛ ſemper amat. Prouerb̓. xvij. c. Omni tꝑe diligit qͥ amicus eſt. x ¶ Propterimprobitatē tn̄ eiꝰ .i. īſtātiā ⁊ ardorē. y ¶ Surget demiſericordia ad miſerationē. z ¶ Et dabit̉ illi quotquothabet neceſſarios panes: qꝛ dn̄s dat ad neceſſitatē: nō advoluptatē vel ſuꝑfluitatē ſua dona. Et dabit illi. Glo. Velper ſe inſpirādo: vel p̨̄dicatorē mittendo. Hic aperte oſtenditdn̄s ꝙ tātū debet homo īſtare oratiōi vt impetret apud deūqd̓ petit ⁊ ꝙ impetrabit ſi inſtet. Eſa. lxij. c. Qui reminiſcimini dn̄i ne taceatis ⁊ ne detis ſilentiū ei donec ſtabiliat ⁊ donec ponat hieruſalem laudē in terra. ij. Paral̓. xv. a. Si quęſieritis dn̄m īuenietis: ſi aūt dereliqueritꝭ eū derelīquet vos.Hiere. xxix. c. Ibitis ⁊ adorabitis me ⁊ exaudiam vos: quęretis me ⁊ inuenietis: cum quęſieritis me ī toto corde veſtro.Eſa. xxx. e. Ad vocem clamoris tui vt audierit reſpondebittibi ⁊cͣ. Glo. Si digna audiri. Eſa. lxv. d. Eritqꝫ anteqͣꝫ clamēt ego exaudiā ⁊cͣ. a¶ Et ego dico vob̓ diſcipul̓ meis:8 Petite bonū tꝑis

5

piiꝰ

B

tice

.rrc.

Ps .39.