Euangelijſcd̓m Lucam

g Et dimittē nob̓ pctā noͣſtra:ſiquidem et ipſi dimittimus

d omni debenti nobis. Et ne̓nos inducas in tēptationē.

Ideo ſequitur: a Et dimitte nobis peccata noſtra:ſiquidē et ipſi dimittimꝰ oī debēti nob̓. Sed qꝛ hoſtisſemper infeſtat: cui nō poſſumꝰ ſine deo adiuuante reſiſtere:Ideo ſequitur: d ¶ Et ne nos iuducas in temptationem: id eſt induci non permittas: id eſt ita iuues nos vt nōinducamur. Et nontm̄ hoc facias nobis: Sed libera nosa malo: id eſt a diabolo/ a pctō a mundo/ a purgatorio abinferno. Amen: id eſt vere vel fideliter. Uere quo ad intellectum: fideliter quo ad affectum. Ideo autem dominꝰ in finepoſuit/ Amen: quia hęc oratio potiſſime ex intellectu ⁊ affectu dicenda eſt. Lucas ꝟo ſicut prędictū eſt: hanc vltimā petitionē non poſuit: quia ſub p̨̄cedenti repoſuit: vt dicit Beda.Per hoc enī vnuſquiſqꝫ ſe a malo liberari intelligit: ꝙ nō inducitur in temptationē. Scd̓m Bedam in Glo. iſtę petitiones diſtingunt̉ hoc modo. Tres primę pertinent ad eccleſiātriumphantē: quattuor ſequentes ad eccleſiam militantem.Quattuor enī eorum quę in oratione dn̄ica petuntur/ petit ſibi eccleſia fieri in via dum militat: Tria petit ſibi fieri in patria vbi triumphat. Et licet tempore pręcedāt quę ſunt ī via:matthęus tamē prępoſuit petitiones quę implētur in patria:quia bona in patria potiora ſūt bonis vię. Et eſt prima petitionū pertinentiū ad eccleſiam triūphantem: Sanctificet̉nomen tuū. Et expone ſicut prius. Panem noſtrumquotidianum: Hęc eſt prima petitionū pertinentium adeccleſiam militantē. Et intelligit̉ de pane ad ſuſtentationē vitę neceſſario ⁊ de viatico. Vnde hoc ẜm ꝙ etiam prędictū eſtpoteſt eſſe/ immo eſt cōmunis vtriqꝫ .ſ. vię ⁊ patrię: licet Beda hoc non dicat. Quęrit̉ hic: cur petitiōes pertinētes ad patriam comp̄henſę ſunt ſub ternario? Reſpōdeo: quia ſummabeatitudinis in patria eſt trinitatis viſio ſiue perfruitio. Iteꝫcur pertinētes ad viam ſub quaternario? Quia forma quadrata: id eſt ſtabilitas neceſſaria eſt in huiꝰ vitę lubrico.Cum enim ignores ſi viueſcras: qua de cauſa ita ſollicituses? Accinctos ⁊ alatos nos vult eſſe: tm̄ naturę ſatiſfacientesnō luxurię vl̓ auaricię. a ¶ Et dimitte nobis ⁊cͣ. Cū quaſpe orat qui inimicitiam ſeruat/ etiam aduerſus lędentē? Eccͣjxxviij. a. Homo homini ſeruat iram ⁊ a deo quęrit medelam?Si ergo qui lęſus eſt fruſtra orat niſi indulſerit: quomodo putas orat qui per iniuſticiam alios lędit ⁊ grauat? Sed multinolentes dare veniam peccantibus in ſe fugiūt hanc orationem. Stulti primum: quia non ſic orant vt docuit chriſtusnec ſūt chriſti diſcipuli. Secundo: quia nec pater exaudit orationem quam filius non dictauit. Cognoſcit enim pater filijſui ſenſum: ⁊ v̓ba nō ſuſcipit q̨̄ vſurpatio humana excogitauitſꝫ q̨̄ ſapiētia chriſti expoſuit. Nō dixit: ſicut ⁊ nos dimittemꝰ:ſꝫ dimittimꝰ: vt pͥus dimittamꝰ ⁊ poſtea petamꝰ dimiſſionem.Rememorat hic dn̄s pctōꝝ vt humiliet: iubet remittere vtconſcientiā purget: promittit veniā vt ſtatuat in ſpe: Te facitdn̄m ſuū: ſic̄ decreueris inquit de eo: et ego de te decernā: tuꝯſeruo dimittis/ ego ſeruo: tu obnoxiꝰ peccato: ego ſine pctō.Sꝫ dicis: īiuſte paſſus ſū/ hͨ ſūt peccata. Si enī iuſte pctā nōſunt: et tu taliū venis accipere remiſſionē? Poterat quidē deus ſine hoc dimittere: ſed vult falſitatem noſtram repellere: etphilatropię occaſiones ſtudet dare. d ¶ Et ne nos inducas in temptationē. Quia multa magnifica ſupra poſuitnunc addit humilitatis doctrinam: vt dū dicūt: Et ne nosinducas in temptationē: cognoſcant ſe eſſe infirmos: etcognitio infirmitatis gloriatiōis cauſam extīguat. Duo ergopetimꝰ: vt nō īducat ī tēptationē: ⁊ vt īductos nos liberet deꝑiculo temptationis Nam ſi ẜm veritatem iuſticię hominesexaminaret nullus poſſet fieri ſaluus: ideo difficile tēptat: ettamdiu temptat donec nos vincamꝰ temptationē. Sed qͣꝫdiunos velle vincere oſtendimus: nō virtutem noſtram temptatſed voluntatem .j. Corꝭ. x. c. Fidelis deus ⁊cͣ. Volens autemglorificare hominē/ temptat eum: non vt cum magno iudicioglorificet/ ſed ne ſine cauſa glorificet: docet humiliter renuere

agones non inſilire. Libera nos/ a pernitioſo. Peruitioſumdiabolum vocat: iubens nos ad ipſum implacabile haberpręlium: et monſtrans ꝙ non natura talis eſt: ſed propteabundantiā malicię ſic vocatur: et quia a nobis nihil paſſusnoſ perſequit̉. Et nō dixit: a malis libera nos ſed a malo: vonon odiamus proximos cū ab ipſis mala paſſi fuerimꝰ: ſedab illis ad iſtum trāſponamus inimicitias ſicut ad cauſanmalorum. Tuū enim eſt regnum ⁊ virtꝰ ⁊ gloria. Hic eſt tertus: Chryẜ. In vtroqꝫ regno ad tres pͥmas petitiones pertinent hęc tria. Ac ſi dicat quis: Non habet deus regnū in terra? Reſpondet: Tuū eſt regnū. Non pōt deꝰ facere in terrisqd̓ oratis: Fiat voluntas tua? Reſpondet tua eſt virtus. Itēdei gloria eſt: ſi dimittētibꝰ dimittat.X neceſſariꝰ. Et quanto plus comedit̉: tāto amplius eſuritur. Eccͣj. xxiiij. c. Qui edunt me adhuc eſurient ⁊cͣ. Sequit̉.a ¶ Et dimitte nobis: vt liberi redeamus ad patriam ⁊ expediti. b ¶ Peccata noſtra: ſeu debita noſtra: ſcd̓m Marthęum. Peccata ſiquidem dicuntur debita: quia peccantesfaciunt debitores. Vnde Psͣ. Mutuabit̉ peccator ⁊ non ſoluet: qꝛ nō habet vnde. Hęc ſunt enī debita quibus obligataerat mulier ſunamitis. iiij. Regꝭ. iiij. a. Nec habuit vnde ſolueret: volebat filios ſuos vendere: ſed heliſęꝰ .i. chriſtꝰ dedioleū gratię/ vnde ſoluit/ miſericordiā in alios faciendo. Eccj.xxviij. a. Relinque ꝓximo tuo nocenti te: ⁊ tunc dep̄canti tibi peccata ſoluent̉. Psͣ. Ex vſuris quas reqͥrit diabolus ex l̓debito: ⁊ iniqͥtate/ ecce ſors: redimet dn̄s animas eoꝝ: et poſtea honorabile erit nomen eorum coram illo. j. Regꝭ. xxij. a.Conuenerant ad dauid omnes qui erant in anguſtia conſtituti ⁊cͣ. c ¶ Siqͥdem ⁊ ipſi dimittimꝰ oī debēti nobis.Augꝰ. Alit̓ nullus totius orationis ē fructus. sͣ. vj. f. Dimittite ⁊ dimittemini: Eadem quippe menſura qua mēſi fueritisremetietur vobis. Ecc̄j .xxviij. a. Homo homini ⁊cͣ. q. d. inconueniēs eſt hoc. Matth̓. xviij. d. Serue nequā ⁊cͣ. Augꝰ.Nulla alia oratione ſic oramus: quaſi paſcamur cum dn̄o:Et bn̄ poſt cibū petit̉ venia pctōꝝ: qꝛ ī cibo defacili peccat̉.Unde Iob. j. a. Cum tranſiſſent in orbem dies conuiuij/ mitebat iob ad illos ⁊ ſanctificabat eos: cōſurgenſqꝫ diluculo offerebat holocauſta per ſingulos/ dicēs: Ne forte peccauerintfilij mei. Ubi dicit Gregꝰ in moral̓. Corpus dum refectionereſoluitur/ animꝰ ad inane gaudium relaxatur. Peccatur autem defacili ī pane materiali/ abuſu voluptate/ tenacitate/ ꝓdigalitate/ nimia ſaturitate. Ezech̓. xvj .ſ. Hęc fuit iniquitasſodomę ocium ⁊cͣ. In doctrinali peccatur defacili: negligentia/ curioſitate/ tenacitate/ ocioſitate. Prouerb̓. xj. d. Qui abſcondit frumenta: maledicet̉ in populis. Eccͣj .xxvj. d. Difficile exuitur negocians a negligentia ſua: ⁊ non iuſtificabiturcaupo a peccatis labiorum. In ſacramentali peccatur: irreuirentia/ indignitate/ et infidelitate. j. Corꝭ. xj. g. Qui manducat indigne ⁊cͣ. In omnibꝰ peccat̉ īgratitudine. Ecc̄j. xxix. d.Paſcit dominꝰ .ſ. et potabit īgratos: et adhuc amara audiet.Hieroꝰ. Quaſi dominꝰ petat ſymbolum de pane/ orandumeſt: dimitte nobis. Sequitur: d ¶ Et ne nos inducas intemptationē: id eſt non permittas nos in temptatione ſūperari: ſtne qua nullus probatus eſt. Psͣ. Proba me deus ētempta me. Eccͣj. xxxiiij. b. Qui non eſt temptatus pauca fecognoſcit. Sed libera nos a malo. Augꝰ. In mala quę noſdum ſunt/ non permittas nos induci: et ab eis in quibus ſumus inducti/ libera nos. Psͣ. Eripe me de luto: id eſt peccato tenaci ⁊ vili: vt non infigar per conſuetudinem et obſtinationem. Amen. Hieroꝰ. Hoc eſt ſignaculum orationis: id eſtvere/ fideliter. Tres primę petitiones ſine coniunctione ponuntur: quattuor vltimę ſunt coniunctę. Quare hoc? Quiatres primę pertinent ad ſtatum vbi trinitas erit omnia in diubnibus: veritas in rationabili: ſecuritas in iraſcibili: ſuauſitasin ꝯcupiſcibili. Quattuor vltimę ꝑtinent ad ſtatum vie: volmultis ſimul īdigemꝰ. sͣ. x. g. Martha martha ſollicita es e¶§ Item via lubrica eū

A

Mora-

¶ Pō. j6.

Pr̄. xj1.

Scd̓mChryẜ.

A hutitur in par

Pē ij.

piſ