Euangelijſcd̓mLucam
Imus: Da qd̓ petimus: quia potes. Es enī in cellario tuo: vbiomne bonū affluit ⁊ redundat. j. Timoth̓. vj. c. Beatus ⁊ ſolus potens rex regum ⁊ dn̄s dn̄antiū: qui ſolus habet immortalitatē ⁊ lucem habitat inacceſſibilē. Roma. x. c. Idem dn̄somniū/ diues in omnes qui inuocāt illum. Vnde ſponſa congratulans ait Cantꝭ. j. a. Introduxit me rex in cellaria ſua: exultabimus ⁊ lętabimur ī te. Item Can̄. ij. a. Introduxit merex ī cellā vinariā ⁊cͣ. Et ſtatim videns ſuauitatis abūdantiādixit: Fulcite me floribꝰ/ ſtipate me malis. Septimo: vt oſtēderet qualis locus pręparat̉ nobis ⁊ vbi. Ioh̓. xiiij. a. Uadovobis parare locū. Ioh̓ xvij. d. Quos dediſti mihi volo vtvbi ego ſum ⁊ illi ſint mecū. In his tribus verbis .ſ. Paternoſter qͥ es ī cęlis/ captatur beniuolētia. Primo a perſona rogati: cum dicitur: Pater. Secūdo a perſona rogātcum dicitur/ noſter. Tertio a perſona aſſeſſoꝝ cum dicit̉:es in cęlis. Deinde ſequunt̉ petitiōes ẜm matthęū. Ipſeenī primus ſcripſit euangeliū: et ab ipſo ore dn̄i accępit. Eratenī vnus ex tribus ad quos habitꝰ eſt ſermo in monte: Vndeprolixiꝰ ⁊ diffuſius ponit dn̄icam orationē: Lucas trāſit breuius: qꝛ viderat matthęū plene ꝓſecutū. Scd̓m mattheumnanqꝫ oratio dn̄ica octo partibꝰ ꝯſtat. Pręmittit̉ enī captatio beniuolentię: Sequunt̉ ſeptē petitiones: quarū duplex ēordo: Unus ẜm ꝙ in nobis implent̉. Alius ẜm dignitatē reꝝpetitarū: et hunc tenet matthęus: er lucas ſimiliter: quia premittunt dignitates. Similit̓ fecit Eſa. xi. a. qui dona digniora p̨̄poſuit: deſcēdēſ de ſapīa ad timorē. Sic etiā fec̄ moyſes:mandata de colēdo deo p̨̄poſuit mandatis de proximo diligendo: Exo xx. a. Vt aūt meliꝰ videamꝰ dignitatē petitionū:et quō vna oriat̉ ex alia: ordinē per quem in nobis implenturprimo exequamur: ⁊ poſtea ad ordinem euangelicum reuertemur. Prima ergo petitio ē: Libera nos a malo: quamponit matthęꝰ: ſed lucas tacet: qꝛ intelligit eā ſub illa: Et nenos inducas ī tēptationē. Cōſiderauit enī qꝛ matthenon dixerat: et libera noſ a malo repetendo/ et: Sic enim videret̉ facere duas petitiōes repetēdo copulatiuā cōiūctionē:Immo ait: Sed libera nos a malo: ponēdo ꝯtinuatiuācōiunctionē: Unde viſum ē velle vnā tm̄ eſſe petitionē. Veruntū iſta .ſ. Libera nos a malo/ prima eſt petitio: qꝛ homo volens aſcendere in cęlum: videns quia non poteſt aſcendere niſi prius fuerit liberatꝰ a malis p̨̄ſentibus/ clamat orando: Libera nos a malo multiplici: id eſt a peccato originali/ a peccato actuali ab amore mūdi/ a ꝓprio ſenſu/ a ꝓprievoluntate/ a diaboli poteſtate. His depoſitis fit homo pauper ſpiritu: qd̓ totum fit ꝓpter donū timoris: quia timor dn̄iexpellit peccatū: Ecc̄ͣj .j. c. Unde cū dicimꝰ: Libera nos amalo: rogamꝰ nobis dari donū timoris: per qd̓ effecti pauperes ſpiritu liberamur a malo: Et ita pͥma petitio petit donū timoris: qd̓ efficit v̓tutē pauꝑtatis/ ⁊ expellit peccatū ſuꝑbię ⁊ complet ipſam primam petitionē. His autem omnibusabdicatis: inſurgunt tunc fortiores temptatiōeſ: quia pharaocontemptus ſurgit in ſcandala. Propter qd̓ dicit Ecc̄ꝰ. ij. a.Fili accedēs ad ſeruitutē dei ⁊cͣ. Idcirco obtēta hac petitione/ neceſſaria eſt māſuetudo: quę nec irritat nec irritatur: nealiquibꝰ iniurijs laceſſitur. Vnde recte ſequitur: Et ne nosinducas in temptationē: id eſt nō permittas nos ſuccubere in temptatione: id eſt da nobis donū pietatis per qd̓ mites effecti ꝯtemnamꝰ iniurias: et ſic nullis temptationibꝰ ſuccumbamꝰ. Sic̄ enī donū timoris efficit paupertatē: ſic dotiūpietatis efficit manſuetudinē. Et ſicut in prima petitione petitur donū timoris: ita ī ſecūda petit̉ donū pietatis/ ⁊ expellitur inuidia. Nec oramus vt nō veniāt temptatiōes: ſed neinducamur in temptationibꝰ: qd̓ ē ſuccūbere tēptatori. Sedqͣꝫuis homo ſit liberatꝰ a malo per donū timoris ⁊ virtutempauꝑtatis: nec frangatur aduerſis per donū pietatis ⁊ viriū.tem māſuetudīs: adhuc ī multꝭ offendit qͦtidie: qꝛ nemo ē quinon peccet: vt d̓r. iij. Regꝭ. viij. e. et Ecc̄s. vij. c. ideo necenſaria ē virtꝰ luctꝰ: quā efficit donū ſciētię qͦ pctā qͦtidiana ſauat:Unde tertio ſequitur: Et dimitte nobis debita noſtra⁊cͣ. Hoc eſt/ da nobis donum ſcientię quo illuminati peccata ⁊ miſerias noſtras videamus ſeu cognoſcamus ⁊ cognusG lugeamꝰ: et ſic
Sed lucas cauſa breuitatis dimiſit duas: vt dicit Beda: vtpatebit inferiꝰ. Et ſunt diſtinctę iſtę ſeptē petitiōes ẜm duasvitas: tꝑalē .ſ. et cęleſtē: de quibus prius actū eſt in fine capituli p̨̄cedētis. Tres pͥmę petitiōes ꝑtinēt ad vitā cęleſtē: Ibienī ꝯſūmabunt̉: ſed hic inchoant̉. Treſ vltimę ad vitā tꝑalē:Media .ſ. Panē noſtꝝ ⁊cͣ. eſt cōmunis ⁊ qͣſi ꝯfiniū vtrarūqꝫꝯfortās ⁊ dirigēs trāſeuntē de vita tꝑali ad cęleſtē. Sufficiētia aūt petitionū ſic patet. Oīſ petitio aut ē de bono adipiſcēdo/ et ꝓprie dicit̉ oratio: aut de malo amouēdo/ et ꝓprie dicit̉dep̄catio. Omne aūt bonū/ aut eſt bonū cęleſte/ aut ſpūaleaut tꝑale .i. aut bonū glorię/ aut bonū gr̄ę/ aut bonū naturę.Nā bonū fortunę ſub bono naturę ꝯtinet̉. Bonū cęleſte petitur ibi: Adueniat regū tuū. Bonū ſpūale: ibi: Fiat voluntas tua. Bonū tꝑale: ibi: Panē nr̄m: ſicut patebit infra: Et ita in his tribꝰ petit̉ om̄e bonū. Itē oē malū/ aut ē pręteritū/ aut p̨̄ſens/ aut futurū. Amotio mali petitur ibi: Dimitte nobis ⁊cͣ. Cautela ꝯtra futurū petit̉: ibi: Et ne nosinducas ⁊c̄. Liberatio a p̨̄ſenti petitur ibi: Sed liberanos ⁊cͣ. Septima petitio .ſ. Sanctificet̉ nomē tuū: eſtqͣſi ꝯfirmatio oīm. Inchoauit aūt ieſus tāqͣꝫ bonꝰ mgr̄ or̄onēſuā a noīe pr̄is nō a noīeˣ dn̄i: qꝛ magiſ amari appetit qͣꝫ timeri: et pater nomē eſt amoris. Un̄ Hiere. iij. b. Saltē amodovoca me pater meꝰ ⁊cͣ. Itē vt daret orantibꝰ fiduciā impetrādi. Un̄ btūs Bern̄. Oro quę paterno dulceſcit noīe: oīm petitionū mearū impetrandarū fiduciā mihi p̨̄ſtat. Eſa. xlix. d.Nunqͥd pōt mater obliuiſci infantē ſuū vt nō ⁊cͣ. Itē vt vocātes pr̄em ſe filios recognoſcāt: nō degenerāteſ a tāto ⁊ tali patre qͥ affectu ⁊ beniuolētia pat̓ ē. Eſa. lj. a. Attēdite ad abraāpr̄em vr̄m .i. chriſtū: ⁊ ad ſarā q̨̄ peꝑit vos .i. eccleſiā. Itē vtſic excitet nos ad orādū ⁊ honorādū ſe. Ecc̄j. iij. b. Gl̓ia hoīſē ex honore pr̄is ſui. Itē vt on̄deret vere orātes ſe nō eſſe ſeruos qͥbꝰ dant̉ mobilia: ſed filios qͥbꝰ debet̉ hęreditas. Ioh̓.xv. b. Iā nō dicā vos ſeruos ⁊cͣ. Matthęꝰ apponit/ noſter:Lucas nō. Per hͦ innuit lucas ꝙ eſt pater oīm ꝑ creationem.Matthęꝰ aūt ꝑ hͦ ꝙ dicit/ noſter: innuit ꝙ ē pater fideliū ſpecialit̓ ꝑ recreationē. Et dic̄/ noſter: nō meꝰ: vt oſtēderet ꝙ nōvniꝰ ſed multoꝝ pater ē. Prius erat pater vniꝰ ꝑ naturam .ſ.chriſti: ſed ex tꝑe factꝰ eſt pater multorum ꝑ gratiā. Item ꝑ hͦinuitat nos ad humilitatem: vt nemo ſibi applaudat de nobilitate generis. Malach̓. ij. b. Nunqͥd nō vnꝰ pater oīm nr̄meſt? ⁊cͣ. Itē per hͦ inuitauit nos ad fraternitatꝭ amorē: vt quilibet pro alio qͣſi pro ſe oret. Iaco. vltꝭ. d. Orate ꝓ inuicē vtſaluemini. Itē per hͦ innuit dn̄ſ ꝙ or̄o quāto cōmunior: tantodeo accęptior. Vn̄ Matth̓. v. g. pręcępit orare pro inimicis.Itē ꝑ hͦ inuitauit noſ ad pacē ⁊ ꝯcordiā: qꝛ nulla diſcordia debet eſſe int̓ fratres. Gen̄. xiij. b. Ne quęſo ſit iurgiū inter me ⁊te: fratres enī ſumꝰ. Itē ꝑ hͦ inuitauit nos ad mutuū honorē:qͥ debet eſſe potiſſime int̓ fratres j. Timoth̓. vj. a. Qui fideles habēt dn̄os nō ꝯtēnāt: ſed magis ſeruiāt/ qꝛ fratres ſunt.Roma. xij. c. Honore inuicē pręueniētes. Itē ꝑ hͦ inuitauitnos ad mutuū auxiliū. Prouerb̓. xviij. c. Frat̓ qui adiuuatura fratre ⁊cͣ. Itē in hͦ ꝙ dn̄s dixit/ noſter: oſtendit ſe eſſe fratrēnoſtrū: alioqͥn nō vere dixiſſet: Pat̓ nr̄. Et in hͦ oſtendit̉ nr̄anobilitaſ: qꝛ fratres ſumꝰ filij dei. Gen̄. xlv. b. Ego ſū ioſephfrat̓ veſter. Matth̓. vltꝭ. b. Nūciate fratribꝰ meis vt eant ingalileā ibi me videbūt. Itē Matthęꝰ addit: Qui es ī cęl̓:Lucas nō. Vterqꝫ bn̄ facit. Lucaſ nō apponēdo innuit eū eſſevbiqꝫ ꝑ potētiā/ ꝑ p̨̄ſentiā ꝑ eſſentiā. Matthęꝰ ꝟo addit hocꝓpt̓ ſeptē cauſas. Primo: vt ores ī ſpū ſecreto ⁊ mundo: qͣle ēcęlū. Ioh̓. iiij. d. Deus ſpūs ē ⁊ eos qͥ adorāt eū / oportet adorare ī ſpiritu ⁊ ꝟitate. Secūdo: vt cęleſtia petas nō terrena.Ioh̓. xvj. e. Uſqꝫ modo non petiſtis quicqͣꝫ in noīe meo: petite vt gaudiū veſtrū ſit plenū. Tertio: vt ad cęli habitaculūtendas. Cantꝭ. j. a. Trahe me poſt te. Quarto: vt ī altiſſimoꝯfidas: cui aſſiſtūt angeli. Psͣ. Qui confidūt in dn̄o ſic̄ monsſion: non cōmouebit̉ in ęternū qui habitat ī hieruſalē. Quinto: vt ſanctum imiteris. Leuitꝭ. xix. a. Sancti eſtote: quia ⁊cͣ.Sexto: vt oſtendat̉ ꝙ potens eſt dare qd̓ petitur: quaſi paterexiſtens in cellario pleno ⁊ referto omniū bonoꝝ affluentia.Unde cum dicimuſ: Qui es in cęlis: idem eſt ac ſi dicere-
S
Al̓. rfilij
Psͣ .124.