Ca.IX

gͦ ipſū: et tollat crucē ſūā quotiddie ēt ſequat̉ me. Qui enī voᵉ luerit aīam ſuam ſaluā facereſͦ ꝑde̓tr eā. Nam qͥ ꝑdiderit animā ſuā ꝓpt̓ me: ſaluā faciet ili lā. Quid enī ꝓficit hoī ſi luincret̉ vniuerſū mūdū: ſeipſumn aūt ꝑdat et detrimētū ſui faci

8 at? Nā qͥ me̓ erubuerit et meos ſermones hūc filius hoīsqͦ erubeſcet cū venerit ī maieſtate ſua ⁊ patris ⁊ ſanctorū anr̄ gelorum. Dico autem vobisvere ſunt aliqui hic ſtantesqui non guſtabunt mortemv do̓nec videant regnum dei.

a ¶ Et tollat crucē ſuam quotidie .i. martyrium ſubeat.Chryẜ. Nō dixit/ neget ſꝫ abneget: parua hac additiōe multam oſtēdens ſuꝑabūdātiā vſqꝫ ad quātū oportet abnegareſe .ſ. vſqꝫ ad mortē exprobrabiliſſimā. Sic exponit̉ quantū ꝓtꝑe martyrij. e ¶ Et ſequat̉ me. Chryẜ. Sūt qͥ diabolū ſequunt̉ ⁊ patiunt̉ ꝓpter ipſum ⁊ animaſtradūt: et qͣꝫ verendūeſt chriſti ꝓfeſſoribꝰnō eandem oſtēderefortitudinē.rem q̨̄ ſupra ſe ē localit̓ attingere niſi ſupra ſeipſum aſcēdat.Un̄ Glo. Niſi quis⁊cͣ. Col̓. iij. b. Expoliantes vos vetereꝫhoīeꝫ cū actibꝰ ſuis.Itē Abneget ſemetipſū: ſe/ ſua ſuoſ: Hoc īnuit̉ ꝑ duplexꝓnomē ⁊ ſyllabicā adiectionē. Ul̓ ſenſū affectū ⁊ intellectū.Chryẜ. Abneget/ nihil cōmune habeat ad ſeipſū: ⁊ ſicut aliofaciēte ſic diſponat̉. a ¶ Et tollat/ ſupra ſe ꝓ cęleſtibꝰ/ nontrahat iuxta terrā ꝓ tꝑalibꝰ. Itē Tollat/ ſpōtaneꝰ nō portetinuitus. Matth̓. xj. d. Tollite iugū meū ſuꝑ vos. b ¶ Crucem/ mortificatiōis ⁊ cōpaſſiōis tꝑe pacis: crucē paſſiōis tēpore ꝑſecutiōis. Gal̓. ij. d. Chriſto ꝯfixus ſū cruci. c¶ Suam: non alienam. Gal̓. vj. b. Unuſqͥſqͣꝫ onus ſuū portabit.Chryẜ. Suam dicit: ne putes chriſti crucē ſufficere ſine tua.d ¶ Quotidię .i. ꝑſeuerant̉. Matth̓. x. c. Qui ꝑſeueraueritvſqꝫ ī finē hic ſaluꝰ erit. j. Corꝭ. xv. d. Quotidie morior ꝓptergloriam vr̄am fratres. Chryẜ. Nullus verecūdet̉ crucē: circumferamꝰ eā vt coronā: Etenī oīa q̨̄ ẜm nos ſunt ꝑ crucemꝑficiunt̉/ regeneratio ꝯſecratio. Propter hoc ī domo ⁊ ī muris ⁊ in ianuis/ ⁊ in frōtibꝰ et in mēte ſcribamꝰ eā. Itē Chryẜ.Non ſimplicit̓ digito crucē inſignire oportet: ſed electione ⁊fide. Si ita īſignauerꝭ vultui tuo: nullꝰ prope ſtare poterit dęmonū vidēs enſem in quo vulnꝰ accępit. Et ita crux dęmōesnō terribiles ſed ꝯtēptibiles facit. e ¶ Et ſequat̉ me: faciēdo qd̓ facit: vl̓ ſuſtinēdo qd̓ ſuſtinet ex charitate. Chryẜ. Sobrietatē ⁊ māſuetudinē oſtēdere ⁊ oēm patiētiā: hoc eſt ſequichriſtū vt oportet. Quidā portāt crucē propt̓ ambitionē: etſignificant̉ ꝑ abſalon ſuſpēſū in quercū. ij. Regꝭ. xviij. c. Beatus Bern̄. O ambitio ambitioſoꝝ crux: quō oēs torques etoībꝰ places? Alij portāt ꝓpt̓ laudē hoīm: vt hypocritę/ ſignificati ꝑ piſtorē pharaonis: Gen̄. xl. d. Alij propt̓ erubeſcētiāvl̓ inuidiā/ ſignificati per aman: Heſter. vij. d. Alij inuiti/ ſignificati ꝑ ſimonē cyreneū: Matth̓. xxvij. d. Alij cū murmuratione/ ſignificati ꝑ latronē ſiniſtrū. jͣ. xxiij. e. Nullꝰ iſtoꝝ ſeqͥt̉dn̄m: ſed tm̄ ille qͥ propt̓ dei gloriā ⁊ ſalutē ꝓpriā ⁊ ꝓximi vtilitatē. Ecc̄j. xxiij. d. Gloria magna ē ſeqͥ dn̄m. Adam ꝑ eſumligni tria ꝑdidit. Libertatē: qꝛ qͥ facit pctm̄/ ſeruꝰ eſt peccati:Ioh̓. viij. d. Itē fęlicitatē: qꝛ miſeros facit pctm̄ ppl̓os: Prouerb̓. xiiij. d. Itē dignitatē: qꝛ ſi ſtetiſſet/ futurꝰ erat comes angeloꝝ ſine morte media. Hęc tria docet h̓ dn̄s recuꝑari ſi volumꝰ. Libertatē/ cū dic̄. Abneget ſemetipſū. Fęlicitatēcū dicit: Tollat crucē ſuā. Dignitatē/ cū dicit: Et ſeqͣt̉me. Gregꝰ in Glo. Niſi qͥs a ſemetipſo deficiat ad eū qui ſuper ſe ē nō appropinquat. Itē nota breuit̓ ī his tribꝰ verbis:Abneget tollat crucem/ ⁊ ſequat̉ me: eſt ꝑfectio chriſtianę religionis. q. d. declinet a malo ⁊ faciat bonū: ⁊ hoc ex charitate.Hoc vltimū dico ꝓpt̓ quoſdā ph̓os qͥ mūdū ꝯtēnebāt: ſed nōex charitate: Ideo duobꝰ p̨̄miſſis addendū eſt tertiū .ſ. ſequidn̄m. Itē abneget ſe ī ꝓſperitate: tollat crucē ī aduerſitate patient̓ ſuſtinēdo: et ſequat̉ dn̄m in vera dilectione. Sequitur:¶ Qui enī voluerit ⁊cͣ. Duobꝰ modis exponit̉ hͦ. Primo ſic: Qui voluerit animam ſuam .i. vitam p̨̄ſentem:¶ Saluā facere .i. in p̨̄ſenti cuſtodire: martyriū declinādovel corpus ſuū in pnīa nō macerādo. h ¶ Perdet eā/ intuturo .i. aīam ſuā. Et ē ſimplex relatio: Qui voluerit ſeruarevita ꝑdet vitā .ſ. qͥ voluerit ſeruare tꝑalē ꝑdet ęt̓nā. Scd̓o ſic.

f¶ Qui voluerit aīam ſuā ſaluam facere/ in futuro:h ¶ Perdet ea .ſ. vitā p̨̄ſentē .i. perditioni exponet in p̨̄ſentiꝓpt̓ deū. Actꝭ. xx. e. Paratꝰ ſū nō ſolū alligari ꝓ chriſto ſꝫ etmori: non em̄ facio aīam meā precioſiorē me. i ¶ Nā quiꝑdiderit aīaꝫ ſuā ꝓpt̓ me .i. vitā p̨̄ſentē ꝑditiōi expoſurit: k ¶ Saluā faciet illā .i. aīam ꝓprię ſūptā. Hilariꝰſuper Matth̓. xvj.Frumentū ſi ſeruasꝗdis: ſi ſemīas renouas. Chryẜ. In pręlijs ſenſibilibꝰ qͥ paratior ē ad occiſionēꝓbior ē ⁊ hoſtibꝰ terribilior/ qͣꝫuis rex nōpoſſit eū ſuſcitare pꝰmortē: quāto magꝭ h̓vbi tāta ſpes reſurrectiōis ē. Sed nos ſumꝰ ſil̓es his qͥ metalla fodiūt ſuo ꝑiculo ſed alioꝝ vtilitate lQuid enī ⁊cͣ. Cōtinua. q. d. dn̄ſ: ꝓ me debetꝭ aīam ponere tꝑe ꝑſecutiōis: ⁊ debetis etiā vitare lucra tꝑalia: Quid enī ꝓficit hoī ſi lucret̉ vniuerſū mūdū? Chryẜ. Milites ſumꝰ: qͥd ea q̨̄ cauponū ſūt tractamꝰ? m GSeipſū aūt ꝑdat: ẜm ꝙ rōnalishō eſt deditꝰ ſenſualitati. Chryẜ. Si viderꝭ famulū in delitijſteipſū ī malis qͥd lucrarꝭ? Et ita nihil ad dn̄am nō lętantē ancillę ꝓſperitas .i. carnis. n ¶ Et detrimētū ſui faciat? q.d. nihil ei ꝓdeſt: īmo nocebit ei: qꝛ quāto ditior fuerit/ magistorquebit̉ in morte ⁊ grauiꝰ puniet̉ in inferno: qꝛ magnę diuitię nō pn̄t haberi ab hoīe abſqꝫ pctō. Un̄ Augꝰ. Oīs diuesaut īiquꝰ aūt iniqͥ hęreſ .i. aut male acqͥſiuit aut male poſſidet.Eccͣj .xj. b. Si fuerꝭ diueſ nō eris īmunis a pctō. Iob xxvij.d. Diues cū dormierit nihil ſecū auferet: aꝑiet oculos ſuos etnihil inueniet. Psͣ. Ne timueris cū diues factꝰ fuerit hō: qm̄⁊cͣ. j. Timoth̓. vj. b. Nihil intulimꝰ ī hūc mūdū: haud ⁊cͣ. Iōdicit Iſid̓. Si hr̄es ſapīam ſalomonis/ ſi pulchritudinē abſalonis/ ſi fortitudinē ſanſonis/ ſi longęuitatē enoch ſi diuitiasanchi/ ptātē octauiani: qͥd ꝓdeſſet tibi ſi tandem caro daret̉ꝟmibꝰ aīa dęmonibꝰ cū diuite cruciāda ſine fine? Augꝰ in libro Proſperi. Bl̓ta nos ī facultatibꝰ nr̄is hr̄e ſuꝑflua ꝓbabimus: ſi neceſſaria ſola retineamꝰ: nam vana q̨̄rētibꝰ nihil ſufficit: alienoꝝ ꝟo quodāmodo detētor ē/ qui ꝓfutura pauꝑibꝰinutilit̓ retinet. o ¶ Nā qui me erubuerit .i. erubeſcibiliade me ꝯfiteri noluerit. Beda. Nō ſufficit ad ꝓbationē fideivox ꝓfeſſiōis quā defendit a verecūdia profeſſio generalitatis. Sūma ē: ꝙ nō ſufficit ea ꝯfiteri q̨̄ oēs generalit̓ ꝯfitētur.Nā generalitas ab eis crubeſcētiā excludit: Nūqͣꝫ fuit erubeſcibile ꝯfiteri deū vnū: ſꝫ qn̄qꝫ fuit erubeſcibile ꝯfiteri deū trinū et humanatū. Hęc gͦ erubeſcibilia ꝯfitēda ſt̓. p¶ Et qͥ ſupple erubuerit meos ſermones: hūc filius homīs erubeſcet. Glo. i. abijciet/ ꝑ ſimile .i. expellet a cōſortio bonorū.q ¶ Cū venerit ī maieſtate ſua ⁊ pr̄is ⁊ ſctōꝝ angeloꝝ: in ſecūdo aduētu/ qn̄ veniet cū ptāte magna ⁊ maiēſtate: vt dicit̉ Matth̓. xxiiij. c. Et angeli et apl̓i ⁊ oēs ſctī cū eo.Eſa. iij. c. Veniet dn̄s ad iudiciū cum ſenibꝰ ppl̓i ſui. Beda.Sūt qͥ dicūt: nos nō erubeſcimꝰ deū ꝯfiteri. Sed ad ꝓbationē fidei nō ſufficit vox ꝯfeſſiōis dū dedignāt̉ īiurias toleraredū erubeſcūt ſi iurgiū cōtigerit pͥores ſatiſfacere. Chryẜ. Siſufficeret fides cordis qͣre creaſſet deꝰ os? r ¶ Dico autē.Qꝛ īuitauerat eccleſiā ad tolerantiā martyrij ꝓponit ei ſolatium refrigerij: qꝛ enī durū erat tolerare martyriū cōdignumerat vt ſubderet ſolatiū. Eccl̓ia enī pͥus patit̉ martyriū: deinceps habitura refrigeriū. Un̄ trāſiuimꝰ ꝑ ignē ⁊ aquā ⁊ induxiſti nos ī refrigeriū. Promittit gͦ eis dicēs: Dico aūt vob̓vere ſūt aliqͦ ⁊cͣ. Uere ſunt: qꝛ habēt eſſe naturę ſine diminutiōe/ ⁊ eſſe grę cū bona volūtate ⁊ viuaci rōne. s ¶ AliqͥChryẜ. Nō deſignat eos ex noīe/ ne cęteri humanū qͥd patiātur. tHHic ſtātes qͥ nō guſtabūt mortē tꝑalē: quę eſtqͣſi qͥdā guſtꝰ reſpectu mortꝭ ęt̓nę. Amb̓. A ſctīs mors qͣſi libādo guſtat̉: vitā vero poſſidēt ī futuro. v ¶ Donec vide☞ ant regnū dei.

I

Marci. 8. d.

lamR

DMatih̓. 16. d.Marci. 9. a.

.4. 6.I. 5. d.

Psͣ .48.

Psͣ. 65.

E 2