Euangelij ſcd̓m Lucam

Et factū eſt cū ſolꝰ eſſet orās:erāt cū illo ⁊ diſcipl̓i: et intere rogauit illos/ dicens: Quemf me dicūt eſſe turbę? At illi rēſponderūt ⁊ dixerūt: Iohang nē baptiſtā: alij aūt heliā: alijv̓o qꝛ ꝓph̓a vnꝰ de pͥoribush ſurrexit. Dixit aūt illis. Uosi aūt quē me eſſe dicitꝭ? Rn̄dēſ

kſimon petrꝰ dixit: Chriſtuml dei. At ille increpās eos p̨̄cępit ne cui dicerēt hͦ/ dicens:in qꝛ oportet filiū hoīs multa panti ēt reprobari a ſenioribꝰ ⁊ pͥno cipibꝰ ſacerdotū ⁊ ſcribiſ et occidi: ⁊ tertia die reſurgere. Dihͦ cebat aūt ad oēs: Si qͥs vultr poſt me venire: abneget ſemet

Manus eius in cōphino ſeruierūt. Eſa. xliij. d. Seruire mefeciſtis ī pctīs vr̄is ⁊cͣ. Sequit̉: a ¶ Et factū eſt ⁊cͣ. Hęceſt quarta pars: in qua qͥd de ipſo ſentiāt apl̓i quęrit/ vt verarn̄ſione eoꝝ falſę vulgi opiniones deſtruant̉. Lucas nō dicitin quo loco fecerit dn̄s hac quęſtionē: cōtinuat tn̄ eam ſic refectioni: qͣſi cōtinueſecuta ſit poſt refectionē. Matthęꝰ autēxvj. b. dicit ꝙ facta ēin ꝑtibꝰ cęſareę philippi/ iuxta locū vbiſordanis orit̉: vt dic̄Hieroꝰ ad radicemmontis libani. Marcus. viij. c. dic̄ ꝙ facta eſt in via cum dn̄sveniret in ꝑtes cęſareę philippi. Potuitaūt eadem iterari: ethͨ facta ē ſtatim pꝰ refectionē/ ⁊ poſtea ī via. Ul̓ qd̓ h̓ d̓r nihilrepugnat qͥn facta fuerit ſemel tm̄ in via: ſed lucas quaſi breuiloquus alia quę facta ſūt int̓ refectionē ⁊ aduentū dn̄i ī partecęſareę philippi p̨̄termittēs: tm̄ facit mentionē d̓ interrogatione facta ī via. Per hāc interrogationē quā fecit diſcipuliſ innuit̉ ꝙ p̨̄lati aut p̨̄dicatores parati debēt eſſe quotienſcūqꝫ etvbicūqꝫ interrogant̉ de fide: Nā hęc interrogatio fuit d̓ fide.j. Pet̓. iij. c. Parati ſemꝑ ad ſatiſfactionē oī poſcenti vos rationē de ea q̨̄ in vobis ē fide ⁊ ſpe reddere. Malach̓. ij. b. Labia ſacerdotū cuſtodiūt ſciētiā ⁊cͣ. Aggei. ij. c. Interroga ſacerdotes legē. Dicit gͦ: Et factū eſt cū ſolꝰ eſſet. Fugerat enī facto miraculo: qꝛ volebāt eū raꝑe vt facerēt eū regē:ſicut dicit̉ Ioh̓. vj. b. Uidebat̉ enī eis ꝙ ſub tali rege egere n̄poſſent. Chryẜ. Quāta caſtrimargię tyrānis: nō vltra vēdicāt legē ⁊ ſabbata: oīa eiecta ſūt ventre eiſ repleto. Fugit etiāvt doceret de factis ꝓprijs nō quęrere gloriam hoīm. VndeAugꝰ ſuꝑ Ioh̓. Fugit dn̄s ad exēplū fugiēdę vanęglorię: etinſinuās ꝙ altitudo ſua nō pōt intelligi. b ¶ Oras. Chryẜ.Pro illis quos pauerat/ vt ⁊ diſcipuli eiꝰ ſibi interrogāti verāꝓfeſſionē ꝓferrēt de eo qͥs eſſet. c ¶ Erāt cū illo ⁊ diſcipuli: Quō gͦ ſolꝰ? Rn̄deo/ ſine turba: vl̓ pͥmo fuit ſolus ī or̄one: poſtea venit ad diſcipulos qͦs dimiſerat. Aliqͥ mouēt hācquęſtionē talit̓: quō potuit eſſe ſolus ī via cū eſſēt cū eo apl̓i?Augꝰ in li. de. ꝯcor. euāgꝭ. dicit: ꝙ hęc q̨̄ſtio poteſt mouere illū qui nunqͣꝫ orauit in via. Chriſtꝰ enim ſolus potuit orare.Hęc tn̄ quęſtio hic nō habet locū: non enī erāt cū eo diſcipuliqn̄ orabat: ſicut p̨̄dictū eſt: et ſicut in Ioh̓. vj. b. legit̉. NotaGlo. Amb̓. Poſt miraculū aūt ⁊cͣ. Infra. Ipſe autē ſolꝰ oratpr̄em. Poſſūt enī ſctī ⁊cͣ. Quaſi hęc duo quātū ad myſteriūꝯiūcta ſt̓: licet diſiūcta ſint quātū ad hiſtoriā. Sꝫ myſtice ſancti poſſunt eē cū dn̄o .i. ei adhęrere fide ⁊ dilectiōe/ ita tn̄ ꝙ ipſe ſolꝰ ſit cū orat: qꝛ ſolꝰ paterna nouit arcana: ita ſolꝰ qd̓ orādū nouit orat. Roma. viij. e. Neſcimꝰ qͥd oremꝰ ꝓut oportet.Sequit̉ ibidem. Cū diſcipulis aūt nō reꝑit̉ oraſſe ⁊cͣ. Cōtra.Immo d̓r hic: Factū eſt cū eſſet ſolus orās erāt ⁊ diſcipl̓i eiꝰcū eo. Itē Matth̓ .xxvj. d. Rn̄deo: ad pͥmū dicendū ꝙ factomiraculo panū aſcēdit in montē ſolus: et ibi ſolꝰ orauit: vt d̓rIoh̓. vj. b. Poſtea ꝟo venit ipſe ad diſcipulos qͥ iam aſcēderant nauiculā ex eius iuſſione: vt d̓r Matth̓. xiiij. c. Ad ſecūdū dicēdū ꝙ qn̄ dn̄s orauit in mōte/ aſſumptis petro/ iacobo⁊ iohanne/ ſeꝑauit ſe ab illis ꝑ iactum lapidis: vt d̓r. jͣ. xxij. d.Sequit̉: d ¶ Et interrogauit illos: intellige longe poſtor̄onē: et poſt reditū ad eos. e ¶ DDicēs: quē me dicūt eēturbę? Bn̄ dic̄ turbę: qꝛ variaſ de chriſto habebāt opiniōeſ.Seorſū autē vult audire ſnīam turbarū: et ſeorſū diſcipulos:ne videāt̉ diſcipuli ſnīam habuiſſe a turbis. Sic debet p̨̄latꝰq̨̄rere a collateralibꝰ ſuis. Sed decętero nō hr̄et p̨̄bēdā qͥ diceret veritatē: ſi quis diceret ei: tu es herodes aut pharao occidens ſeu mergēs pueros in aqͥs diuitiarū/ p̨̄bēdas eis ꝯferēdo: ſtatim exiret aulā qui vult eē pius .i. verax. Prouerb̓. xxixb. Princeps qͥ libent̓ audit ꝟba mēdacij/ oēs mīſtros habet

implos. Matth̓. xj. a. Ecce qͥ mollibꝰ veſtiunt̉ in domibꝰ regū ſūt. f ¶ At illi rn̄derūt ⁊ dixerūt: iohānē baptiſtāſupple dicūt aliqͥ te eſſe. g ¶ Alij aūt heliā: alij vo qꝛ ꝓpheta vnꝰ de pͥoribꝰ ſurrexit .i. heliſęus vel hieremias.Amb̓. Opinio de iohāne ideo fortaſſe erat: qꝛ in mr̄is vteropoſitꝰ dn̄i p̨̄ſentiā ſētiebat. sͣ. j. d. De helia: qꝛ raptꝰ ē ad cęlū.iiij. Regꝭ. ij. b. Et vēturus creditur: Malach̓. vltꝭ. b. De hieremia: qꝛ ī mr̄is vt̓oſctīficatꝰ ē. Hiere. j.b. Hieroꝰ. Quęrētiqͣre hęc opinio fueritde helia vl̓ hieremiavel iohanne: rn̄demus: qꝛ alieni erroris nō ē nr̄m reddere rōnē. h Dixit aūt illis: vos aūt: qͥ nō eſtis de turbiſ:l ¶ Quē me eſſe dicitꝭ: rn̄dēs ſimon petrꝰ. Amb̓. Nōppl̓i expectās ſnīam ſed ſuā promit. Beda. Unꝰ ꝓ oībꝰ ⁊ proībꝰ: qꝛ ſenior ⁊ pͥnceps apl̓oꝝ. k Dixit: chriſtū dei. Hilariꝰ. Fides petri dei filiū ⁊ hoīeꝫ vidēs/ vtrūqꝫ cōplexꝰ ē/ dicēs chriſtū dei. l ¶ At ille increpās eos p̄cępit ne cuidicerēt hoc dicēs: qꝛ ⁊cͣ. Septē rōnes aſſignat Ambro.in Glo. quare ꝓhibuit dn̄s diſcipulis ne dicerēt ipſū eſſe filiūdei. Prima vt fallat mūdi pͥncipē. Scd̓a/ vt doceat humilitatē. Tertia/ vt vitet iactātiā. Quarta/ ne adhuc rudes diſcipl̓imaiorꝭ p̨̄dicatiōis mole p̄merent̉: qꝛ ſi an̄ reſurrectionē filiūdei eſſe p̨̄dicarēt: incūberet eis ꝓbatio: ⁊ neſcirent hͦ ꝓbare/ qꝛrudes erāt: nōdū roborati ꝟtute ſpūs ex alto: nōdū eis ſuggeſſerat oīa: Pꝰ aſcēſionē ꝟo accępto ſpūſctō ad id ꝓbādū/ plurahabuer̄t argumēta .ſ. qꝛ reſurrexit ⁊ qꝛ aſcēdit. Un̄ qͥnta ratioē: qꝛ ꝑacto paſſiōis ſacramēto oportuniꝰ p̨̄dicabit̉ filiꝰ dei cūiam fuerit īmortal̓. Sexta/ qꝛ tūc nō ꝓdeſſet eū publice p̨̄dicare filiū dei quē mox viſuri eſſent flagellatū ⁊ crucifixū. Septima: tūc ꝓhibent̉ euāgelizare dei filiū vt poſtea euāgelicēt crucifixū. m Quia oportet filiū hoīs multa pati. Etgo qͥ nō patit̉ multa nō eſt filiꝰ hoīs nec ſimilis filio hoīs. jͣ.vltꝭ. d. Nōne oportuit chriſtū pati ⁊cͣ. n¶ Et reprobari aſenioribꝰ ⁊ pͥncipibꝰ ſacerdotū ⁊ ſcribiſ. Ab iſtꝭ qͥ erātī lege honorabiliores plura paſſus ē dn̄s a qͥbꝰ potiꝰ debuithonorari. o ¶ Et occidi ⁊ tertia die reſurgere. Oſeevj. a. Uiuificabit nos poſt duos dies ⁊ tertia die ſuſcitabitnos. p ¶ Dicebat aūt ⁊cͣ. Quīta ꝑs capl̓i. Poſtqͣꝫ diſcipulos de paſſiōe ſua ꝑ̨̄monuit/ docet eoſ generalit̓ qͥd faciēdū ſittꝑe pacꝭ/ qͥd tꝑe ꝑſecutiōis. Tꝑe pacꝭ caro ē ieiunijs ⁊ vigilijet hmōi refrenāda. Tꝑe ꝑſecutiōis morti ſi neceſſe ē exponēda ē aīa. Un̄ Beda. Sic̄ ꝑſecutiōis tꝑe ponēda ē aīa: ita ī pace ſūt deſideria t̓rena refrenāda: vt quāto videt̉ hō ſecurior:tāto ſit ad ſui cuſtodiā ſollicitior. Nota tn̄ ꝙ ea q̨̄ hic dicunt̉quātū ad myſteriū oībꝰ ꝯgruūt: quātū ad hiſtoriā ſpecialit̓ īuitat pͥmitiuā eccl̓iam ad tolerātiā martyrij. Un̄ dicit: Dicebat aūt ad oēs. Chryẜ. Agonitheta ſi amicū habet/ nonvult eū gratꝭ coronare: ſꝫ ꝓ ꝓprijs laboribꝰ: ⁊ ꝓpter hͦ maximeqꝛ diligit eū. ¶ Si qͣs vult. q. d. nullū cogo: ſed volūtarie veniētē illū ſuſcipio. Un̄ Chryẜ. Si qͥs auꝝ daret aūt theſaurū ꝓponeret nō vocaret cū violētia ſꝫ volūtarie currerenthoīes: multo magꝭ q̨̄ ſūt ī cęlis: Si enī natura rerū nō ꝑſuadet tibi currere nec dignꝰ es acciꝑe: ideo non cogo: ſed ſi quisvult venire poſt me hūc voco. Dic̄ gͦ: Si qͥs vult poſt mevenire: nō poſt mea. Ecc̄i. xxxj. b. Btūs diues qͥ inuētꝰ eſtſine macula qͥ poſt auꝝ nō abijt. Itē poſt me venire/ nō pręire: vt petrꝰ: Mat. xvj. d. Uade poſt me ſathanas. r ¶ Abneget ſemetipſum: id eſt pro me vitam ꝓpriam vilipēdat̉.G Et tollat crucemAlit̓ exponit̉. r ¶ Abneget ſemetipſū .i. vetuſtatē ſuamabijciat ⁊ ſeipſū excedat vt ſic ad deū accedat: Alit̓ nō poteſtqͥs ad deū aſcēdere/ niſi ſuꝑ ſeipſū aſcēdat. Sic̄ aliqͥs nō pol̓rem quę ſupra ſe eſt

Psͣ .80.Quarta pars

C

Matih̓. 16. b.

3

Matib. 16Marci. 8. -

5

1 Qulnu p

Aluci