Druckschrift 
3 (1500)
Einzelbild herunterladen
 

CA.VII

a Uid nē Ca. VII. ceſſe eſt homī maiorab ſe q̨̄rere: cū ignoret qͥdc ꝯducat ſibi ī vitā ſuar numerū dierū ꝑegrinatiōis ſuę: et

d tꝑe qd̓ ve̓lut vmbra p̨̄terit?e Aut qͥs ei poterit indicarequid poſt eum futurū ſub ſof le ſit? Melius eſt nomē bognum qͣꝫ vngue̓nta precioſa:

pōt falli p̨̄uidētia dei: ergo neceſſariū eſt hoc fore. Sed nō ſequit̉ hoc: qꝛ p̨̄uiſio dei nō coaptat̉ rebuſ: Res em̄ mutabilesſunt: ⁊ p̨̄uiſio īmutabilis eadē cōtrarioꝝ.a. VII.Uid neceſſe eſt homi­po.¶q Ini ⁊cͣ. Sccaſione verboꝝ intellectū hͦdētiū de deo⁊ de eius p̨̄ſciētia diſputantiū/ ſępe cadunthomines in errorē: vtcredāt ſe nō poſſe vitare peccatum: exquodeus p̨̄uidit ipſū peccaturū: Ideo ſalomōdehortat̉ infirmos atali diſputatiōe/ dicens: a Quid neceſſe ē homini maiora ſe quęrere .i. inquirere? q. d. non eſt neceſſe. Un̄ Ecc̄iiij. c. Altiora te ne quęſieriſ: ⁊ fortiora te ne ſcrutatꝰ fueris: ſedquę p̨̄cępit tibi deus cogita illa ſemꝑ. Prouer. xxv. d. Sicutqui mel comedit multū nō ē ei bonū: ſic qui perſcrutator eſtmaieſtatis opprimet̉ a gloria/ inani .ſ. quam quęrit: vl̓ diuinaquā ingenio ſuo metiri cōtendit. Ro. xij. a. Non plus ſapereqͣꝫ oportet ſapere: ſed ſapere ad ſobrietatē. b Cum ignoret homo/ quid conducat ſibi in vita ſua numerūdierum ꝑegrinationis ſuę: id eſt vitę ſuę qua peregrinat̉ a domino ſuper terrā. q. d. quid neceſſe eſt homini maiora ſe quęrere .i. plura qͣꝫ expediat/ vel neceſſariū ſit ei noſſe: cūignoret quid cōſeruet ſibi in vita ſua numerū dierum ꝑegrinatiōis ſuę .i. dies numerabiles .i. paucos: qͥ vix ad cognoſce̓da neceſſaria ſufficiūt. Uel ſic lege ſcd̓m Glo. a Quineceſſe eſt homini maiora ſe quęrere .i. nō neceſſaria⁊ difficilia: b Cum ignoret quid cōducat ſibi: id eſtquid ſit vtile vel inutile ſibi: c In vita ſua/ ꝓpria: necdūaliena. Itē/ a Quid neceſſe ē homī maiora ſe quęrere cum ignoret numerū dierum peregrinatiōiſuę .i. qͣꝫdiu victurus ſit ī hac vita ꝑegrina. Et iterū: Quidneceſſe eſt homini maiora ſe quęrere cū ignoretde tempore: d Qd̓ velut vmbra p̨̄terit? id eſt vaniſſime ⁊ velociſſime qͣꝫ breue ſit ⁊ qͣꝫ chaꝝ. Merito autē peregrinatio dicit̉ huius vitę viatio: quia ꝑegrina eſt nobis regio huius exilij. Vnde. ij. Corinth̓. v. b. Dum ſumus in hoccorpore ꝑegrinamur a domino: Et qꝛ tranſire debemus mare huiꝰ mūdi ad viſitandā hieruſalē ciuitatē ſupernā. Ab ipſoem̄ baptiſmo cruce ſignati ſumus per fidem: ⁊ baculū ſanctꝭſpei ibidem ſuſcępimus/ quo fulciremur in diſcriminibus vię.Perā etiā charitatis ibidem aſſumpſimus: qua nobis ⁊ ꝓximis neceſſaria ꝓuideremus. Et tangit ſalomon hic tres cauſas: ꝓpter quas ſūma ſtulticia ē maiora ſe quęrere et neceſſaria dimittere. Prima eſt incertitudo mortis: quę tangit̉: ibiNumerū dierum ꝑegrinatiōis ſuę ⁊c̄. Propter qd̓deberet homo eſſe intentus ⁊ ſollicitus tm̄ circa bona opera⁊ neceſſaria ad vitam ęternā habendā. Vnde dn̄s ipſemet dicit. Ioh̓. ix. a. Me oportet operari opera eius qui miſit medonec dies eſt: veniet nox quādo nemo poteſt operari. Et. jͣ.lx. c. Quodcūqꝫ poteſt manꝰ tua inſtanter operare: quia necopus nec ratio nec ſciētia nec ſapiētia erūt apud inferos quotu ꝓperas. Secūda cauſa eſt breuitas tēporis: quę notat̉: ibiEt tempore qd̓ velut vmbra p̨̄terit: qd̓ vix ſufficit adꝑagendum iter ꝑegrinationis vitę p̨̄ſentis. Et ideo tempusdeberet eſſe p̄cioſiſſimū ⁊ tm̄ in bonos vſus expendi. Oportebit enim quēlibet in die iudicij reddere rationē de qualibetparticula temporis: qualiter ⁊ in quos vſus ſit expenſa: N.ſic nō perit capillus de capite: ſic nō peribit momētū de tenpore: vt dic̄ Bern̄. Ideo dr̄ Thren̄. j. e. in ꝑſona eccl̓ię. Abſtulit dn̄s om̄s magnificos meos de medio mei: vocauit aduerſū me tēpus vt cōtereret electos meos. Tertia cauſa eſt:qꝛ neſcit hō quid filij ſui poſt eum facient ꝓ eo: Et ideo vtileeſſet vt ipſemet in vita ſua ꝓ ſe oꝑaret̉. Et hoc eſt qd̓ ſequit̉:e AAut quis ei poterit indicare quid poſt eum futurū ſit ſub ſole .i. in tempore? q. d. non poteſt ſcire homoquid fiet poſt mortem eius ꝓ eo a filijs ſuis: vel ab alijs. Et

ideo bonū eſt vt quilibet ꝓ ſeipſo laboret dum licet: ⁊ de fineſuo cogitet aſſidue: ⁊ quę ſint ei neceſſaria in via quęrat: ⁊ curioſa ⁊ inutilia dimittat. Vnde Psͣ. Notū fac mihi dominefinem meū: ⁊ numerū dierū meorū quis eſt vt ſciā quid deſitmihi. Sap̄. ix. d. Difficile ęſtimamus quę in terra ſunt: ⁊ quęin proſpectu ſunt inuenimus cum labore:quę in cęlis autē ſuntquis īueſtigabit? q. d.nullus. Quę autē ſintilla vtilia et neceſſariacirca quę debet homoeſſe ſollicitus et attentus/ oſtendit ſalomondiuerſis ꝓpoſitionibus/ dicens: f ¶Melius eſt nomenbonū .i. bona fama a bonis exhibita: g Ꝙ vnguentap̄cioſa/ corporalia: quia illa ſolum corpus reficiūt: ſed bonafama animā impinguat. Vnde Ecc̄i. .xlj. c. Curā habe de bono nomīe: hoc em̄ magis ꝑmanebit tibi qͣꝫ mille theſauri magni ⁊ p̄cioſi. Itē f Melius ē nomē bonū quo a chriſtochriſtiani nominamur: g Ꝙ vnguēta precioſa quibꝰcorpora inungunt̉. Huiuſmodi em̄ vnguēta quattuor p̨̄ſtantcorporibꝰ .ſ. ſanitatē/ nitorem/ odorem/ incorruptionē: Sedhoc nomē nō ſolū confert animabꝰ ſanitatē ⁊ nitorē ſpiritualē⁊ odorem ⁊ incorruptionem: ſed etiā confert regnū ęternū ⁊ſacerdotiū. Vnde. j. Pet̓. ij. b Uos eſtis genꝰ electu/ regaleſacerdotiū. Cōfert etiā ęternę hęreditatis filiationē: vt .ſ. filijdei nominemur ⁊ ſimus. Vnde. j. Ioh̓. iij. a. Uidete qualemcharitatē dedit nobis deus pater vt filij dei nominemur ⁊ ſimus. De hoc nomine dicit̉ Eſa. lvj. b. Hęc dicit dominuseunuchis: Qui cuſtodierint fabbata mea/ ⁊ elegerint quę egovolui/ ⁊ tenuerint fędus meū: dabo eis in domo mea ⁊ ī muris meis locū: ⁊ nomen melius a filijs ⁊ filiabus: nomen ſempiternū dabo eis: qd̓ non peribit. Hoc autē nomē nihil aliudē qͣꝫ gratia adoptiōis qua adoptamur deo in filios/ et ſignamur vt non ſolū ſimus: ſed etiā appareamus filij dei. VndeEph̓. iiij. g. Nolite cōtriſtare ſpiritūſanctū in qͦ ſignati eſtisin die redēptiōis. Apocꝭ. ij. e. Vincenti dabo māna abſcōditū .i. refectiōis ęternę ſuauitatē: ⁊ dabo illi calculū lucidum .i.corpꝰ glorificatū lucidū plus qͣꝫ ſol: et in calculo nomen nouū ſcriptū: qꝛ in ipſo corꝑe glorificato apparebit gr̄a qͣ erimꝰfilij dei: qd̓ nemo ſcit niſi qͥ accipit. Ideo qͦtidie dicimꝰ orantes: Sanctificet̉ nomē tuū .i. cōfirmet̉ in nobis: Matth̓. vj.b. Itē Apocl̓. iij. c. Scribā ſuꝑ illū .ſ. qͥ vicerit/ nomē dei mei⁊ nomē ciuitatꝭ nouę hieruſalē q̨̄ deſcēdit de cęlo a deo meo⁊ nomē meū nouū. Scribit̉ aūt hͦ nomē omībꝰ virtutibꝰ qͣſiqͥbuſdā lr̄is aureis ipſiꝰ dei digito. Vn̄ ī fine dicet oībꝰ: Cuiꝰē imago hęc ⁊ ſuꝑſcriptio: Matth̓. xxij. c. Imago qͦ ad naturalia: ſuꝑſcriptio qͥ ad gratuita. Vel pōt dici/ nomen bonūnoticia bonę vitę: q̨̄ ad modū vnguētoꝝ reddit bonū odorē.Un̄. ij. Corꝭ. ij. d. Odorē noticię chriſtꝰ māifeſtat ꝑ nos in oīloco: qꝛ chriſti bonꝰ odor ſumꝰ deo. Et de hͦ dr̄ Ecc̄i. xlix. a.Memoria ioſię ī ꝯpoſitiōe odoris facta ē opꝰ pigmētarij: inore dulcorabit̉ qͣſi mel. De hmōi noīe dr̄ Lucꝭ. x. c. Gaudete qꝛ nomīa vr̄a ſcripta ſūt ī cęlis .i. noticia vr̄a a deo ꝓbata ⁊ꝯfirmata. Un̄ Apocꝭ̓. iij. a. Qui vicerit ſic veſtiet̉ veſtimētisalbis: ⁊ nō delebo nomē eiꝰ de libro vitę. Et qꝛ vt diximꝰ hͦnomē omnibꝰ virtutibꝰ ſine quibꝰ nō eſt ſalus ſcribit̉ ⁊ cōponit̉: ideo ī baptiſmo nomen imponit̉: qꝛ tūc pͥmo litterę gr̄aꝝ⁊ donoꝝ digito dei deſcribunt̉ in aīa baptizati: ex quibꝰ iſtudnomē nouū .ſ. ſanctitatis cōponit̉. Ex hoc noīe notꝰ erat deomoyſes/ Exo. xxxiij. c. cū ei dicebat̉ a dn̄o: Noui te ex noīe .i.ex figuris et titulis gr̄aꝝ/ quibus te inſcripſi et inſigniui. Bonitas aūt nomīs .i. famę conſiſtit in ſex .ſ. bonitate ⁊ veritateeoꝝ q̨̄ p̨̄dicant̉: bonitate ⁊ auctoritate p̨̄dicantiū: latitudine ⁊ꝑſeuerātia p̨̄dicatiōis. Et hęc eſt fama quę impinguat oſſa .i.virtutes: ſicut legit̉ Prouer. xv. d. Vel oſſa .i. viros fortes etrobuſtos qͥ totū corpꝰ eccl̓ię ſuſtinēt: qͥ de bona fama aliorūvelut vnctiōe ſuauiſſima impinguant̉. Poſſet intelligi bonūnomē gr̄a p̨̄deſtinatiōis: de quo. sͣ. vj. d. Quis futurꝰ eſt/ iamvocatū eſt nomē

Psͣ .38.

Al̓. ⁊ venturiProuer. 221

A1. FventurumMrouer 22. a.1

De bono noīe

De bona fama

n 4