Ca.
gͦ ſēdi qd̓cumqꝫ voueris re̓dcde: Multoqꝫ melius eſt nōd vouere: qͣꝫ poſt votū ꝓmiſſae nō reddere. Nē dederis osf tuū vt peccare facias carnēg tuā: neqꝫ dicas corā angelo:non eſt ꝓuidentia: ne forteiratus dominꝰ ſuper ſermoknes tuos diſſipēt cūcta opelra manuū tuarū. Ubi mulin tā ſunt ſomnia: plurimę va-
nitates ⁊ ſermones innumenri: Tu̓ v̓o deum time. Si vio deris calumnias egenorumh̓ ⁊ violenta iudicia ⁊ ſubuerrti iuſticiā ī ꝓuincia: non mis reris ſuꝑ hoc negocio: quiat excelſo excelſior alius eſt: etſuꝑ hos quoqꝫ eminētiōresy ſunt alij: et inſuper vniuerſęꝫ terrę rex imꝑat ſeruiēti. Auarus non implebit̉ pecuina:
Ca.a SSed quodcūqꝫ voueris/ cōpos mētiſ ⁊ ętate debita: ⁊quę vouere potes: b ¶ Redde/ cito: dicit Glo. Mora enimad ſe trahit periculū: ⁊ neſcit tarda rerū molimina ſpūſſanctigratia: ſicut dicit Glo. ſuꝑ illud Actꝭ. ij. a. Factus eſt repentede cęlo ſonus ⁊cͣ. c Multoqꝫ melius eſt nō vouerequę licet vouere et nōvouere: deꝘ poſtvotū ꝓmiſſa nonreddere: ſic̄ feceruniudęi. Et de hoc dicit̉Lucꝭ. ix. g. Nemo mittens manū ad aratrūet aſpiciēs retro: apieſt regno dei. ij. Pet̓ij. d. Meliꝰ eſt viā iuſticię non cognoſcereqͣꝫ poſt agnitā retroſūcōuerti. e Ne dederis os tuum vpeccare faciaſ carnē tua .i. ne dicas teex infirmitate carnis tuę peccare/ tanqͣꝫ reflectēs culpā in auctorē carniſ: qui tā fragilē eā fecit: Sicut fecit adā/ Gen̄. iij. c.Mulier inquit quā dediſti mihi ſociā: dedit mihi et comedi.Ideo dicit Psͣ. Ne declines cor meū ī verba malitię ad excuſandas excuſatiōes in peccatis. Vel ſic: e ¶ Ne dederisos tuum/ nimis indulgēdo gulę: f ¶ Ut peccare faciascarnē tuā / ꝑ luxuriā. Vēter em̄ ⁊ genitalia vicina ſunt: ⁊ ꝓvicinitate mēbroꝝ ſequit̉ cōfęderatio vitioꝝ: vt dicit Hiero.Uel ſic: e ¶ e dederis os tuū/ alicui ꝓmittēdo illicitū:vl̓ iurādo illicite: ſ Ut peccare facias carnē tuā/ ꝓmiſſum vel iuramentū illicitū ꝑſoluēdo: ſicut ille qui iurat meretrici ꝙ iacebit cū ea. De hͦ dicit Iſidorꝰ: In turpi voto muta decretū: ī male ꝓmiſſis reſcinde fidē. g ¶Neqꝫ dicaſ corā angelo/ qui aſtat vnicuiqꝫ: ⁊ oīa nūciat deo: hͨ Nō eſtꝓuidentia .i. ne putes oīa caſu vl̓ fato agi: ⁊ nihil a deo ꝓuideri. i¶Ne forte iratꝰ dn̄s ſuper ſermones tuos.quibꝰ dixiſti nō eſſe ꝓuidentiā apud deū: k ¶ Diſſiꝑet cūcta oꝑa manuū tuarū/ etiā bona: dicit Glo. ⁊ tradat te inreprobū ſenſum: Ro. j. d. Magnā em̄ partē glorię ſuę aufertdeo: qui hūanaꝝ rerū gubernationē: et maloꝝ ordinationē eiſubtrahit: Maioris em̄ glorię eſt mala bn̄ ordinare ⁊ ex illisbona elicere: qͣꝫ ſola bona diſpōere: De hͦ dicit̉ Thren̄. iij. d.Quis eſt iſte qͥ dixit vt fieret dn̄o nō iubēte? Ex ore altiſſiminō egredient̉/ neqꝫ bona neqꝫ mala. Itē talis aufert deo iuſticiam ſuā: qꝛ dicit eū nō curare merita bonoꝝ: ⁊ demerita imploꝝ. Et de hͦ dicit Psͣ. Propter quid irritauit impiꝰ deū:dixit em̄ in corde ſuo: nō reqͥret. l ¶ Ubi ml̓ta ſūt ſomniaplurimę vanitates ⁊ ſermones innumeri/ vaticinantiū circa illa. q. d. non cures ſomnia neqꝫ timeas: qꝛ vana ſūt.n ¶ Tu v̓o deū time/ nō ſomnia. Deus em̄ pōt ꝑdere corpus ⁊ animā ī gehēnā: Matth̓. x. c. Somnia ꝟo nō obſeruata nec iuuare nec nocere poſſūt. De hͦ dr̄ Deūt̓. xviij. b. Nōinueniat̉ in te qͥ luſtret filiū ſuū ꝑ ignē: aut qͥ hariolos ſciſcitet̉ aut obſeruet ſomnia. Itē Eccͣi. xxxiiij. a. Diuinatio erroris ⁊ auguria/ mēdacia ⁊ ſomnia male faciētiū vanitaſ ē: Nedederis in illis cor tuū: multos em̄ errare fecerunt ſomnia: etexciderūt ſperantes in illis. Moraliter: ¶¶ Ubi multaſūt ſomnia id ē ⁊philoſophoꝝ vel philoſophantiū figmēta: m ¶ Plurime vanitates/ ⁊ paucę veritates: et nullęvtilitates. o Si videris calūnias egęnoꝝ .i. ſi videris egenos ab impijs depͥmi ⁊ affligi: ¶ ¶ Et violēta iudicia/ potentiū fieri cōtra innocētes. qi Et ſubuerti iuſticia in ꝓuincia/ a iudicibꝰ iniquis. r¶ Nō mireris ſuꝑhoChegocio/ tanqͣꝫ deus non iudicet vel iniuſte agat. sQuia excelſo .i. tyranno ſuꝑbo/ vel iudice iniquo: t ¶ Excelſior alius eſt/ dn̄s .ſ. cuiꝰ cęlū ſedes/ ⁊ terra ſcabellū pedū eius: Eſa. vlt̓. a. Uel excelſior aliꝰ eſt .ſ. pͥnceps vel iudex. v ¶ Et ſuꝑ hos quoqꝫ .ſ. tyrannos: x Eminētiores ſunt alij. ſ. angeli: qͥ ꝓhiberēt eos/ niſi tempꝰ expecta-
rent ordinatum a deo. y ¶ Et inſuꝑ vniuerſę terrę reximꝑat ſeruiēti/ tyr anno: qui etiā in ꝑſecutiōe bonoꝝ ſeruitei: qꝛ dū bonos ꝑſequit̉/ limat ⁊ purgat ⁊ ſolidat eos. Un̄ dicit Augꝰ. Unde ſuꝑbit iniuſtus ſi de illo facit flagellū patermeꝰ quo me corrigit? Filius flagellatꝰ corrigit̉: ⁊ flagellumigne comburit̉. Vndede ſennacherib dicit̉Eſa. x. d. Uę aſſur virga furorꝭ mei. Ad hͦ gͦbreuit̓ tēdit tota iſta ſerieſ ꝟboꝝ: vt ordīata ītelligat̉ vniuerſitas qͣſi quędā dei reſpublica: ⁊ nihil ibi fieri ſinecauſa: ſicut dicit̉ Iobv. a. Nihil fit in terraſine cauſa: ſed om̄e qd̓fit ibi/ ſit ab ītelligibiliaula ſūmi imꝑatoris:vt dicit Augꝰ: iuſtaꝑmiſſione ⁊ ſalubri ordinatiōe aut efficaci volūtate. Ideo autē dicit̉/ ne mireris cūiſta mala videris: qͣſi deus ea vel nō poſſit vel nolit vel neſciat auertere. Un̄ ne male qͥs ſentiat de eiꝰ potētia/ dicit̉: Uniuerſę terrę imꝑat. Itē ne de volūtate aut de ſapiētia eiꝰ maleſentias addit̉: Rex ⁊ ſeruiēti: Ad laudē em̄ diuinę volūtatis⁊ ſapiētię ꝑtinet/ ꝙ etiā mala ei militant ⁊ ſeruiunt. Per hocautē ꝙ dicit: medias poteſtates .i. angelos p̨̄eſſe terrenis etpͥncipibꝰ: plane oſtēdit nihil inordinatū eſſe a ſūmo vſqꝫ deorſum: ⁊ deū malis poteſtatibꝰ bn̄ vti/ etiā in ꝑſecutione bonorū: qꝛ diligētibꝰ deū oīa cooꝑant̉ in bonū. Roma. viij. e.Magna gͦ ē cōſolatio bonis īter tot mala p̨̄ſētia firmā de diuina ꝓuidētia tenere ſententiā: Qui em̄ credit oīa q̨̄ patit̉ diuina vel paterna diſpoſitiōe ſe pati: et oīa cooꝑari ſibi in bonū/ magnā recipit conſolationē. Sequit̉: z Auarus nonimplebit̉ pecunia. Pecunia ē qͣſi ligna: quę quāto plurafuerint nō extinguūt ignem ſed augent. Un̄ Prouerb̓. xxx. c.Igniſ nūquid dicit ſufficit. Et Seneca. Si te vis diuitē facere nō diuitijs addendū ē: ſed cupiditati ſubtrahendū. Sunautē octo cauſę p̨̄cipue propter quas auarus nō pōt implerpecunia. Prima cauſa eſt: qꝛ pecunia finita ē: vēter ſiue ſaccꝰcupiditatis infinitꝰ. Un̄ Seneca. Ex hoc dinoſcit̉ deſideriahominū vtrū naturalia ſint an non: naturalia em̄ finita ſunt:īnaturalia ꝟo īfinita. Et hͦ ē qd̓ dicit̉ Prouerb̓. xiij. d. Iuſtꝰcomedit ⁊ replet animā ſuā: venter autē impioꝝ inſatiabilis.Secūda cauſa eſt: qꝛ pecunia vanitas eſt q̨̄ nihil replet. Et hͦpatet ex ipſo affectu pecunię: qꝛ exhaurit ⁊ euacuat poſſidentes. Un̄ beata virgo dixit: Eſuriētes impleuit bonis: ⁊ diuites dimiſit inanes: Lucꝭ. j. e. Et Tulliꝰ dicit: Si ęque fraudas/ rapis cupis vt heri: ęque vacuꝰ es vt heri: Eſuries em̄ex ſola vacuitate eſt. Tertia cauſa eſt: qꝛ pars pecunię cedit īventrē auari: Horrea em̄ ⁊ cellaria ⁊ ſtabula ⁊ grangię ⁊ arcę⁊ ſcrinia ſunt ventres auaroꝝ: ⁊ tamē pars pecunię ipſorū: etcreſcēte pecunia creſcit venter auari: qͣre impoſſibile eſt ventrē auari impleri pecunia. Quarta cauſa eſt: quia cupiditasignis eſt: pecunia ꝟo ſūt ligna: ⁊ ideo creſcēte pecunia creſcitcupiditas: vn̄ non pōt impleri pecunia: ſicut ignis nō poteſtlignis ſatiari. Et hoc ē qd̓ dr̄: Creſcit amor nūmi quātū ipſapecunia creſcit. Quīta cauſa ē: qꝛ q̨̄libet ꝑs diuitiaꝝ ſecū affert aliqͥd vacui .i. pauꝑtatis ⁊ defectꝰ. Verbi gr̄a: Cū auro ⁊argēto venit defectꝰ cuſtodū arcaꝝ/ ſeraꝝ/ clauiū .i. tūc īcumbit neceſſitas talia inqͥrendi: ⁊ poſtea venit neceſſitas implēdi⁊ timor cuſtodiēdi: tandem dolor in amiſſiōe vel dimiſſione.Sexta cauſa eſt: qꝛ pecunia nō eſt impletiua huiꝰ loci .i. cordis hūani. Sicut em̄ ſapiētia vl̓ gratia nō eſt repletiua burſę:ita pecunia nō eſt repletiua mētis hūanę. Septima cauſa eſt:qꝛ nullū corpꝰ ſimul ⁊ ſemel pōt replere duo loca diuerſa: diuerſa ꝟo loca ſunt mens auari et burſa eius: et ideo cū pecunia burſam impleat / mentē replere nō pōt: Et ideo auarꝰ nonimplet̉ pecunia. Octaua cauſa eſt: qꝛ fames auaricię in cordeeſt: cuiꝰ cibus eſtI
.⁊q̄cumqꝫ.
B
dētia
47. diſ. c. ſic̄ hi
Pā. 140.
Auarꝰ non pōtimpleri pecuniaocto de cauſis
Psͣ .9.
aliterlurimoꝝ
Iuuenalis14. ſatyra
n