Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

ę Dirigat̉ oratio mea ſicl̓t incenſum in cōſpectu tuo: eleduatio manuū mearū ſacrifiecium veſpertinum. Ponedomine cuſtodiā ori meo: ett oſtiūˣ circūſtātię labijs meiſ.ſ NNd̓n declines cor meum ini verbarmalicię: ad excuſandas excuſatiōes ī peccatis.kCum hominibus operantilbus iniquitatē: non cōmu-

mnicabo electis eoꝝ. Cornripiet me iuſtus in miſericorodia et rincrepabit me: olēum autē peccatoris non rimpin guet caput meū. Quoniā adhūc oratio mea in bn̄placir tis eorū: abſorpti ſūt riuncti petrę iudices eorum. Audivent verba mea quoniā poxtuerunt ſicut craſſitudo tery: ferupta eſt ſuper terram.

Al̓. cōtinentiecirca labia meaAl̓. UtAl̓. ymaligna16. q. 1. c. predicator. De cōſue.c. qͣꝫto. De vſu.c. tu. De exceſ. p̄la. c. inter.Al̓. ⁊cōbinaborHiere. o. f.

a Dirigat̉ oratio mea .i. tibi placita ſit igne charitatꝭ incēſa. b Sicut incenſum in cōſpectu tuo: odorifera videlicet ſit: in cuiꝰ figura in veteri lege incēſum dicebat̉ offerriin odorem ſuauem deo. c Eleuatio manuū mearum:id eſt operatio mea bona/ quę fit ęternis: ſit tibi/ d Sacrificium veſpertinū: id eſt placeat tibi vt ſacrificiū: qd̓ inveteri lege veſpere offerebat̉ qd̓ erat acceptabilius: qꝛ figuraerat illiꝰ veri ſacrificij qd̓ in fine mundi in cruce eſt oblatū. Inlege nāqꝫ ſacerdos iugiter mane veſpere offerebat: ſed qd̓veſꝑe offerebat/ digniꝰ erat. Vel qꝛ veſꝑa nr̄a finis ē vitę: pōtſacrificiū veſpertinū dici pęnitentia qua in fine mūdamur. Eteleuatio manuū meaꝝ/ ſit tibi/ ſacrificiū veſpertinūid oꝑa mea bona ſic tibi ſint accepta vt pęnitentia quę agit̉ inveſpera: id ē ī fine vitę: in ſi ꝑfecte offerimꝰ/ recte purgamur.Hoc dicit vt nemo deſperet qui ī fine pęnitet. Vel de chriſtoaccipi pōt. Hoc em̄ de capite oēs ītelligāt chriſto: ad veſpe animā poſuit iterū recepturꝰ: amiſit inuitus: ſed tamennos ibi figurati ſumꝰ: Qd̓ em̄ illius pepēdit ī ligno/ de nobisiccępit. Veſpertinū ſacrificiū ē paſſio chriſti/ oblatti ſalutaris: qd̓ fecit in reſurrectiōe munꝰ matutinū pure directa de corde fideli tanqͣꝫ de araſctā ī incēſū ſurgit. Eteleuatio manuuꝫmearū/ ī cruce expaſurū ē ſacrificiū veſpertinū: qꝛ tūc aīaꝫdepoſuit. Deinde ſublit̉ ex voce corporis.a Pone dn̄e cuttodiaꝫ ori meo .i.aordi/ ne iniqͣ cogitet. Et oſtiū circū-tatię labijs meis.1e ſtulta ꝓmāt. Et dr̄2oc a ſimilitudine illiui circūſtat oſtiū vt intret vl̓ exeat cui licet. Mors em̄itrat feneſtras veſtras. Et aduerſariꝰ veſter diabolꝰ tanqͣꝫleo rugiēs circūit quęrēs quē deuoret. Et nota cordi oripetit apponi cuſtodiā. Duplici em̄ munimine opꝰ ē: vt nec cogitatio iniqͣ ſapiat nec p̄ua volūtas in fatua ꝟba erūpat. Pone dn̄e cuſtodiā ori meo: ne dicam mendaciū. Sap̄. j. c.Os quod mentit̉ occidit animā. Et magis in doctrina religionis: quia hoc eſt mendaciū capitale. Hiere. xxiij. c. Qui habet ſermonē meū loquat̉ ſermonē meū: quid paleis ad triticūdicit dominꝰ? Eſa. j. f. Uinū tuū mixtū eſt aqua. Item/ ne dicam turpia. Eph̓. v. a. Fornicatio aūt oīs īmūdicia aut auaricia nec nomīet̉ in vobis ⁊cͣ. Item/ vt dicā cōuitia vel improperia vl̓ ſuperba: ne reuelem ſecreta huiuſmodi: de quibꝰ Ecc̄i. xxij. d. Eſt cōcordatio ad amicū excepto cōuitio improperio ſuperbia myſterij reuelatione. Item/ ne dicā iurgia. Ecc̄i. xxviij. b. Certamen feſtinatū incendit ignem irę .ſ. etfuroris. Item/ ne dicam detractiones. Roma. j. d. Detractores deo odibiles ⁊cͣ. Item/ calumniā vl̓ criminationē. Leuitꝭ.xix. c. Non eris ſuſurro nec criminator in populis. Item adulationē. Ezech̓. xiij. c. qui conſuūt puluillos ſub cubito:Ut ibi exponit Gregoriꝰ: Lingua mala corrūpit omnes litteras. Adulatio/ balſpemia/ ꝯuitiū detractio/ excuſatio peccatifalſa locutio/ gloriatio ironica locutio/ irriſio/ cauillatio/ ludificatio/ murmuratio/ nugatio/ oratio indebita/ ꝑiuratio/ querulatio/ reuelatio ſecretoꝝ/ ſuſurratio/ turpiloquiū verbū ocioſūcōtumelia/ cicanię ſemīatio. Merito cōtra tot peccata capitalia / ori ſuo cuſtodiā poni orat vir ſanctꝰ. Oſtiū circūſtantię/ vel cōtinētię/ ẜm aliā litterā: dixit clauſtrū: ſed oſtiū.Oſtiū em̄ claudit̉ aperit̉: ita oſtiū labioꝝ aperiat̉ ad ꝯfeſſionem peccati: claudat̉ ad excuſationē: ita erit oſtiū continētię ruinę. Et ad qͥd ꝓdeſt oſtiū/ ſubdit: g declines/ o deꝰ: hoc chriſtꝰ dicit ex ꝑſona eccl̓ię: h Cor meū .i.cor corꝑis mei: vt ē eccl̓ia. In verba malicię .ſ. ad excuſatiōes ī pctīs. k hoībꝰ oꝑantibꝰ iniqͥtatē .i. ad po-

ne oſtiū: vt excuſē pctm̄ meū: ſic̄ hoīes oꝑant̉ iniqͥtate.Caſu. Abacuk. j. a. Facies homīs qͣſi piſcesmaris: qͣſi reptile habēs pͥncipē. Et eſtopinio taliū: dicunt oīa aduenire a caſu etauꝑtate: vt latro meretrix. (fortuna.diuitijs: Un̄ qͥdā ita ſe excuſant: oportet mehr̄e pōpā ſocioꝝ ſim diues. De his duobꝰ. Prouer. xxx. b. Mēdicitatē diuitiaſ neIeceſſitate ꝯſtellatiōis vl̓ (dederis mihi ⁊cͣ.p̨̄ſciētię dei. Amos. v. b. Relinqͥtis facientēarctuꝝ oriona s .i. deū imponit neceſſitatē. ī qͣcūqꝫ hora īgemuerit pctōr viFragilitate: vt adā. (ta viuet ⁊cͣ. Ezech̓. xviij.Gen̄. iij. c. Mulier quā dediſti mihi ⁊cͣ.Ignorātia: ꝯtra qd̓ dicit̉ Deut̓. xxx. c. Iuxtate eſt ſermo valde in ore tuo ⁊cͣ.iētia tēptatiōis. Iob. vj. b. Quę ē formea vt ſuſtineā. Cōtra qd̓ eſt illud. j..x. c. Deꝰ facit tēptatione ꝓuentū.dine ali: dicēteſ illud qd̓ dixit helias:iij. Regꝭ. xix. a. ſūmelior qͣꝫ om̄s patresmei. Ex his ſil̓ibꝰ excuſant ſe pctōres ī peccatis: qd̓ ē ſūmū vitiūj. Regꝭ. xv. e. Quaſipeccatū ariolādi ē repugnare: qͣſi ſcelusidolatrię nolle acquieſcere. Gregoꝰ. Qui ſeaccuſat/ deꝰ excuſat.Idē. laudē q̨̄rūt/verā confeſſionē amittunt. l Etmunicabo electꝭ eoꝝ .ſ. pctōꝝ. Electi eoꝝ ſūt ſe iuſtificāt et cęteros deſpiciūt: ſicut phariſęus/Luc̄. xviij. b. talibꝰ vult iſte cōmunicare ſiue cōbinari.Dicunt̉ em̄ cōbinati ꝓprie: ſimul ī vno vinculo ligant̉: vt alt̓alteꝝ īpediat/ ne ſit fuga libera. m CCorripiet me iuſtꝰ ⁊cͣ.Hęc ē ſecūda ꝑs: ī fideliſ iſte cuſtodiri petit. q. d. cōicabo malis vt defendā peccatū meū: ſꝫ potiꝰ iuſtꝰ corripiet me. i.chriſtꝰ vl̓ qͥlibet frater. n In miſericordia īcreꝑabitme: Emendari magis ſe vult miſericordit̉ qͣꝫ laudari fallacit̓.Un̄ ſcriptū eſt: Meliora ſunt vulnera amici qͣꝫ fraudulēta inimici oſcula. o Oleū aūt pctōris .i. falſa laus adulatoris:p imꝑinguet caput meū .i. mentē meā .i. creſcitde falſa adulatiōe mens mea. Hinc dici ſolet: Unxi illi caput.q Qm̄ adhuc oratio mea .i. illi pctōres adorabūt proeis vt ego. Vel ſic: m Corripiet me iuſtus ⁊cͣ. qm̄ adhuc expectatio/ oro mea/ erit/ in beneplacitis eorū.Primis em̄ tēporibꝰ vituperabant̉ chriſtiani: ſed veniet tempus placebit eis or̄o mea: vt dicāt: Dimitte nobis ⁊cͣ. Hocdicēt chriſto: quē habemꝰ aduocatū apd̓ patrē. Ul̓ Oratiomea .i. mei capitis .ſ. or̄o quā ipſe docuit: vel ipſe interpellat nobis / placebit eis. Et/ s Iudices eoꝝ .i. potētesde moribꝰ iudicāt: vt plato ariſtoteles ⁊cͣ. Abſorpti ſūtiūcti petrę .ſ. cōꝑati petrę .i. chriſto crucifixo: qꝛ ſe vident̉aliqͥd dicere: ſꝫ iūge .i. cōpara illos chriſto/ nihil ſūt: mortui iacēt/ ſtulta ē eoꝝ ſapiētia/ abſorpti ſūt: qꝛ fracti victiqꝫ ſic̄ fragile vas alliſum petrę. In cuiꝰ figura ſerpēs moyſi deuorauitdracones magoꝝ. Chriſtꝰ em̄ ſurrexit oēs colūt. Stultaem̄ fecit deꝰ ſapiētiā huiꝰ mūdi. Et qͥd de eis erit/ dic̄: t Audient v̓ba mea: ipſi .ſ. verba mea audient: v Qm̄ potuerūt .i. potentiā habent p̨̄ualent verbis eorū. Verba em̄mea ita efficacia ſunt pro eis mori non metuūt qui ea p̨̄dicant. Quid ergo mortes illorum fecerunt/ ſubdit: x Sicutcraſſitudo trę .i. v̓ba meoꝝ et mortes eoꝝ ꝓſunt eiſ. Quiaſicut craſſitudo terrę: y Erupta/ vel dirupta eſt ſuperterrā: vnde ꝓuentus fertilitatis euenit: licꝫ vilis ſit res: ItaDiſſipata ſūt

Excuſant em̄ſe homīes aſpeccato

Al̓. Emēdab

Al̓. rarguetal̓. īpinguab

al̓. rluxta peti

Al̓. tp̄ualueri

Al̓. ⁊dirupta

Hiere. 9. f.1. Pet̓. 5. b.

Prouer. 27. 1

Matth̓. 6. b.i. Ioh̓. 2. a.

Exo. 7. 6.

121. Corꝭ. 1. i.