Pſalmus
ę Dirigat̉ oratio mea ſicl̓t incenſum in cōſpectu tuo: eleduatio manuū mearū ſacrifiecium veſpertinum. Ponedomine cuſtodiā ori meo: ett oſtiūˣ circūſtātię labijs meiſ.ſ NNd̓n declines cor meum ini verbarmalicię: ad excuſandas excuſatiōes ī peccatis.kCum hominibus operantilbus iniquitatē: ⁊ non cōmu-
mnicabo cū electis eoꝝ. ⁊ Cornripiet me iuſtus in miſericorodia et rincrepabit me: olēumꝑ autē peccatoris non rimpinqͦ guet caput meū. Quoniā adhūc ⁊ oratio mea in bn̄placir tis eorū: abſorpti ſūt riuncti⁊ petrę iudices eorum. Audivent verba mea quoniā poxtuerunt ſicut craſſitudo tery rę: ferupta eſt ſuper terram.
Al̓. ⁊ cōtinentiecirca labia meaAl̓. UtAl̓. ymaligna16. q. 1. c. predicator. De cōſue.c. qͣꝫto. De vſu.c. cū tu. De exceſ. p̄la. c. inter.Al̓. ⁊cōbinaborHiere. o. f.
a Dirigat̉ oratio mea .i. tibi placita ſit igne charitatꝭ incēſa. b Sicut incenſum in cōſpectu tuo: odorifera videlicet ſit: in cuiꝰ figura in veteri lege incēſum dicebat̉ offerriin odorem ſuauem deo. c ¶ Eleuatio manuū mearum:id eſt operatio mea bona/ quę fit ꝓ ęternis: ſit tibi/ d ¶ Sacrificium veſpertinū: id eſt placeat tibi vt ſacrificiū: qd̓ inveteri lege veſpere offerebat̉ qd̓ erat acceptabilius: qꝛ figuraerat illiꝰ veri ſacrificij qd̓ in fine mundi in cruce eſt oblatū. Inlege nāqꝫ ſacerdos iugiter ⁊ mane ⁊ veſpere offerebat: ſed qd̓veſꝑe offerebat/ digniꝰ erat. Vel qꝛ veſꝑa nr̄a finis ē vitę: pōtſacrificiū veſpertinū dici pęnitentia qua in fine mūdamur. Eteleuatio manuū meaꝝ/ ſit tibi/ ſacrificiū veſpertinūid oꝑa mea bona ſic tibi ſint accepta vt pęnitentia quę agit̉ inveſpera: id ē ī fine vitę: in qͦ ſi ꝑfecte offerimꝰ/ recte purgamur.Hoc dicit vt nemo deſperet qui ī fine pęnitet. Vel de chriſtoaccipi pōt. Hoc em̄ de capite oēs ītelligāt chriſto: qͥ ad veſperā animā poſuit iterū recepturꝰ: nō amiſit inuitus: ſed tamennos ibi figurati ſumꝰ: Qd̓ em̄ illius pepēdit ī ligno/ de nobisiccępit. Veſpertinū gͦ ſacrificiū ē paſſio chriſti/ oblattimę ſalutaris: qd̓ fecit in reſurrectiōe munꝰ matutinūgͦ pure directa de corde fideli tanqͣꝫ de araſctā ī incēſū ſurgit. Eteleuatio manuuꝫmearū/ ī cruce expaſurū ē ſacrificiū veſpertinū: qꝛ tūc aīaꝫdepoſuit. Deinde ſublit̉ ex voce corporis.a¶ Pone dn̄e cuttodiaꝫ ori meo .i.aordi/ ne iniqͣ cogitet.¶ Et oſtiū circū-tatię labijs meis.1e ſtulta ꝓmāt. Et dr̄2oc a ſimilitudine illiui circūſtat oſtiū vt nō intret vl̓ exeat cui nō licet. Mors em̄itrat ꝑ feneſtras veſtras. Et aduerſariꝰ veſter diabolꝰ tanqͣꝫleo rugiēs circūit quęrēs quē deuoret. Et nota ꝙ ⁊ cordi ⁊ oripetit apponi cuſtodiā. Duplici em̄ munimine opꝰ ē: vt nec cogitatio iniqͣ ſapiat nec p̄ua volūtas in fatua ꝟba erūpat. Pone dn̄e cuſtodiā ori meo: ne dicam mendaciū. Sap̄. j. c.Os quod mentit̉ occidit animā. Et magis in doctrina religionis: quia hoc eſt mendaciū capitale. Hiere. xxiij. c. Qui habet ſermonē meū loquat̉ ſermonē meū: quid paleis ad triticūdicit dominꝰ? Eſa. j. f. Uinū tuū mixtū eſt aqua. Item/ ne dicam turpia. Eph̓. v. a. Fornicatio aūt ⁊ oīs īmūdicia aut auaricia nec nomīet̉ in vobis ⁊cͣ. Item/ vt nō dicā cōuitia vel improperia vl̓ ſuperba: ⁊ ne reuelem ſecreta ⁊ huiuſmodi: de quibꝰ Ecc̄i. xxij. d. Eſt cōcordatio ad amicū excepto cōuitio ⁊ improperio ⁊ ſuperbia ⁊ myſterij reuelatione. Item/ ne dicā iurgia. Ecc̄i. xxviij. b. Certamen feſtinatū incendit ignem irę .ſ. etfuroris. Item/ ne dicam detractiones. Roma. j. d. Detractores deo odibiles ⁊cͣ. Item/ calumniā vl̓ criminationē. Leuitꝭ.xix. c. Non eris ſuſurro nec criminator in populis. Item adulationē. Ezech̓. xiij. c. Uę qui conſuūt puluillos ſub oī cubito:Ut ibi exponit Gregoriꝰ: Lingua mala corrūpit omnes litteras. Adulatio/ balſpemia/ ꝯuitiū detractio/ excuſatio peccatifalſa locutio/ gloriatio ironica locutio/ irriſio/ cauillatio/ ludificatio/ murmuratio/ nugatio/ oratio indebita/ ꝑiuratio/ querulatio/ reuelatio ſecretoꝝ/ ſuſurratio/ turpiloquiū verbū ocioſūcōtumelia/ cicanię ſemīatio. Merito gͦ cōtra tot peccata capitalia / ori ſuo cuſtodiā poni orat vir ſanctꝰ. Oſtiū circūſtantię/ vel cōtinētię/ ẜm aliā litterā: nō dixit clauſtrū: ſed oſtiū.Oſtiū em̄ claudit̉ ⁊ aperit̉: ita ⁊ oſtiū labioꝝ aperiat̉ ad ꝯfeſſionem peccati: ⁊ claudat̉ ad excuſationē: ⁊ ita erit oſtiū continētię nō ruinę. Et ad qͥd ꝓdeſt hͦ oſtiū/ ſubdit: g Nō declines/ o deꝰ: hoc chriſtꝰ dicit ex ꝑſona eccl̓ię: h ¶ Cor meū .i.cor corꝑis mei: vt ē eccl̓ia. ¶ In verba malicię .ſ. ad excuſatiōes ī pctīs. k ¶ Cū hoībꝰ oꝑantibꝰ iniqͥtatē .i. ad hͦ po-
ne oſtiū: vt nō excuſē pctm̄ meū: ſic̄ hoīes qͥ oꝑant̉ iniqͥtate.Caſu. Abacuk. j. a. Facies homīs qͣſi piſcesmaris: ⁊ qͣſi reptile nō habēs pͥncipē. Et eſtopinio taliū: qͥ dicunt oīa aduenire a caſu etauꝑtate: vt latro ⁊ meretrix. (fortuna.diuitijs: Un̄ qͥdā ita ſe excuſant: oportet mehr̄e pōpā ſocioꝝ cū ſim diues. De his duobꝰ. Prouer. xxx. b. Mēdicitatē ⁊ diuitiaſ neIeceſſitate ꝯſtellatiōis vl̓ (dederis mihi ⁊cͣ.p̨̄ſciētię dei. Amos. v. b. Relinqͥtis facientēarctuꝝ ⁊ oriona s .i. deū qͥ nō imponit neceſſitatē. Nā ī qͣcūqꝫ hora īgemuerit pctōr viFragilitate: vt adā. (ta viuet ⁊cͣ. Ezech̓. xviij.Gen̄. iij. c. Mulier quā dediſti mihi ⁊cͣ.Ignorātia: ꝯtra qd̓ dicit̉ Deut̓. xxx. c. Iuxtate eſt ſermo valde in ore tuo ⁊cͣ.iētia tēptatiōis. Iob. vj. b. Quę ē formea vt ſuſtineā. Cōtra qd̓ eſt illud. j..x. c. Deꝰ facit cū tēptatione ꝓuentū.dine ali: dicēteſ illud qd̓ dixit helias:iij. Regꝭ. xix. a. Nō ſūmelior qͣꝫ om̄s patresmei. Ex his ⁊ ſil̓ibꝰ excuſant ſe pctōres ī peccatis: qd̓ ē ſūmū vitiūj. Regꝭ. xv. e. Quaſipeccatū ariolādi ē repugnare: ⁊ qͣſi ſcelusidolatrię nolle acquieſcere. Gregoꝰ. Qui ſeaccuſat/ deꝰ eū excuſat.Idē. Dū laudē q̨̄rūt/verā confeſſionē amittunt. l ¶ Et nō cōmunicabo cū electꝭ eoꝝ .ſ. pctōꝝ. Electi eoꝝ ſūt qͥ ſe iuſtificāt et cęteros deſpiciūt: ſicut phariſęus/Luc̄. xviij. b. Cū talibꝰ nō vult iſte cōmunicare ſiue cōbinari.Dicunt̉ em̄ cōbinati ꝓprie: qͥ ſimul ī vno vinculo ligant̉: vt alt̓alteꝝ īpediat/ ne ſit fuga libera. m CCorripiet me iuſtꝰ ⁊cͣ.Hęc ē ſecūda ꝑs: ī qͣ fideliſ iſte cuſtodiri petit. q. d. nō cōicabocū malis vt defendā peccatū meū: ſꝫ potiꝰ iuſtꝰ corripiet me. i.chriſtꝰ vl̓ qͥlibet frater. n ¶ In miſericordia ⁊ īcreꝑabitme: Emendari magis ſe vult miſericordit̉ qͣꝫ laudari fallacit̓.Un̄ ſcriptū eſt: Meliora ſunt vulnera amici qͣꝫ fraudulēta inimici oſcula. o ¶ Oleū aūt pctōris .i. falſa laus adulatoris:p ¶ Nō imꝑinguet caput meū .i. mentē meā .i. nō creſcitde falſa adulatiōe mens mea. Hinc dici ſolet: Unxi illi caput.q Qm̄ adhuc ⁊ oratio mea .i. illi pctōres adorabūt proeis vt ego. Vel ſic: m ¶ Corripiet me iuſtus ⁊cͣ. qm̄ adhuc expectatio/ ⁊ oro mea/ erit/ in beneplacitis eorū.Primis em̄ tēporibꝰ vituperabant̉ chriſtiani: ſed veniet tempus qͥ placebit eis or̄o mea: vt dicāt: Dimitte nobis ⁊cͣ. Hocdicēt chriſto: quē habemꝰ aduocatū apd̓ patrē. Ul̓ Oratiomea .i. mei capitis .ſ. or̄o quā ipſe docuit: vel qͣ ipſe interpellat ꝓ nobis / placebit eis. Et/ s Iudices eoꝝ .i. potētes qͥde moribꝰ iudicāt: vt plato ariſtoteles ⁊cͣ. r¶ Abſorpti ſūtiūcti petrę .ſ. cōꝑati petrę .i. chriſto crucifixo: qꝛ ꝑ ſe vident̉aliqͥd dicere: ſꝫ iūge .i. cōpara illos chriſto/ nihil ſūt: mortui iacēt/ ſtulta ē eoꝝ ſapiētia/ ⁊ abſorpti ſūt: qꝛ fracti victiqꝫ ſic̄ fragile vas alliſum petrę. In cuiꝰ figura ſerpēs moyſi deuorauitdracones magoꝝ. Chriſtꝰ em̄ ſurrexit ⁊ oēs eū colūt. Stultaem̄ fecit deꝰ ſapiētiā huiꝰ mūdi. Et qͥd de eis erit/ dic̄: t Audient v̓ba mea: ipſi .ſ. verba mea audient: v ¶ Qm̄ potuerūt .i. potentiā habent ⁊ p̨̄ualent verbis eorū. Verba em̄mea ita efficacia ſunt ꝙ pro eis mori non metuūt qui ea p̨̄dicant. Quid ergo mortes illorum fecerunt/ ſubdit: x Sicutcraſſitudo trę .i. v̓ba meoꝝ et mortes eoꝝ ꝓſunt eiſ. Quiaſicut craſſitudo terrę: y ¶ Erupta/ vel dirupta eſt ſuperterrā: vnde ꝓuentus fertilitatis euenit: licꝫ vilis ſit res: ItaDiſſipata ſūt
Excuſant em̄ſe homīes aſpeccato
Al̓. Emēdab
Al̓. rarguetal̓. ⁊ īpinguab
al̓. rluxta peti
Al̓. tp̄ualueri
Al̓. ⁊dirupta
Hiere. 9. f.1. Pet̓. 5. b.
Prouer. 27. 1
Matth̓. 6. b.i. Ioh̓. 2. a.
Exo. 7. 6.
121. Corꝭ. 1. i.