C X.I.
gͦ cogitauer̄t ꝯͣ me/ ne derelīqͣsc me/ ne forte exaltent̉. Caputd circūitꝰ eoꝝ: labor labioꝝ iptͦ ſoꝝ roperiet eos. ⁊Cadēt ſuꝑgͦ eos carbonesˣ ī ignem deihciēs eos: in miſerijs nō ſubkſiſtēt. Uir linguoſus nō dirin get̉ˣ in t̓ra. Uirū iniu̓ſtū man larcapiēt ī interitu. Cognoui
ͦ qu̓ia facie̓t dn̄s iudiciūrinopis: et vīdictā pauperū. Uēs rūtn̄ iuſti ꝯfitēbūt̉ nomī tuo:F⁊ hītabūt recti cū vultū tuo.¶ Pſalmus dauid.Omine ¶ CXL.d Iclamaui ad te exaudime: intēde̓ vocit meęcum clamauero ad te.
cit eſcę/ cadit in laqueū: ⁊ nuſqͣꝫ eſt locꝰ diabolo niſi ex deſiderio tuo. Sꝫ ęſtū deſiderij tēperat vmbraculū dei: Un̄ ait: Nōtradas me .i. nō ſinas me tradi ꝑ meū deſiderium diabolo.Caſſiodorꝰ. A deſiderio ſuo tradit̉ pctōri qͥſqͥs ꝑ cōcupiſcētias carnis diabolo relinquit̉ poſſidendꝰ: de quibꝰ dicit apl̓s:Propterea tradidit illos deus in deſideriaſū cordis eorū. a ¶ Cogitauerūt contrame .ſ. inimici: b ¶ Neet derelīquas me neet forte exaltentur .i.is ne de me victo triūet phent ⁊ gaudeāt. Seducto em̄ hoīe gaudeta et triūphat diabolustͣ et ſui. Psͣ. Exultabūtſi motꝰ fuero. Deutꝭ.xxxij. d. Propt̓ iraminimicoꝝ diſtuli ne forte ſuꝑbirent. Ecc̄i. xxiij. a. Ne derelinqͣſme ne incidā ī ꝯſpectu aduerſarioꝝ meoꝝ. Dęmōes em̄ faciūtfeſtū: ſicut rex habito triūpho. Vn̄ Iudicꝭ. xvj f. Principesphiliſtinoꝝ cōuenerūt in vnū vt īmolarēt hoſtias magnificasdagon deo ſuo ⁊ epularent̉/ dicentes: Tradidit deꝰ noſter inimicū noſtrū ſanſon in manus nr̄as. Et. j. Regꝭ. vlti. c. Philiſtijm p̨̄ciderūt caput ſaul. Hoc faciūt dęmones: qͣndo pręcidunt a capite chriſto: ⁊ expoliant armis .i. virtutibꝰ. Et de hociactāt ſe dęmones. Eſa. x. c. Dixit aſſur: ī fortitudīe manꝰ meęego feci ⁊cͣ. c ¶ Caput circūitus eorū. Hęc eſt tertia parsvbi dicit/ quę ſint mala inimicoꝝ. q. d. me ꝓtegit vmbra tua indie belli: ſed illos tegit caput circūitꝰ eoꝝ .i. ſuꝑbia. Maliem̄ vadūt in gyrū erroris: vbi ē iter ſine fine: huiꝰ circūitꝰ ſuꝑbia eſt caput: q̨̄ eſt initiū oīs pctī. Et qꝛ oīs ſuꝑbꝰ fictus eſt/ etoīs fictꝰ mendax: Iō ſubdit: d ¶ Labor labiorū ipſoꝝ .i.mēdaciū: e ¶ Operiet eos .i. ꝓteget ⁊ defendet. Mēdaciūrecte dr̄ labor: Laborat em̄ qͥ fingit qͥd dicat: ꝟitas autē faciledr̄. Vel ſic: Labor labiorū .i. falſa et mendax aſſertio eoꝝoperiet eos: qꝛ de ſua falſa aſſertiōe ſuꝑant̉. Ul̓ ſic: Tu dn̄ees mihi vmbraculū: ſed caput eorū qui cogitant cōtra me mala eſt circūitus .i. diabolꝰ: qui nunqͣꝫ recte incedit: qui eſt capueorum. f ¶ (adent ſuꝑ eos carbones .ſ. ignis cōcupiſcentię/ irę et luxurię anteqͣꝫ veniat ignis ęternus. Et g ¶ Inignem: id eſt ī illos carbones: h ¶ Deijcies eos/ ꝑmiſſiue.Et i ¶ In miſerijs nō ſubſiſtēt: quia ſuperabunt̉ a p̄ſſuris quas iuſti ſuperabūt. Vel ſic: f ¶ Cadent ſuꝑ eos carbones .i. ſancti qui ex mortuis reuixerūt et aliquādo tenebręfuerunt: nūc autē lux in dn̄o: qui cū alios accēdunt/ alios deijciūt. Vnde ſubdit/ g¶In ignē deijcies eos .ſ. malos. Cūem̄ vident mali ſanctos lucere inuidēt: Et ſic ſancti ſuꝑ eos cadunt: qꝛ ex bona vita ⁊ p̨̄dicatiōe ipſoꝝ/ mali ruinam incurrūt.Unde apoſtolꝰ: Alijs ſumus odor vitę in vitā: alijs odor motis in mortē. Et hi tales/ in miſerijs nō ſubſiſtent: ſed impatientes deficiūt: quas boni patienter tranſeunt. Sequitur:k ¶ Uir linguoſus nō diriget̉ in terra. Vir linguoſusdicit̉ qui linguā habet p̨̄cipitem ⁊ ſubito irrumpit in ſermonē.Prouer. xxix. c. Vidiſti hominē velocē ad loquendū/ ſtulticiamagis ſperanda eſt qͣꝫ illiꝰ correctio. Iaco. .j. c. Sit oīs hō velox ad audiendū/ tardꝰ autē ad loquēdū ⁊cͣ. Item dicit̉ vir linguoſus: qui poſtqͣꝫ loqui cępit/ cohiberi non poteſt. Prouerb̓.xxv. d. Sicut vrbs patens eſt abſqꝫ muroꝝ ambitu: ſic homoqui nō poteſt ī loquēdo cohibere ſpiritū ſuū. Et. xxix. b. Totum ſpiritū ſuū ꝓfert ſtultus. Itē qui loquit̉ ⁊ reſpondet ęquede illis de quibꝰ non nouit/ ſic̄ ⁊ de quibꝰ nouit. Ecc̄i. v. d. Si ētibi intellectꝰ reſpōde ꝓximo: ſin aūt manꝰ tua ſit ſuꝑ os tuū.ne capiaris in verbo indiſciplinato ⁊ cōfundaris ⁊cͣ. Item quiloquit̉ in lingua ⁊ lingua. Ecc̄i. v. c. Non ventiles te in omnēventum: ⁊ non eas in omnē viā: ſic em̄ oīs peccator probaturin duplici lingua. Et eodem. d. Denotatio peſſima ſuꝑ bilinguem. Talis bilinguis ſimilis eſt ſerpenti: qui non habet pedes ⁊ hmōi membra: ſed totum corpus eſt ei pedes ⁊ manus:⁊ qd̓ minꝰ habet in mēbris cęterꝭ/ ſupplet̉ ei in lingua: qꝛ habet
duo additamēta q̨̄ poſt morſū infigit et virꝰ infūdit ⁊ ita int̓ficit. De qͥbꝰ Psͣ. Acuerūt linguas ſuas ſic̄ ſerpētes. Sap̄. j.c. A detractiōe parcite linguę. Itē qͥ aliū loquētē ſuſtinere nōpōt: ſꝫ v̓bū eiꝰ int̓rūpit. Eccͣi. xxxij. b. Audi tacēs: ⁊ ꝓ reuerē.tia addet̉ tibi gr̄a. Nota q̨̄daꝫ q̨̄ maxime exigūt ſilētiū. Ętasloquētis. Unde Eccͣi.xxxij. a. Loquere maior natu: decet em̄ tepͥmū v̓bū. Dignitasloq̄ntꝭ. Un̄ Iob. xxix.b. Principes ceſſabātloqͥ ⁊ digitū ſuꝑponebāt ori ſuo ⁊cͣ. Verbūeruditiōis: qꝛ īuito auditori nemo libent̓ loqͥt̉. Iō dr̄ Ecc̄i. xxxij.a. Ubi nō ē auditꝰ: nōeffūdas ẜmonē. Qualitas tꝑis. Un̄ Ecc̄ixx. a. Eſt tacēs ſciēs tp̄s aptū. Hō ſapiēſ tacebit vſqꝫ ad tp̄s:laſciuꝰ aūt et imprudēs nō ſeruabit tp̄s. Iō certis tēporibꝰ inclauſtro tenet̉ ſilētiū .ſ. tꝑe refectiōis/ lectiōis ⁊ or̄onis. Hoc ēqd̓ maxīe ornat religionē. Un̄ Eſa. xxxij. d. Erit opꝰ iuſticiępax et cultꝰ iuſticię: ſilētiū et ſecuritas ⁊cͣ. Et eodē. xxx. d. Inſilētio ⁊ in ſpe erit fortitudo vr̄a. Religio em̄ nuda et īculta ⁊infirma ē q̨̄ ſine ſilētio ē. Iaco. j. d. Siqͥs ſe putet religioſū eēet nō refrenās linguā ſuā ⁊cͣ. Pōt ⁊ alit̓ hr̄i qͥs ſit vir linguoſus: ꝑ hos verſus: Sit tibi linguoſꝰ vir qͥnqꝫ modis odioſus:Pręproperus/ pręceps ignarus/ fictilis/ anceps. Talis/ virlinguoſus/ cui voluptas eſt loqͥ non attendens quid dicat:l ¶ Non diriget̉ in terra. Quiſquis ergo vult dirigi magis oportet audire qͣꝫ loqui: Sicut Iacobꝰ ait: Sit om̄is hōvelox ad audiendū tardꝰ ad loquēdū. Perfectiꝰ em̄ eſſet oēsaudire ſponſum: vt iohannes: qui non tm̄ gaudebat quia docebat: quoniā quia audiebat. Vnde Ioh̓. iij. d. Amicus ſponſi ſtat ⁊ audit ⁊cͣ. Sed propter imperitos loqui aliquādo neceſſe eſt vt doceant̉. Qui ergo vult docere/ ſꝑ vult imperitoshabere quos doceat. Gaudiū ergo ſit taciturnitatis et ſponſum audiendi in voluntate: vox aūt doctrinę ſit in neceſſitate:et ita non erit vir linguoſus. De interioribus ergo ſit gaudium: de exterioribus neceſſitas non voluntas. m ¶ Uiruminiuſtū mala capient in interitu. Omnes quidem volunt ſe abſcondere a malo: quod etiā boni fugiunt: ſed malumcapit eos non ad interitū ſed ad vitam: quia Deus flagellatomnē filium quem recipit: Heb̓. xij. c. n ¶ Cognoui .ſ. egoqd̓ illi non p̨̄uident .ſ. o ¶ Quia dn̄s/ tandē etſi non modop ¶ Faciet indiciū inopis qui eſurit iuſticiam et quęrit etpulſat: q ¶ Et/ faciet/ vindictam pauperū/ ſpirttu. Roma. xij. d. Mihi vindictā ⁊ ego retribuam. r ¶ Uerūtamēiuſti. Concluſio pſalmi: vbi dicit ꝙ boni a deo liberati et dehoſtibus vindicati non ſibi dant: ſed s ¶ Cōfitebunt̉ nomini tuo: hic ⁊ in futuro laudem attribuendo. t ¶ Et habitabūt recti. Qui ad ſe flectit cor/ torquet: qui ꝟo in deūintendit dirigit: ⁊ ideo ibi eis requies vbi cor habent. Vnde:v ¶ Cum vultū tuo: quibus male erat in vultū ſuo: in cuiusſudore panem ederunt/ habitabunt: quia deum ſicut eſt videbunt: ⁊ deterſo ſudore finitiſqꝫ laboribus/ penni lęticia implebunt̉: et ideo nihil timebunt ab eis in mundo.¶ Expoſitio Psͣ. CXL.Omine clamaui ⁊c̄. Titulus. Pſalmus dad ¶uid. Sępe expoſitus eſt iſte titulus. Propheta inperſona chriſti ſiue membrorum loquitur per totumhunc pſalmum. Intentio monet ad deum clamare. Modus.Bipertitus eſt pſalmus. Primo ſciens ꝓpheta hominē implicari peccatꝭ: orat vt audiat̉/ ſubdēs a quibus maxime velitliberari. Secūdo dic̄ ꝙ a iuſto correptꝰ ſpernet falſos laudatores: ibi: Corriꝑiet. In ꝑſona igit̉ homīs circūuenti peccatis/ ait: x. O domine clamaui iam diu ad te. Quidclamaui? y ¶ Exaudi me: Et itē adhuc clamo: ideo ſequit̉:z ¶ Intende voci meę cum clamauero ad te. Nondum em̄ finitus eſt clamor: quia nondum finita eſt tribulatio.
Ro. I. c.
Al̓. faduerſū
Al̓. regentisAl̓. Icauſam
Al̓. ⁊tegetal̓. DDecidētAl̓. fignis.in terra: et
al̓. ⁊īhabitabūt
Al̓. rdep̄catiōiſ
Al̓. ⁊ſuꝑ terrāl̓. ⁊venabunt̉interitumſPsͣ .12.
Iaco .i. c.
Ecc̄i. 10. b.
a. Corꝭ. 2. d.
Partitio.pſalmi