Pſalmus
Quia tenebrę nō robſcuracbunt̉ a te ⁊ nox ſicut dies illuminabit̉: ſic̄ tēnebrę eiꝰ ita⁊ lumē eiꝰ. Qu̓ia tu poſſedih ſti reneſ meoſt: ſūſcępiſti mede̓ vtero matris meę. Conlfitebor tibirquoniā terribiliin ter r̄magnificatus es mirabinilia opera tuar: ⁊ ānima meao cognoſcet imis. Non eſt
roccultatū os meū a te qd̓ feh̓ ciſti ī rocculto: ⁊ ſubſtantiar mea in inferioribus terrę.gͦ Imperfectum meum videvrunt oculi tui: ⁊ in libro tuoomnēs ſcribēt̉: ⁊dies formabunt̉ ⁊ nemō in eis. Mihiꝰ autem nimis honorati ſuntd̓ amici tui deusˣ: nimis confortatus eſt pͥncipatꝰ eorū.
tias meas. Noſtrę em̄ delitię chriſtus eſt: de quo exultamꝰ.Uenit muler .ſ. ſapientia dei: quę drachmā vbi eſt imago regis .i. hominē factū ad imaginē dei/ perdiderat: ⁊ accēdit lucernā q̨̄ de luto eſt .i. carnē luce diuinitatis repleuit/ noctēqꝫilluminauit: ⁊ nocte illuminata inuenit drachmam. Vel ſic:Nox quę prius erathorror ē illuminata:n ⁊ delicię meę .i. cōſolae tio mea ꝙ a te ſit illuꝫ minata. a ¶ Quin tenebrę .i. hoīes inli: b ¶ Nō obſcurae bunt̉ a te: qͥ flagellādo erudiſ hoīeꝫ vt ꝯfie teat̉ pctā: ⁊ ꝯfitentemvera luce illuminas.Qui em̄ nō ꝯfitet̉ peccata/ ſuas tenebras tenebrat: ſꝫ ſi ꝯfitet̉/ deus illuminat. c ¶ Etnox ſic̄ dies illuminabit̉/ a te: ſicut ⁊ dies hꝰ noctꝭ. Notandū ꝙ ⁊ nox illa quā ſupra poſuit .i. hęc vita miſera ⁊ noctē habet ⁊ diē. Nox eſt ſęculi aduerſitas: dieſ ꝟo/ eiuſdē ꝓſperitas. Sed ſi deus habitat in anima ꝓmittens aliā lucēilluminat noctē huius noctis ſicut diē: docens .ſ. nō lętari inꝓſperis/ nec frangi in aduerſis: et tunc incipit hō his indifferent̓ vti: et ſic eſt ei nox huius noctꝭ ſicut dies eius: et in om̄itꝑe cū beato iob benedicit deo: Ideo ſubdit: e ¶ Sic̄ tenebrę eius .ſ. noctis/ ſūt mihi .i. aduerſa: f ¶ Ita ⁊ lumēeiꝰ .i. ꝓſꝑa: ideo hoc mō tenebrę nō ꝯculcabunt me. Et qͣſialiqͥs diceret: Un̄ eſt hęc īdifferētia tibi? Rn̄det: g Quiatu poſſediſti renes meos .i. nō ſolū cor ⁊ cogitationes:ſed etiā renes .i. delectatiōes. Et h ¶ Suſcępiſti me.Prępoſtere dictū eſt: pͥus em̄ ē ſuſciꝑe qͣꝫ poſſidere. i¶ Devtero matris meę .i. de ꝯſuetudine ciuitatꝭ meę babylonię: in qua prius natus ſū captiuꝰ: vbi nō indifferent̉ habebā lucē ⁊ tenebras noctꝭ. k ¶ Cōfitebor tibi ⁊cͣ. Hęc eſttertia pars: vbi dicit qͣꝫta eſt exultatio ⁊ multiplicatio redeunti ad deū/ deo illuminante/ ⁊ renes poſſidente. q. d. qꝛ ſuſcępiſti me ideo confitebor tibi .i. laudabo te: l ¶ Qm̄terribilit̓ magnificatus es .i. eo ipſo qͦ te miramur terribilis es ⁊ ita cū tremore gaudemus: qꝛ timemꝰ ne ſuꝑbi ꝑdamus qd̓ humiles ꝑcępimꝰ. m ¶ Pirabiliā oꝑa tua:Nō ſolū tu es mirabilis ſed ⁊ oꝑa tua. n ¶ Et aīa meacognoſcet nimis. Ante erat mira ſciētia tua ex me ⁊ nonpoterā ad eā: ſꝫ modo poſſū: qꝛ noctē illuminaſti/ renes poſſediſti. de vtero ſuſcępiſti .i. qꝛ venit mihi gratia tua ⁊ illuminauit me: ideo cognoſcit anima mea nimis. Et hoc/ quia o¶ Nō eſt occultatū os meum. Os oſſis: nō oris dicit.Eſt ergo quędā firmitaſ interior/ q̨̄ eſt abſcōdita hominibꝰ.Sed tu qͥ feciſti eā vides/ q̨̄ frangi nō poteſt: Occidi em̄ pn̄tſancti/ ſed flecti nequeūt: Un̄ hoībus triſtes eſſe extra videbant̉: deo aūt qͥ intus videt gaudēt: qͣſi triſtes/ ſꝑ aūt gaudētes. q ¶ Et ſubſtātia mea .i. ego qͥ in carne corruptibiliſubſiſto: ⁊ tn̄ os nō cedit malis huiꝰ īferiorꝭ mūdi. r ¶ In īferioribꝰ terrę .i. ſubſtātia corꝑis mei nō latebat te cū adhūc eſſem in materia vn̄ facta eſt: Nō ita mirum eſt ſi angelus eſt fortis qͣꝫ ſi caro eſt fortis: qd̓ eſt ex oſſe occulto: ⁊ exinferioribꝰ terrę. s ¶ Imꝑfectū meū. Hucuſqꝫ locutꝰ eſtex ꝑſona mēbroꝝ: hic iā loqͥt̉ ex ꝑſona capitꝭ eadē voce. q. d.mihi feciſti os occultū: ſed qͥd de his fiet in qͥbus nō eſt hęcfortitudo? Chriſtꝰ qͥ ad initio pſalmi cępit loqͥ poſt īterpoſita membroꝝ verba/ dicit patri ex perſona ſua: Imꝑfectummeū viderūt oculi tui: qꝛ etiā titubātes reſpicit deꝰ miſericordit̉ ne pereāt: Sic reſpexit petrū. v ¶ In libro tuo.i. in me: quē dediſti formā iuſticię hoībꝰ: et qui ſū liber vitęin quo p̨̄deſtinati ſaluant̉. Un̄. sͣ. vir iuſtus dicit: In capitelibri ſcriptū eſt de me ⁊cͣ. x ¶Omnes ſcribent̉ .i. inſtruentur ⁊ nominabunt̉: nō modo perfecti/ ſed et imperfecti: nōo deſpere
IcX nox: illuminabunt̉ a me: ⁊ ſic illuminati erunt in delitijs ⁊meis: a ¶ Quia tenebrę .i. myſteria ſcpͥturaꝝ: b ¶ Nōobſcurabūt̉ a te: ſꝫ nox .i. ſermo obſcurꝰ d ¶ Illuminabit̉ ſic̄ dies .i. patebit ſicut ſermo aꝑtus. e Sic tenebrę eius ita et lumē eius: quia veritas eſt reuelata ꝑchriſtū in opertꝭ ſicutin apertis. Ideo tenebrę nō ꝯculcabūt me:g ¶ Quia tu poſſediſti renes meos:vt ſine peccato fieretcōcęptus meꝰ ⁊ ortus ᵐmeus. h ¶ Suſcępiſti me de vteroAmatris meę/ virgi gͦnis: Tua em̄ oꝑatiōe metotū factū eſt. Ideok¶ Cōfitebor tibi:id eſt laudabo te: l¶ Quoniā terribilit̓magnificatus es: Per adā hō decidit: et per me eminuit qͣꝫ magnificꝰ ſis. m ¶ Mirabilia opera tua: prędicationis/ paſſionis reſurrectionis ⁊cͣ: n ¶ Anima meacognoſcet nimis: Quia nemo nouit patrē niſi filiꝰ. o¶ Nō ē occultatū os meū a te .i. diuinitas/ y ¶ In occulto: qꝛ feciſti malis occultari. q Subſtātia mea/ ẜmhoīeꝫ eſt r ¶ In inferioribꝰ terrę .i. de fragili terra: s¶ Imperfectu meū: nō modo perfectos ſed imperfectos:t ¶ Uiderunt oculi tui/ miſericorditer. y ¶ Dies .i. maiores: vt apl̓i: ẜm illud: Dies diei eructat verbū. 3Formabunt̉/ a me: ī quo perfectionē gratię ſumunt: a ¶ Etnemo: meorū formabit̉: in eis: qꝛ nō dicunt̉ eſſe petri velpauli: ſed chriſti/ a quo chriſtiani dicunt̉. Et hoc eſt qd̓ ſequit̉ de apoſtolis: b ¶ Mihi aūt nimis honorati ſūt.Hoc manifeſtū eſt de apl̓is qͦs amicos vocat: vt Ioh̓. xv. b.Iā nō vos dicā ſeruos/ ſꝫ amicos. Qui c Nimis .i. valdehonorati ſūt. Chriſtꝰ em̄ apl̓os multꝭ modis honorauit:Uocando eos in ꝓpria ꝑſona. Matth̓. iiij. d. Vocauitieſus iohānē iacōbū petrū ⁊ andreā. Et alibi alios.Eligēdo eos. Ioh̓. xv. c. Nō vos me elegiſtꝭ: ſꝫ ego elegi vos. Et Ioh̓. vj. g. Nōne vos duodecim elegi?Poteſtatē faciēdi miracl̓a eis tribuendo. Matth̓. x. a.Cōuocatꝭ duodecī apl̓is/ dedit eis poteſtatē ſuꝑ ſpūſīmūdos ⁊ ſuꝑ om̄es languores. Et Mar. vltꝭ. d. InFamiliaritatē cū eis ha (noīe meo dęmonia eijciēt.bēdo. Actꝭ. j. d. Oportet ex his virꝭ qͥ nobiſcū ꝯgregati ſūt oī tꝑe qͦ ītrauit ⁊ exiuit dn̄s ieſꝰ īter nos ⁊cͣ. Etjͣ. Ioh̓. j. a. Qd̓ ⁊ vidimꝰ audiuimꝰ/ ⁊ manꝰ nr̄ę ꝯtreIn ꝓpria ꝑſona eoſ docēdo nō (ctauer̄t d̓ v̓bo vitę. ⁊cͣ.ꝑ āgelos ſic̄ pr̄es veterꝭ teſtamēti. Lucꝭ. x. d. Btī ocl̓iqͥ vidēt q̨̄ vos videtꝭ. Et Ioh̓. xiij. b. Vos vocatꝭ meSęcreta ſua eis manifeſtādo. Ioh̓. xv. b. (magr̄ ⁊cͣ.Uoſ aūt dixi amicoſ: qꝛ q̨̄cūqꝫ audiui a pr̄e meo notaPoteſtatē iudiciariā eis ꝯferēdo. Matth̓. (feci vob̓.Eos frēs ſpū (xix. d. Sedebitꝭ ſuꝑ ſedes duodecī ⁊cͣ.alit̓ vocādo. Matth̓. vltꝭ. b. Ite dicite fr̄ibꝰ meis ⁊cͣ.Poſt reſurrectionē ſuā eis apparēdo: cū eis comedēdo⁊ de regno dei loquendo. Actꝭ. j. a. Et Lucꝭ. vltꝭ.Prīcipeſ eccl̓ię eoſ ꝯſtituēdo. Matth̓. xvj. c. Psͣ. CōEos ſuos teſtes ꝯſtituēdo. (ſtitues eos pͥncipes ⁊cͣ.Actꝭ. j. a. Eritꝭ mihi teſtes ⁊cͣ. Et ſic chriſtꝰ apl̓os honorauit. d ¶ Nimis ꝯfortatꝰ eſt .i. firmit̓ ſtabilitꝰ: Quia ſt̓ iuduti ꝟ̓tute ex alto. Lucꝭ. vltꝭ. g. Manete ī ciuitate donec induamini virtute ex alto. ę ¶ Principatꝰ eoꝝ: qꝛ pͥncipeseccl̓ię fuerūt: ⁊ epiſcopales cathedras obtinuerūt: qͣs in eccleſijs inſtituendis diuiſis ꝑ mundū ſedibus ſctāꝝ p̨̄dicationū oꝑe fundauerūt. Ipſi em̄ p̨̄ſtante deo legunt̉ duces eccleſiarū / arietes gregū/ ⁊ principes fideliū populorū: quorūlaboribus ſancto ſpiritu totius orbis adunata ⁊ ſolidata deuotio eſt. Et qꝛ chriſtꝰ ſic eos ꝯfortauit ⁊ honorauit. Seqͥt̉:rabo eosui
Moraliter XtiLucꝭ. 15. b. ⁊
Al̓. NQn̄Al̓. robtenebrabunturAl̓. ItanqͣꝫAl̓. Qm̄
Al̓. rabſcōdiAl̓. rabicōd-
Al̓. ſdn̄eAl̓. ymirificatꝰ
⁊ 92rmirificatꝰAl̓. Ft
Al̓. rdeꝰAt. xvalde
Al̓. rdeꝰAt. xvalde
Matth̓. ii. d.
Iob .1. d.
Psͣ .18.
l1. Corꝭ. j. b.
Uideli(cet
2. Corꝭ. 6. b.
Psͣ .45
Lucꝭ. 22. g.Osͣ. 39. ij
Osͣ. 39. ij