C XXXVIII
fͦ vias meas p̨̄ūidiſti: qꝛ nō eſtcTſermo in linguā mea. Eccetur dn̄e cognouiſti oīa nouiſA ſima ⁊ antiqu̓a: tur formaſtif me/ ⁊ poſuiſti ſuꝑ me manūgͦ tuā. Mirabilis facta eſt ſcihentia tua ex me: ꝯfortāta ē⁊ nō potero ad eā. Quō iboa ſpiritu tuo: ⁊ qͦ a facie tuain fugiā? Si aſcendero in cę
nlū tu̓ ⁊illices: ſi deſcendero̓h̓ ad īfernum/ ade̓s. Si ſumr pſero pennas measˣ dilicus lo: et habitauero in extremis maris. Etem̄ illuc maxnus tua deducet me: ēt tenebit me dextera tua. Et dixi/ ⁊forſitan tenebrę conculocabunt me: et nox illūminatio mea in delitijs meis.
oēs vias meas. Uias .i. oꝑa: a ¶ Pręuidiſti: an̄qͣꝫ irē īeis: ⁊ ꝑmiſiſti ire ī laborē vt redirē ſi nollē laborare: et hͦ mōfateor .ſ. me nolle laborare: b ¶ Quia non eſt ſermo inlingua mea: ſupple ſufficiēs ad explicandū celſitudinē tuęſapīę: iō ſb̓dit̉: c ¶ Ecce tu dn̄e cognouiſti oīa nouiſſima: qn̄ .ſ. vorcol paui: d ¶ Et ātiqua:qn̄ partē ſb̓ſtātię meępetij. Hoc ẜm paraie bolā. Myſtice aūt antiqua nr̄a fuerūt: qn̄ ꝑª antiquū pctm̄ lapſi ſumus: Nouiſſima ꝟoa eſt pęna: qn̄ in hancit mortalitatē venimus/q̨̄ eſt vltima/ ſi redirevelimuſ: alioqͥn reſtatęterna. e ¶ Tu formaſti me: ad iſtos labores: ad qͦs om̄es nati ſumus. f ¶ Et poſuiſti ſuper me manū tuam: grauantem ſuperbū ſalubriter/ vt erigat humilem. Proptereag ¶ Mirabilis facta eſt ſcientia tua: ex me .i. ex peccato meo: mirabil̓ ⁊ incōprehenſibilis facta eſt mihi ſcientiatua. Mihi em̄ nō facile eſt ꝯtemplari te quē ſuperbus reliqui: qn̄ dixi: Da mihi portionē ſubſtantię meę: h ¶ Confortata eſt .i. inualuit adeo/ ꝙ i ¶ Nō potero ad eam/attingere ex me. Vel ſic: g ¶ Mirabilis facta eſt ſciētia tua ex me .i. mirabilior eſt ſcientia tua qͣꝫ ego poſſumcogitare. Propter qd̓ Heronymꝰ tranſtulit: Mirabilioreſt ſcientia tua a me. Hebręi em̄ nō habēt comparatiuūgradū: ſed vtunt̉ poſitiuo ꝓ eo cū ablatiuo caſu. Vt ſuprahabetur: Bonū eſt confidere in dn̄o .i. melius. Myſtice inhis verbis gentilis populus ſuę cęcitatis recordat̉: quę nonſolū ſuper iudęos ſed etiā ſuper gentes olim inualuit. Un̄ eteadē verba/ quę iudęorū cęcitatē figurant ponit hic .ſ. Poſuiſti ſuper me manū tuā. In Exodo legit̉ dn̄s dixiſſemoyſi: Nō poterꝭ videre faciem meā: ſed ponā te in foramine petrę: protegā te dextera mea donec tranſeā tollamqꝫ manū meā: ⁊ cū tranſiero poſteriora mea videbis. Moyſes eſtiudaicus populus: Manus dn̄i ſuꝑ eū vt nō videat faciemtranſeuntis/ cęcitas eſt in iudęis: vt nō cognoſcāt diuinitatēchriſti: donec per paſſionē trāſeat de hoc mundo ad patrē.Poſt tranſitū tollit dn̄s manū ſuā: ⁊ videt moyſes poſteriora: qꝛ poſt reſurrectionē ablata eſt cęcitas eoꝝ qui crucifixerūt dn̄m. Sicut ergo ſuper gentilē ppl̓m poſita manu dei incōprehēſibilis facta ē ſcīa dei: ita grauata manu ſuꝑ moyſē.ſ. ſuꝑ iudęos nō potuerūt videre chriſtū eē deū donec trāſijt ad patrē: Tūc em̄ p̄dicāte petro ml̓ti de illis ꝯuerſi ſunt.Cōcluſit gͦ deꝰ oīa ī īfidelitate: vt oīm miſereat̉. k ¶ Quoibo a ſpū tuo. Hęc eſt ſecunda pars: vbi iā deliberat nōeſſe a deo fugiendū/ ſꝫ ad eū eundū. Dicit ergo: Quo iboa ſpiritu tuo: quo plenus eſt mundus. Sap̄. j. b. Spirit̓ꝰdn̄i repleuit orbē terraꝝ. l¶ Et quo a facie tua fugiā.i. ab ira tua vel pręſentia tua. q. d. hoc eſt impoſſibile. Et ſevertens hac et illac quaſi q̨̄rens locum fugę: dicit: m ¶ Siaſcendero in cęlū .i. ſi me extulero/ inuenio te repreſſorē:Si de iuſticia mea ſuꝑbiero: n ¶ Tu illic es: cuiꝰ ꝟe ē iuſticia. o ¶ Si deſcēdero ad īfernū .i. ſi peccādo venero inꝓfūdū maloꝝ nolēs ꝯfiteri: dicā: qͥs me videt? p¶ AAdes/vt vindices. Quo ergo iturus ſum vt te iratū nō ſentiā? Inuenit iſte conſiliū quo fugiat: quaſi ſic potero: q ¶ Si ſūpſero pennas meas .i. duas alas charitatis/ quas ꝑdiderā. Et hoc r ¶ Diluculo virtutū: Alia littera: in directū .ſ. vt nec erigar ſuperba p̨̄ſumptione: nec mergar deſperatione. s ¶ Et habitauero in extremis marꝭ/ mēte: nō in medio/ qꝛ ibi mergerer: ſed in extremis .i. in fine ſęculi: vbi ſit mihi requies. Illuc ergo iam volemus ſpe ⁊ deſiderio/ habentes alas gemine charitatis. Sed qꝛ ipſe dn̄snos illuc ducit: Un̄ ſequit̉: t ¶ Etem̄ illuc manus tua
deducet me: vt erigar quaſi in aere: nō tangens cęlū perelationē: nec terrā per deſperationē. x ¶ Et dextera tua.i. gratia tua/ tenebit me ne recidā/ ſed perſeuerē. Sed qꝛconſiderat longinquitatē vię: ⁊ quō refrigreſcit charitas/ ſubdit: y ¶ Et dixi .i. cogitaui volare: ⁊ dixi mihi: z ¶ Forſitan tenebrę .i. totmala ſęculi: a ¶ Cōulcabūt me: Abūat em̄ iniquitas ſęcl̓iua pennę charitatisefrigeſcere poſſunt.Et qꝛ in nocte deſperaui trāſire mare perne: b ¶ Nox .i. hęcota miſera vita/ factamihi c ¶ Illu 3natio mea ī des meis .i. ꝑ deliX tias meas.b Quia nō ē ſermo/ ſiue dolꝰ ī lingua mea: ſic̄ īlingua adę ⁊ filioꝝ eiꝰ. Ego autē filius tuꝰ veritatē loquor:qͣꝫuis dixerim quędā quę vident̉ ſibi cōtraria: Vt illud: Pater maior me eſt. Et illud: Ego ⁊ pater vnū ſumus. Quę vera ſunt: ẜm ꝙ homo ⁊ ẜm ꝙ deus. c ¶ Ecce tu dn̄e cognouiſti oīa nouiſſima et antiqua. Nouiſſimū ē: Verbū caro factū eſt .ſ. Puer natus eſt nobis. Antiquū eſt: Inprincipio erat verbū. Hęc ſunt noua ⁊ vetuſtiſſima: de quibus in lege moyſes ait: Uetuſtiſſima veterū comedetꝭ: ⁊ nouis ſuperuenientibꝰ vetera ꝓijcietis. Alia em̄ ſunt vetera:alia noua: alia vetuſtiſſima. Vetera/ ſunt ꝓmiſſiones legis⁊ ꝓph̓arū/ de venturo tūc chriſto. Noua/ ſūt ꝓmiſſionū īpletio: veritatis exhibitio. Vetuſtiſſima/ quę ad diuinitatꝭ ęternitatē pertinent. Nouis ergo ſuperuenientibus vetera ſuntꝓijcienda: ſed vetuſtiſſima ſeruanda: quia exhibita veritatedominici aduentꝰ: figura ⁊ ꝓmiſſio ceſſare debent. Inde eſtꝙ tres miſſę in natali dn̄i celebrant̉. In prima/ de ęterna genitura filij cantat̉: Dn̄s dixit ad me ⁊cͣ. In ſecunda de promiſſione aduentus: Lux fulgebit ⁊cͣ. In tertia de impletionepromiſſionis: Puer natus eſt nobis ⁊cͣ. Et quia ille idē quieſt dei filius/ factus eſt hominis filius: ideo in illo miſſę officio vbi cantat̉ de ęterna genitura: Dn̄s dixit ⁊cͣ. legit̉ euangeliū de temporali chriſti natiuitate: Liber generationis. Etin miſſa vbi cantat̉ de temporali chriſti natiuitate: legit̉ euāgeliū agens de ęterna verbi genitura: Cantat̉ em̄: Puer natus eſt nobis: Et legit̉: In principio erat verbū. Et qꝛ veritate exhibita figurę ceſſare debent: ideo officiū miſſę ad ꝓmiſſionē pertinens/ ſequētibus diebus nō repetit̉: ſed illudqd̓ pertinet ad ꝓmiſſionis completionē .ſ. Puer natus eſtnobis. Hęc ergo ſunt nouiſſima chriſti ⁊ antiqua: quę nouitpater: ⁊ cui filius reuelat: quę abſcondita ſunt ſapientibus etprudētibus .i. de ſcientia intumeſcentibus: ſcribis .ſ. ⁊ phariſęis om̄ibuſqꝫ hęreticis: qui nouiſſima ⁊ antiqua in chriſtoreciꝑe refugiunt. e ¶ Tu formaſti me: ẜm hoīeꝫ. f ¶ Etpoſuiſti ſuper me manū tuā: nō ſuper primū hominē.g ¶ Mirabilis facta eſt ſciētia tua ex me .i. ꝑ meā p̨̄dicationē facta eſt mirabilis hominibus. Scientia em̄ patrꝭper chriſtū facta eſt mirabilis hominibꝰ: quibus tot arcanapatuerūt: ſꝫ per primū hoīeꝫ deſpicabilis fuit: h ¶ Cōfortata eſt/ in pectoribus hoīm: cū firmiter credider̄t. i¶ Etno potero ad eā: qꝛ homo aſſumptꝰ diuinę ſubſtātię nōpoteſt ęqͣri in ſcientia vel in alio. ¶ Quo ibor a p̨̄ſentia tua? Quaſi nuſqͣꝫ. m SSi aſcēdero: Hoc factū ē ī aſcēſionē. o ¶ Si deſcēdero: Hoc factū eſt ī morte. q¶ Siſumpſero pennas meas .i. diuinitatē: r ¶ Diluculo.i. an̄ lucē: s ¶ Et habitauero in extremis marꝭ .i. ſuꝑvniuerſū mundū. v¶ Manꝰ tua deducet me .i. filiꝰ tuus .ſ. verbū. z Gorſitan tenebrę cōculcabunt me:Ironice ⁊ irriſiue opinātiū nō dubitatiue dic̄: ⁊ ad irriſionēmaloꝝ. b ¶ Et nox illuminatio mea .i. illi qͥ prius erātz x nox illuminabunt̉
oraliter L
Al̓. ⁊ibiAl̓. rrecipiāAl̓. fī directū
Al̓. Ndolusl̓. nō hꝫ q dn̄eAl̓. ffinxiſti
.MirificataAl̓. rinualuit
Allegorice
Ioh̓. 14. d.Ioh̓. 10. f.
Lucꝭ. 15. c.
Ioh̓ .1. b.Eſa. 9. b.Ioh̓ .1. a.Leuitꝭ. 26. b
Psͣ. 11
De tribꝰ miſſisin natiu itatēchriſti
Exo. 33. d.
Ro. 1ι. d.
Ro. 1ι. d.
Matth̓. 11. d.