Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

C XXXVIII

vias meas p̨̄ūidiſti: qꝛ eſtcTſermo in linguā mea. Eccetur dn̄e cognouiſti oīa nouiſA ſima antiqu̓a: tur formaſtif me/ poſuiſti ſuꝑ me manū tuā. Mirabilis facta eſt ſcihentia tua ex me: ꝯfortāta ē potero ad. Quō iboa ſpiritu tuo: a facie tuain fugiā? Si aſcendero in

nlū tu̓ ⁊illices: ſi deſcendero̓ ad īfernum/ ade̓s. Si ſumr pſero pennas measˣ dilicus lo: et habitauero in extremis maris. Etem̄ illuc maxnus tua deducet me: ēt tenebit me dextera tua. Et dixi/ ⁊forſitan tenebrę conculocabunt me: et nox illūminatio mea in delitijs meis.

oēs vias meas. Uias .i. oꝑa: a Pręuidiſti: an̄qͣꝫ irē īeis: ꝑmiſiſti ire ī laborē vt redirē ſi nollē laborare: etfateor .ſ. me nolle laborare: b Quia non eſt ſermo inlingua mea: ſupple ſufficiēs ad explicandū celſitudinē tuęſapīę: ſb̓dit̉: c Ecce tu dn̄e cognouiſti oīa nouiſſima: qn̄ .ſ. vorcol paui: d Et ātiqua:qn̄ partē ſb̓ſtātię meępetij. Hoc ẜm paraie bolā. Myſtice aūt antiqua nr̄a fuerūt: qn̄ª antiquū pctm̄ lapſi ſumus: Nouiſſima ꝟoa eſt pęna: qn̄ in hancit mortalitatē venimus/q̨̄ eſt vltima/ ſi redirevelimuſ: alioqͥn reſtatęterna. e Tu formaſti me: ad iſtos labores: ad qͦs om̄es nati ſumus. f Et poſuiſti ſuper me manū tuam: grauantem ſuperbū ſalubriter/ vt erigat humilem. Proptereag Mirabilis facta eſt ſcientia tua: ex me .i. ex peccato meo: mirabil̓ incōprehenſibilis facta eſt mihi ſcientiatua. Mihi em̄ facile eſt ꝯtemplari te quē ſuperbus reliqui: qn̄ dixi: Da mihi portionē ſubſtantię meę: h Confortata eſt .i. inualuit adeo/ i potero ad eam/attingere ex me. Vel ſic: g Mirabilis facta eſt ſciētia tua ex me .i. mirabilior eſt ſcientia tua qͣꝫ ego poſſumcogitare. Propter qd̓ Heronymꝰ tranſtulit: Mirabilioreſt ſcientia tua a me. Hebręi em̄ habēt comparatiuūgradū: ſed vtunt̉ poſitiuo eo ablatiuo caſu. Vt ſuprahabetur: Bonū eſt confidere in dn̄o .i. melius. Myſtice inhis verbis gentilis populus ſuę cęcitatis recordat̉: quę nonſolū ſuper iudęos ſed etiā ſuper gentes olim inualuit. Un̄ eteadē verba/ quę iudęorū cęcitatē figurant ponit hic .ſ. Poſuiſti ſuper me manū tuā. In Exodo legit̉ dn̄s dixiſſemoyſi: poterꝭ videre faciem meā: ſed ponā te in foramine petrę: protegā te dextera mea donec tranſeā tollamqꝫ ma meā: tranſiero poſteriora mea videbis. Moyſes eſtiudaicus populus: Manus dn̄i ſuꝑ vt videat faciemtranſeuntis/ cęcitas eſt in iudęis: vt cognoſcāt diuinitatēchriſti: donec per paſſionē trāſeat de hoc mundo ad patrē.Poſt tranſitū tollit dn̄s manū ſuā: videt moyſes poſteriora: qꝛ poſt reſurrectionē ablata eſt cęcitas eoꝝ qui crucifixerūt dn̄m. Sicut ergo ſuper gentilē ppl̓m poſita manu dei incōprehēſibilis facta ē ſcīa dei: ita grauata manu ſuꝑ moyſē.ſ. ſuꝑ iudęos potuerūt videre chriſtū deū donec trāſijt ad patrē: Tūc em̄ p̄dicāte petro ml̓ti de illis ꝯuerſi ſunt.Cōcluſit deꝰ oīa ī īfidelitate: vt oīm miſereat̉. k Quoibo a ſpū tuo. Hęc eſt ſecunda pars: vbi deliberateſſe a deo fugiendū/ ſꝫ ad eundū. Dicit ergo: Quo iboa ſpiritu tuo: quo plenus eſt mundus. Sap̄. j. b. Spirit̓ꝰdn̄i repleuit orbē terraꝝ. Et quo a facie tua fugiā.i. ab ira tua vel pręſentia tua. q. d. hoc eſt impoſſibile. Et ſevertens hac et illac quaſi q̨̄rens locum fugę: dicit: m Siaſcendero in cęlū .i. ſi me extulero/ inuenio te repreſſorē:Si de iuſticia mea ſuꝑbiero: n Tu illic es: cuiꝰ ꝟe ē iuſticia. o Si deſcēdero ad īfernū .i. ſi peccādo venero inꝓfūdū maloꝝ nolēs ꝯfiteri: dicā: qͥs me videt? AAdes/vt vindices. Quo ergo iturus ſum vt te iratū ſentiā? Inuenit iſte conſiliū quo fugiat: quaſi ſic potero: q Si ſūpſero pennas meas .i. duas alas charitatis/ quas ꝑdiderā. Et hoc r Diluculo virtutū: Alia littera: in directū .ſ. vt nec erigar ſuperba p̨̄ſumptione: nec mergar deſperatione. s Et habitauero in extremis marꝭ/te: in medio/ qꝛ ibi mergerer: ſed in extremis .i. in fine ſęculi: vbi ſit mihi requies. Illuc ergo iam volemus ſpe deſiderio/ habentes alas gemine charitatis. Sed qꝛ ipſe dn̄snos illuc ducit: Un̄ ſequit̉: t Etem̄ illuc manus tua

deducet me: vt erigar quaſi in aere: tangens cęlū perelationē: nec terrā per deſperationē. x Et dextera tua.i. gratia tua/ tenebit me ne recidā/ ſed perſeuerē. Sed qꝛconſiderat longinquitatē vię: quō refrigreſcit charitas/ ſubdit: y Et dixi .i. cogitaui volare: dixi mihi: z Forſitan tenebrę .i. totmala ſęculi: aulcabūt me: Abūat em̄ iniquitas ſęcl̓iua pennę charitatisefrigeſcere poſſunt.Et qꝛ in nocte deſperaui trāſire mare perne: b Nox .i. hęcota miſera vita/ factamihi c Illu­ 3natio mea ī des meis .i. deliX tias meas.b Quia ē ſermo/ ſiue dolꝰ ī lingua mea: ſic̄ īlingua adę filioꝝ eiꝰ. Ego autē filius tuꝰ veritatē loquor:qͣꝫuis dixerim quędā quę vident̉ ſibi cōtraria: Vt illud: Pater maior me eſt. Et illud: Ego pater vnū ſumus. Quę vera ſunt: ẜm homo ẜm deus. c Ecce tu dn̄e cognouiſti oīa nouiſſima et antiqua. Nouiſſimū ē: Ver caro factū eſt .ſ. Puer natus eſt nobis. Antiquū eſt: Inprincipio erat verbū. Hęc ſunt noua vetuſtiſſima: de quibus in lege moyſes ait: Uetuſtiſſima veterū comedetꝭ: nouis ſuperuenientibꝰ vetera ꝓijcietis. Alia em̄ ſunt vetera:alia noua: alia vetuſtiſſima. Vetera/ ſunt ꝓmiſſiones legis ꝓph̓arū/ de venturo tūc chriſto. Noua/ ſūt ꝓmiſſionū īpletio: veritatis exhibitio. Vetuſtiſſima/ quę ad diuinitatꝭ ęternitatē pertinent. Nouis ergo ſuperuenientibus vetera ſuntꝓijcienda: ſed vetuſtiſſima ſeruanda: quia exhibita veritatedominici aduentꝰ: figura ꝓmiſſio ceſſare debent. Inde eſt tres miſſę in natali dn̄i celebrant̉. In prima/ de ęterna genitura filij cantat̉: Dn̄s dixit ad me ⁊cͣ. In ſecunda de promiſſione aduentus: Lux fulgebit ⁊cͣ. In tertia de impletionepromiſſionis: Puer natus eſt nobis ⁊cͣ. Et quia ille idē quieſt dei filius/ factus eſt hominis filius: ideo in illo miſſę officio vbi cantat̉ de ęterna genitura: Dn̄s dixit ⁊cͣ. legit̉ euangeliū de temporali chriſti natiuitate: Liber generationis. Etin miſſa vbi cantat̉ de temporali chriſti natiuitate: legit̉ euāgeliū agens de ęterna verbi genitura: Cantat̉ em̄: Puer natus eſt nobis: Et legit̉: In principio erat verbū. Et qꝛ veritate exhibita figurę ceſſare debent: ideo officiū miſſę admiſſionē pertinens/ ſequētibus diebus repetit̉: ſed illudqd̓ pertinet ad ꝓmiſſionis completionē .ſ. Puer natus eſtnobis. Hęc ergo ſunt nouiſſima chriſti antiqua: quę nouitpater: cui filius reuelat: quę abſcondita ſunt ſapientibus etprudētibus .i. de ſcientia intumeſcentibus: ſcribis .ſ. phariſęis om̄ibuſqꝫ hęreticis: qui nouiſſima antiqua in chriſtoreciꝑe refugiunt. e Tu formaſti me: ẜm hoīeꝫ. f Etpoſuiſti ſuper me manū tuā: ſuper primū hominē.g Mirabilis facta eſt ſciētia tua ex me .i. meā p̨̄dicationē facta eſt mirabilis hominibus. Scientia em̄ patrꝭper chriſtū facta eſt mirabilis hominibꝰ: quibus tot arcanapatuerūt: ſꝫ per primū hoīeꝫ deſpicabilis fuit: h Cōfortata eſt/ in pectoribus hoīm: firmiter credider̄t. Etno potero ad: qꝛ homo aſſumptꝰ diuinę ſubſtātiępoteſt ęqͣri in ſcientia vel in alio. Quo ibor a p̨̄ſentia tua? Quaſi nuſqͣꝫ. m SSi aſcēdero: Hoc factū ē ī aſcēſionē. o Si deſcēdero: Hoc factū eſt ī morte. Siſumpſero pennas meas .i. diuinitatē: r Diluculo.i. an̄ lucē: s Et habitauero in extremis marꝭ .i. ſuꝑvniuerſū mundū. Manꝰ tua deducet me .i. filiꝰ tuus .ſ. verbū. z Gorſitan tenebrę cōculcabunt me:Ironice irriſiue opinātiū dubitatiue dic̄: ad irriſionēmaloꝝ. b Et nox illuminatio mea .i. illi prius erātz x nox illuminabunt̉

oraliter L

Al̓. ⁊ibiAl̓. rrecipiāAl̓. directū

Al̓. Ndolus. hꝫ q dn̄eAl̓. ffinxiſti

.MirificataAl̓. rinualuit

Allegorice

Ioh̓. 14. d.Ioh̓. 10. f.

Lucꝭ. 15. c.

Ioh̓ .1. b.Eſa. 9. b.Ioh̓ .1. a.Leuitꝭ. 26. b

Psͣ. 11

De tribꝰ miſſisin natiu itatēchriſti

Exo. 33. d.

Ro.. d.

Ro.. d.

Matth̓. 11. d.