Pſalmus
8 Qu̓ia illic inte̓rrogaueruntcnos qͥ captiuos duxer̄t nos:x verbarcationū. Et qͥr abduf xerūt nos: hymnū cātate nog bis de cāticis ſion. Quō cātabimꝰ canticū dn̄i in t̓ra alihena? Si qͣblitꝰ fuero tui hie-
i ruſalē: robliuiōi det̉ dexterak mea. Adhęreat lingua meal faucibꝰ meis: ⁊ ſi nō memīeroin tui. Si nō ꝓpoͣſuero hieruſalē: ī principio lęticię meę.nMemor eſto domine filioo rum edom: in die̓ hieruſalē.
a ¶ Quia illic .i. in babylonia .i. in vanitate mundi: b ¶ Interrogauerūt nos temptātes ⁊ deridentes: Illi c. Quicaptiuos duxerūt nos .ſ. mali: quorū exemplis ⁊ verbiscaptiuant̉ boni in peccatū. d ¶ Uerba cantionū .i. rōnesfidei ⁊ ꝓfeſſionis noſt. ę. Sic em̄ quęrūt mali a bonis: Quidvalet fides veſtra? qͥdeſt anima? quid eſt aliavita? qͥd eſt infernus?quid eſt paradiſus? ethmōi quęſtiones fatciūt ī deriſionē bonorū. Uel ſic/ a ¶ Illic.i. ī mūdo vbi ſedemꝰflētes ſuꝑ flumīa babylonis nō īmerſi in eis:b ¶ Interrogauerūt nos qui captiuos duxerūt nos .i. olim in peccatū īduxerūt. Thren̄. j. b.Propter multitudinē iniqͥtatū eiꝰ paruuli eiꝰ ducti ſūt ī captiuitatē. Uel cCaptiuos duxerunt nos .i. in captiuitatepctī ⁊ inferni ducere temptauerūt. d ¶ Uerba cantionū .i.rogauerūt nos: vt ſicut ipſi cantaremus ⁊ gauderemꝰ/ biberemus ⁊ comederemꝰ: cum tn̄ dn̄s magis velit nos in mūdo lugere. Iaco. v. a. Agite nūc diuites/ plorate vlulantes in miſerijs veſtris. Eodē. iiij. c. Miſeri eſtote: lugete ⁊ plorate: riſusveſter in luctū ꝯuertet̉. Eſa. xxij. d. In die illa vocauit dn̄s adfletū plāctū ⁊ luctū ⁊ ad caluiciū ⁊ ad cingulū ſacci: ⁊ ecce gaudiū ⁊ lęticia: occidere vitulos ⁊ iugulare arieteſ: comedere carnes ⁊ bibere vinū: comedamꝰ ⁊ bibamus: cras em̄ moriemur.Has cantilenas interrogant/ mūdus ⁊ diabolus. Gen̄. xxxiiij.a. Triſtē deliniuit blāditijs. Ibi dicit Gregꝰ. Quattuor modis nitit̉ diabolus iuſtos a pęnitentia reuocare. Mō em̄ nihileſſe qd̓ ꝑpetratū ē: mō deū miſericordē: mō peccata alioꝝ maiora loquit̉: mō tēpus ſubſequēs ad pęnitentiā pollicet̉: vt ſicmens ꝑ hęc ſeducta a lamētis pęnitētię ſuſpendat̉. Itē Gregꝰ.Deſpecta eſt vox cōfeſſionis: quā format gaudiū ꝓſperitatis.Amos. v. g. Aufer a me tumultū carminū tuorū ⁊ cantica lyrętuę nō exaudiā. e ¶ Et qͥ abduxerūt .i. a deo ⁊ cōſortio bonoꝝ ſeparauerūt vl̓ ſeparare voluer̄t. Vel ad duxerūt: alialittera: ad iſtas miſerias in quibus ſumus qͣꝫdiu viuimus ī hocmūdo. Baruch. iiij. e. Ducti ſūt vt grex direptꝰ ab inimicis.j. Machab̓. ij. a. Vaſa gl̓ię captiua abducta ſt̓. Ipſi int̓rogauerūt nos/ dicētes: f ¶ Hymnū cātate nobis de cāticisſion .i. que cantant̉ in eccleſia. Eſa. xxx. c. Loquimini nobisplacentia. Amos. vj. b. Sicut dauid putauerūt ſe habere vaſacantici. Iob. xxx. d. Verſa eſt in luctū cithara mea: et canticūmeū in vocē flentiū. Prouer. xxv. c. Acetū in nitro qui cantātcarmīa corde peſſimo. Ideo ſequit̉ cōpetens reſpōſio iuſtoꝝ.g ¶ Quo inquiūt/ cantabimꝰ canticū dn̄i in terra aliena? q. d. nō eſt in mūdo gaudendū vel cātandū: ſed magis lugendū ⁊ gemendū. Eſa. lix. b. Rugiemꝰ quaſi vrſi oēs: ⁊ quaſi colūbę meditātes gememꝰ ⁊cͣ. Supra. Fuerūt mihi lachrymę meę panes die ac nocte ⁊cͣ. Et qͣre gemendū? Quia ī vallemiſerię et calamitatis inter tot ꝑicula hoſtiū aduerſantiū. Itēquia extranei ⁊ in terra aliena expulſi a patria noſtra. Et ideo:quō cantabimꝰ canticū dn̄i in terra aliena? h. ¶ Sioblitꝰ fuero tui hierl̓m. Quia ꝟo ꝑiculū ē ne dū qͥs timēsmalis diſplicere/ affectet amicitias eoꝝ: et incipiat delectari inbabylonia: paſſꝰ iſte vndiqꝫ int̓rogatoreſ adulatores irriſores⁊ rep̄henſores: qͣſi int̓ eos ꝑiclitās aīaꝫ erexit ad recordationēſion (In hoſtili em̄ t̓ra dulcis ē recordatio patrię) ⁊ cōſtrinxitſe iuramēto/ dicēs: Si oblitus fuero. q. d. illis nō cantaui:ſed ſi inter verba illoꝝ/ oblitꝰ fuero tui hierl̓m/ vt illis placere velim: i OObliuioni det̉ dextera mea .i. virtꝰ ⁊ oꝑatio mea ꝟtuoſa ꝑ dexterā ſignificata ¶ Dextera em̄ manu fieridicit̉ quicqͥd virtuoſe ⁊ laudabilit̓ fit) obliuioni det̉: hoc eſtnō accęptet̉/ vl̓ remuneratiōe careat. Deus em̄ obliuiſci dicit̉:cum nobis non ſubuenit effectualiter. sͣ. Uſqꝫ quo obliuiſcerisme in finē. Item: Obliuiſceris inopię noſtrę. Uel tūc obliuiſcidicitur: cū opera noſtra nō approbat: eo modo quo dicit̉ neſci-
re: Matth̓ .xxv. a. de reprobis virginibꝰ/ cū ait: Neſcio vos.Et Matth̓. vij. c. Multi dicent mihi in illa die: domīe dn̄enōne in noīe tuo ꝓphetauimꝰ ⁊ dęmonia eiecimꝰ ⁊ virtutesmultas fecimꝰ? Et tūc ꝯfitebor illis: qꝛ nunqͣꝫ noui vos .i. nōapprobo vos nec oꝑa veſtra. Propheta gͦ in ꝑſona viri iuſtiinnuens qua firmitateinhęreal̓ amori cęleſtꝭhierl̓m: ⁊ qͣꝫrecta intētione pro illa operet̉:aſtringens ſe maledicto/ dicit: Si oblitꝰfuero tui hierl̓m:obliuioni det̉ dextera mea. Ul̓ ſic pōtexponi: i ¶ Obliuioni detur dexteramea .i. filius dei obliuiſcat̉ mei: qͥ filiꝰ dicit̉ dextera et brachiū patris: ꝑ quē factaſūt oīa: ⁊ ſaluauit genꝰ humanū ſibi. sͣ. Saluauit ſibi dextera iaeiꝰ ⁊ brachiū ſanctū eiꝰ. Itē: Brachiū eoꝝ non ſaluauit eos:ſed dextera tua ⁊ brachiū tuū ⁊cͣ. Hęc etiā dextera dicit̉ nr̄a:ꝑ carnis aſſumptionē. Psͣ. Dextera tua ſuſcępit me. Dicit gͦ:h ¶ Si oblitꝰ fuero tui hierl̓m: obliuiōi det̉ dexteramea .i. filiꝰ dei dextera patris: ⁊ mea per carnis aſſumptionē/ mei non recordet̉: ⁊ me ſui participē nō faciat. Vel ſic ẜmGlo. i ¶ Obliuioni det̉ dextera mea .i. vita ęt̓na: q̨̄ dicit̉ dextera noſtra: Nā ſiiniſtra eſt vita tꝑalis. Quicqͥd enimfacis ꝓ vita ęterna: dextera operat̉. Si autē alia intentiōe facis/ ſiniſtra operat̉: et ſi in ea delectaris quaſi in dextera/ ꝑdisęt̓na. k ¶ Adhęreat lingua mea: id ē obmuteſcā ⁊ mutꝰfiam in laudibꝰ dei: ſi non fuero tui memor. Mutꝰ em̄ fit: quimemor dei non eſt. Nam vt quid ſonat/ vt quid loquit̉: qͥ canticū ſion nō loquit̉? Canticū hieruſalē/ lingua noſtra eſt .ſ. lingua fideliū. Canticū dilectionis huius ſęculi/ lingua barbara eſt. Mutus ergo eſt deo qui oblitꝰ eſt hieruſalē: Ideo dicit: ¶ Si nō meminero tui .ſ. cum amore. Ideo ſequit̉:m ¶ Si nō ꝓpoſuero hieruſalē: in principio lęticięmeę. q. d. O hieruſalē/ ſi nō ē mihi p̨̄cipua lęticia de te ⁊ ī te:Ibi em̄ eſt ſumma lęticia: vbi deo ꝑfruemur: vbi de fraterni.tate cohęrente ſecuri ſumꝰ: nihil ibi delectabit niſi bonū: moriet̉ aūt oīs neceſſitaſ: ⁊ oriet̉ ſumma fęlicitas: ſupple obliuioni detur ⁊cͣ. nMęmor eſto dn̄e filioꝝ edom. Hęcſecūda ꝑs: vbi cōtra hoſtes dep̄cat̉. q. d. Ego ita me habeovt dixi: Sed o dn̄e memor eſto filioꝝ edom. Scd̓m litterā edom/ qͥ ⁊ eſau dictꝰ eſt. Filij aūt eſau: id ē idumęi/ impedimēto fuerūt filijs iſrael reędificantibus hieruſalē in reditude babylonia: vel in deſtructiōe hieruſalē fuerunt cōiuncti babylonijs. Et ē ſenſus: Dn̄ę memor eſto illoꝝ .i. puni eosꝓpter id quod fecerūt in reſtitutiōe hieruſalē quā impediūt:vel in die qua euertere volunt hieruſalē cōiuncti babylonijs.8 Ecce quid faciūt:MHyſtice: n ¶Memor eſto ⁊cͣ. Edom vel eſau oēs carnales ſignificat: Iacob autē ſpūales. Eſau autē appellatꝰ eſedom a cibo quodā lenticulę rubro: ꝓ quo pͥmogenita vendidit minori fratri .ſ. iacob: qui dedit cibū voluptatis et accępithonorē dignitatis: et factus eſt maior dignitate/ qui erat minor tempore. Maior itaqꝫ eſt carnalis homo/ minor ſpiritualis: quia prius eſt qd̓ eſt animale: ⁊ poſtea qd̓ eſt ſpūale. Omnis em̄ homo qui naſcit̉/ pͥus carnalis eſt ⁊ animalis: Si aūt acaptiuitate reuertit̉/ in reditu in hieruſalē renouat̉ ꝑ interiorehominē. Sicut aūt eſau ꝑſequebat̉ iacob: ita carnales cōtrarij ſunt ſpūalibꝰ. Ideo dicit: Męmor eſto filioꝝ edom. i.carnaliū: qͥ ſūt inimici nr̄i ⁊ libera nos ab eis. o In die ſ.ſequeſtratiōis hierl̓m .i. qn̄ ſeꝑabunt̉ mali/ vt puniant̉: a bonis/ vt p̨̄mient̉.¶ Moraliter: neMemor eſto ⁊cͣ. Per edom qui interpretat̉ terren vel ſanguineꝰ/ carnalitas ſignificat̉: q̨̄ ꝑ illicitosmotus tanqͣꝫ ꝑ filios ſuos nos ſeducit. Et ē ſenſus: Dn̄e memor eſto filioꝝ edom .i. illicitoꝝ motuum vt eos allidas.o ¶ In die hieruſalē .i. in bonis: qͥ ſūt dies eccleſię: qꝛ diesj
Al̓. Qm̄
Al̓. ⁊ obliulitur meAl̓. jniſi
Al̓. Icantico.Al̓. ⁊ adduxer̄tDe pe. diſ. 3. c.in ſalicibus
Al. riocūdua
Al̓. riocūditat Al̓. IMenctc-
Psͣ .57.Psͣ .43.Psͣ .17.
Ad littus
Psͣ .41.
MyſticeGen̄. 25. 8.
1. Corꝭ. 15.j.
Popalud
Psͣ .12.Psͣ .43.