¶ XXXIIII
pſallitē noī eius qm̄ ſuaueeſt. Qm̄ iacob ele̓git ſibi doe minꝰ: iſrāel ī pōſſeſſionē ſibi.fꝫ Quia ego cogͦui ꝙ magnꝰ
eſt dn̄ſ: ⁊ deus noſter p̨̄ omi nibꝰ dijs. Oīa quęcūqꝫ voFluit dn̄s fecit ī cęlo ⁊ in terhͦ ra: ī mari ⁊ in oͥmībꝰ abyſſis.
niſi ſolus deus. ij. Paral̓. vij. a. Laudauerūt dominū quoniābonus. Sed qꝛ nō pōt mō videri a nobis qͣliter ipſe ſit bonusin natura: ſed in effectu operū et bn̄ficioꝝ ſuorū: Ideo addit:a ¶ Pſallite nomī eius .i. laudate eū noīabilē. b Quonia ſuaue/ guſtātibꝰ. Vnde. sͣ. Guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis ēdn̄s. Itē/ a ¶ Pſallite nomī eius: id ēˢ opera veſtra facite adhonorē nomīs eius.b Qm̄ ſuaue .i. piꝰ⁊ miſericors. Cantꝭ. j.a. Oleū effuſū nomētuum. Hoc nomen eſtemanuel: qd̓ ita dulce ſonat: vt quidā heremita cuidam quęrēti quō eſſet ei: reſpōdit: ita bene ꝙ nollē eſſe angelus. Hoc dixit ꝓpter dulcedinē huius nomīs emanuel. Quid em̄ dulciusſiue ſuauius eſſe poteſt homini qͣꝫ ꝙ deus homo eſt? Sunt etiſta nomīa valde ſuauia .ſ. ieſus chriſtus filius dei/ filius altiſſimi/ magiſter/ dominꝰ: ſed nullū tam dulce vel tam ſuaue ſicutemanuel. Hoc eſt enim nomē qd̓ eſt ſuꝑ omne nomē: Phil̓. ij.b. Sequit̉: c ¶ Quoniā iacob. q. d. ideo pſallite ⁊ laudatedominū: qm̄ iacob .i. luctantē contra peccatum ⁊ diabolū: ⁊ſupplātantē eundē: d ¶ Elegit ſibi dominꝰ/ gratia: nō merito vt eſſet de familia eiꝰ. Et elegit gratia nō merito/ e¶ Iſrl̓.id eſt quēcūqꝫ fidelē deū fide videntē. f ¶ In poſſeſſionē ſibi .i. vt poſſideret eū/ ⁊ poſſideret̉ ab eo. Malach̓. j. a. Iacobdilexi: eſau autē odio habui. Et Eſa. xliiij. a. Audi iacob ſeruemeꝰ: ⁊ iſrl̓ quē elegi. Deut̓. xxvj. d. En dn̄s elegit te hodie vtſis ei populꝰ peculiaris. Iaco. ij. a. Nōne pauꝑes elegit deꝰ inhͦ mūdo: diuites aūt in fide? Ioh̓ xv. c. Ego elegi vos ⁊ poſuivos ⁊cͣ. j. Corꝭ. j. d. Infirma mūdi elegit deꝰ ⁊cͣ. Et quaſi qͥsq̨̄reret a ꝓpheta: Quō ſcis ꝙ dominꝰ elegerit ſibi iacob ⁊ iſrl̓in poſſeſſionē? Reſpōdet dicens: g ¶ Quia ego ſpū ꝓphetico illuminatꝰ/ h ¶ Cognoui/ noticia fidei ⁊ ꝓphetię ⁊ experientię: Ꝙ magnus eſt dn̄s .i. īmenſus potentia/ ſapientia/ miſericordia/ et natura: vnde potuit ⁊ ſciuit ⁊ voluit hͦfacere. jͣ. Magnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: ⁊ magnitudinis eiꝰnō eſt finis. Ibi Glo. quia nō eſt cōprehenſibilis cognitiōe/ etloco ⁊ fine carens. Iob. xxxvj. d. Ecce deus magnꝰ vincensſcientiā noſtrā: numerꝰ annorū eius īęſtimabilis. Daniel̓. vij.d. Poteſtas eius/ poteſtas ęterna. Ecc̄i. xliij. d. Dominus terribilis ⁊ magnus vęhemēter. ij. Regꝭ. vij. c. Magnificatꝰ esdomine deus: quia nō eſt ſimilis tibi. k ¶ Et deus noſterp̨̄ omnibꝰ dijs eſt potētior/ ſapiētior benignior. Abuſiua ēcōparatio: quia deus noſter potens ⁊ ſapiens ⁊ benignus eſt ꝑſe ⁊ ex ſe: ⁊ illi nihil poſſunt vel ſapiūt vel volūt.Natura. Deut̓. vj. a. Audi iſrl̓: deꝰ tuꝰ deꝰ vnꝰ ē.Diuii aui Adoptione. Psͣ. Ego dixi dij eſtis et filij excelſideꝰ quīqꝫ.Pręlatiōe. Exo. xxij. d. Dijs nō detrahes. (oēsmodisPoteſtate. Exo. vij. a. Cōſtitui te deū pharaōiſ.Nūcupatiōe. Psͣ. Om̄es dij gentiū dęmonia.Immēſitate. Sap̄. viij. a. Attingit a fine vſqꝫ adfinē fortiter et diſponit omnia ſuauiter.Poteſtate. Sap̄. xviij. c. Omnipotēs ſermo tuꝰdn̄e/ exiliēs de cęlo a regalibus ſedibus.Sapiētia. Iob. xxxvj. c. Ecce deꝰ excelſus ī fortitudine ſua: ⁊ nullꝰ ei ſil̓is in legiſlatoribꝰ.Iil di e ¶ Bonitate. Sap̄. xij. a. O qͣꝫ bonꝰ ⁊ ſuauis eſt domagnusmine ſpūs tuus in omnibꝰ.Fortitudine. Iob. ix. c. Si fortitudo quęrit̉/ robuſtiſſimus eſt.Iudicio. Sap̄. xij. b. Quis ſtabit ꝯͣ iudiciū tuū?Eſa. xiiij .ſ. Quis poterit infirmare ⁊cͣ.Iuſticia. Psͣ. Iuſtꝰ dn̄s in oībꝰ vijs ſuis ⁊cͣ. Itēde fortitudine/ iudicio ⁊ iuſticia ſil̓: Iob. xxxvij. d. Digne eūīuenire nō poſſumꝰ: magnꝰ fortitudine/ iudicio ⁊ iuſticia ⁊ enarrari nō pōt ⁊cͣ. l ¶ Oīa quęcūqꝫ ⁊cͣ. Hic ꝓbat qd̓ dixerat .ſ.ꝙ magnꝰ ē dn̄s: qꝛ oīa q̨̄cūqꝫ voluit dn̄s volūtate bn̄placiti: m Fecit .i. ī eē ꝓduxit/ ſiue creādo ex nihilo/ ſiue faciēdoex materia. n ¶ In cęlo/ ſpūalia. o ¶ Et in terra corꝑalia.
y ¶ In mari et ī oībꝰ abyſſis/ piſces ⁊ aues. Vel Quęcūqꝫ voluit fecit in cęlo/ luciferū ⁊ cōplices eijciendo/ etbonos cōfirmādo. o Et in terra/ adam ⁊ euā de ꝑadiſo terreſtri emittēdo: terrā diluuio ſubmergēdo. ꝑ. ¶ In mari/ ſuꝑillud ambulādo: Matth̓. xiiij. c. q Et ī omnibꝰ abyſſis:vinctos de īferno educendo: Zach̓. ix. c. Etbn̄ ait: Fecit q̨̄ voluit:qꝛ volūtas eiꝰ cauſa ēvniuerſalis oīm q̨̄ ſūt⁊ nll̓a neceſſitas. Iobxxiij. c. Anima eius q̨̄cunqꝫ voluit hęc fecit.Ibi Gregꝰ. Eaipſa vis qua cūcta fecit ſiue diſpoſuit animaeius vocat̉. Neemię. ix. b. Tu feciſti cęlū ⁊ cęlum cęlorum etomnē exercitū eorum/ terrā ⁊ vniuerſa quę in ea ſunt/ maria ⁊omnia quę in eis ſūt. Iohel̓. ij. g. Dabo prodigia in cęlo ⁊ interra. Nota/ quattuor ponit ꝑ quę intelligunt̉ quattuor genera creaturarū rationabiliū: in quibꝰ facit deus voluntatē ſuā:licꝫ nō omnes faciant eam. Per cęlū intelligunt̉ boni angeliꝑ terrā homīes boni: ꝑ mare peccatores homines: ꝑ abyſſosdęmones. In duobꝰ primis facit deus volūtatē ſuā/ ⁊ ipſi faciūt eam. Matth̓. vj. b. Fiat volūtas tua ſicut in cęlo ⁊ ī t̓ra.In duobꝰ alijs fit volūtas dei: licꝫ ipſi non faciāt eam. Gregoriꝰ. Inde mali volūtatē dei ꝑagūt/ vnde eā īmutare cōtendunt. Item ꝑ cęlū poſſūt intelligi clerici: qui debent eſſe clarifama lucidi doctrīa alti vita/ cōcaui hūilitate/ calidi charitate/ ſtellati virtutū varietate. Per terrā laici laborioſi/ fęcūdiſolidi/ infimi et īfirmi. Per mare inquieti. Eſa. lvij. d. Impijqͣſi mare feruens qd̓ qͥeſcere nō pōt. Per abyſſū ignari. Gen̄.jͣ. a. Tenebrę erant ſuꝑ faciem abyſſi. In omnibꝰ his fit volūtas dei. Sed primo in cęlo dicit̉ fieri: ſecundo in terra: poſtremo in mari et in abyſſis: quia ſi clerici facerent voluntatēdei: facerent et ipſi laici: et poſtea peccatores. Vnde Psͣ.Laudent illum cęli et terra: mare ⁊cͣ. q. d. ſi clerici laudent/ ſtatim laudabunt laici: et deinde peccatores. Sed quia clericinon faciunt voluntatem dei: ideo nec laici faciunt/ nec peccatores conuertunt̉ ad pęnitentiam. Matth̓. xxiij. b. Uę vobisſcribę et phariſęi hypocrite: quia clauditis regnum cęlorumante homines: vos non intratis nec introeūtes ſinitis intrare. Olim dicebatur: Fiat voluntas tua ſicut in cęlo et in terra: Modo poteſt dici econuerſo: Fiat voluntas tua ſicut interra ⁊ in celo. Eſa. xxiiij. a. Erit ſicut populus/ ſic ſacerdos.Beatus Bern̄. Et vtinam nō peior qͣꝫ populus ſit ſacerdos.Olim dictum eſt de diabolo/ Apocꝭ̓. xij. b. Draco pugnabat⁊ angeli eius ⁊ non valuerunt: neqꝫ locus inuentus eſt amplieorū in cęlo: et proiectus eſt draco ille in terrā / et angeli eiuscum illo miſſi ſunt: Sed modo relicta terra redierunt in cęlū:et implet̉ qd̓ dicit̉/ Eſaię. xiiij. d. Aſcendam in cęlum ſuperaſtra cęli: id eſt ſuper altiores ⁊ prudentiores clericos exaltabo ſoliū meū. Olim clamabat aquila/ Apocꝭ. viij. d. Uę vęvę habitantibus in terra: nunc poſſet verius clamari: Uę vęvę habitantibus in cęlo: id eſt in conſortio clericorum: vndeetiam inficitur conſortiū laicorum. Hiere. iiij .ſ. Aſpexi terrāet ecce vacua erat et nihili: et cęlos et non erat lux in eis: vidimōtes: id eſt pręlatos: ⁊ ecce mouebant̉: ⁊ omnes colles conturbati ſunt/ id eſt minores pręlati: intuitus ſum et non erathomo: et om̄e volatile cęli receſſit: id eſt religioſi. Dicit ergol ¶ Omnia quęcunqꝫ voluit dominus fecit/ olim/ incęlo. Primo in clericis: et poſtea o ¶ In terra: id eſt in laicis. Eſaię. lxvj. a. Cęlum mihi ſedes eſt: terra autē ſcabellumpedum meorum. p ¶ In mari: id eſt in hominibus inquietis et inſtabilibus. q ¶ Et in omnibus abyſſis: id eſt inſimplicibus et ignaris et idiotis. Psͣ. Ponens in theſaurisabyſſos. Augꝰ. Simplices ⁊ idiotę rapiunt ſibi cęlum: nosautem cum litteris noſtris ad inferna demergimur. Uel inmari: id eſt in pęnitentibus. Supra: In mari via tua. Etin omnibus abyſſis: id eſt in peccatoribus. Psͣ. Abyſſus abyſſum inuocat in voce cataractarum tuarum. Hieremię. xvij. b. Profundum eſt cor hominis et inſcrutabile.CcEducēs: Ad litterā
Psͣ. 33.
ll̓. r ſuauis
Al̓. rſuperom̄es deos.De cōſecra.t diſ. 2. c. oīa
Al̓. IQ m̄
Quattuor genera creaturaxū rationabiliū ī quibꝰ deꝰfacit voluntatem ſuā
Psͣ. 68.
Psͣ. 144.
Matth̓. 6. b.
Psͣ .81.
Dicit̉ .c.deꝰ quīqꝫ.modis
Psͣ .95.
Irē deꝰ ēmagnus
Psͣ. .144.
Psͣ. 32.
Psͣ. 76.Psͣ. .41.