Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

XXX

a Quia apud dn̄ꝫ miſcd̓iar:brcōpioſa apudr redēptio.dEt ipſē re̓dimet iſrael: ex dus iniqͥtatibꝰ eiꝰ. Canti graduū. CXXXf d Ominē eſt exal-

tatum cor meum: neqꝫ relakti ſunt oculi mei. Nēqꝫˣ amibulaui in magnis: neqꝫ inmirabilibus ſuper me. Siin noͣn humiliter ſentiebam:n ſed exaltaui ānimam meaꝫ.

a Quia apud dn̄m miſcd̓ia/ fuit eſt/ et erit: ſicut apudfontē viuū riuulus iugit̓ emanat: quē ſola ingratitudo deſiccat: vt dicit btūs Bern̄. De fonte d̓r Zach̓. xiij. a. Erit fonpatens domui dauid oībꝰ habitātibꝰ hieruſalē in ablutionem pctōris mēſtruatę. b Et copioſa apud redēptio .i. copioſum p̄cium nr̄ę redēptiōiſ: ipſemet chriſtꝰ .ſ. j. Corꝭj. d. Factꝰ ē nob̓ ſapīa iuſticia ſctīficatio redēptio .j. Corꝭ. vj.d. Empti eſtis preciomagno. j. Pet̓. j. d. corruptibilibꝰ auro vel argēto redēptieſtis de vana vr̄a ꝯuerſatiōe pr̄nę traditiōis: ſꝫ p̄cioſo ſanguine qͣſi agni īmaculati incōtamīati chriſti ieſu. Copioſa dicitur redēptio: qꝛ p̄ciū ſufficiens fuit ad redēptionē mille miliūmūdoꝝ. enī ſit chriſtꝰ p̄ciū nr̄m eſt verꝰ deꝰ verꝰ:ī infinitū excedit redēptā: ſꝫ magnitudo amoris mēſuramaut numerū neſcit. Ioh̓. iij. b. Sic deꝰ dilexit mūdū vt filiūſuū vnigenitū daret. dicebat Iob. vj. a. Vtinā appēderent̉ pctā mea qͥbꝰ irā merui calamitas quā patior ī ſtathera: qͣſi arena marꝭ hęc grauior appareret. Ex illa ſuꝑabūdātiap̄cij accipit papa ep̄i qui ſunt theſaurarij dn̄i indulgentiasqͥs faciūt. Et poſſet aliqͥs dicere: Parū ꝓderit nob̓ miſcd̓iaeius: qꝛ apud manebit: ſic̄ aqͣ ſtagni nec deriuabit̉ vſqꝫ adnos ſic̄ aqͣ fontꝭ. Et rn̄det. Immo fluet miſcd̓ia eiꝰ ſic̄ fluuiꝰ.Un̄ Eccͣj. xxxix. c. Bn̄dictio illiꝰ qͣſi fluuiꝰ inūdabit: et quōcataclyſmꝰ aridā inebriauit. Et eſt qd̓ ſequit̉: c Et ipſe.q. d. ab eo apud eum copioſa miſericordia redēptio: quiaipſe alius: d Rędimet/ ꝓprio ſanguine: e Iſrael. i. populū fidelē/ qui credit in. f Ex oībꝰ iniqͥtatibus eiꝰ .i. ex debito pęnę: cuiꝰ debitor erat oībꝰ iniqͥtatibꝰſuis. maculatꝰ erat/ obligatꝰ pęnę ꝓpt̓ pctm̄. Maculālauat delet chriſtus per gratiā quā infundit: penę debitumſoluit per pęnam quā ſuſtinuit: et ſic per chriſtū plene redimitur homo. Eſa. xliij. d. Ego ſum ego ſum qui deleo iniqͥtateſtuas ꝓpter me: id eſt ſola gratia mea. Eodē. xliiij. d. Deleuivt nubem iniqͥtates tuas: qͣſi nebulaꝫ peccata tua: reuertere ad me: qm̄ redemi te. Gregꝰ. Nullū peccatorē reuertentēdeſpicit/ qui pctōres redimere venit. Expo. Psͣ. CXXXOmine eſt exaltatū ⁊cͣ. Hic duodecimꝰ gra-d dus .ſ. humilitaſ. Qui poſt p̨̄cedētē pſalmū recte ponit̉: quia in illo actum eſt de pęnitētia/ quę ſine humilitate inutilis eſt. Titulus qui.. Intentio monet ad humilitatē interiorē exteriorē. Modꝰ. Biꝑtitꝰ ē pſalmꝰ. Primoremouet a ſe vir iuſtꝰ oēm ſuꝑbiā vel ſigna ſuꝑbię. Scd̓o exēplo ſuo īuitat ad ſpem: ibi: Sꝑeret iſrl̓. Igit̉ vir iuſtꝰ ī cuius ꝑſona ꝓph̓a loquit̉ volēs on̄dere ſe humilē intꝰ extra:remouet a ſe ꝯͣriū dicēs: g Dn̄e/ cui ſoli patēt corda renes hominū. h eſt exaltatū cor meū. Minꝰ dic̄et plꝰ ſignificat .i. hūiliatū ē cor meū: qd̓ ē veꝝ ſacrificiū deo.Un̄.. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatꝰ cor ꝯtritū hūiliatū.Tale cor aſcēdit ad gloriā. Nam ſe humiliat exaltabitur:Lucꝭ. xiiij. c. Et Prouer. xxix. d. Humilem ſpiritu ſuſcipietgloria. Et Eccͣj .xj. a. Sapīa humiliati exaltabit caput illiuſ.Econtrario cor ſuperbū deſcendit in ruinā. Prouer. xvij. c.Qui altam facit domū ſuam/ quęrit ruinā. Eodē. xvj. c.tritionē pręcedit ſuperbia: ante ruinam exaltabit̉ ſpiritus.i Neqꝫ elati ſunt oculi mei: qd̓ eſt ſignū interioris ſuꝑbię. q. d. interiorē exteriorē ſuꝑbiā expuli a me: Cui dn̄s cominatur/ Eſa. x. c. Uiſitabo ſuꝑ fructū magnifici cordiſ aſſur:et ſuper gloriam altitudinis oculoꝝ eius. Eodem. ij. c. Oculi ſublimis hoīs humiliati ſunt: id eſt humiliabunt̉: īcuruabitur altitudo viroꝝ. Ideo dicitur Ecc̄j. xxiij. a. Extollentiāoculoꝝ meoꝝ ne dederꝭ mihi: omne deſideriū auerte a me.Iob .xv. b. Quid te eleuat cor tuū: et quaſi magna cogitansattonitos habes oculos? De his dicitur Prouerb̓. xxx. b.Generatio cuius excelſi ſunt oculi: et palpebrę eius in altum

ſurrectę. k Neqꝫ ambulaui ī magnis .i. magnatibus vel ī pompoſa ſocietate: qd̓ vtrūqꝫ eſt ſignum ſuperbię.Amos. vj. a. vobis opulēti eſtis ī ſion ꝯfiditꝭ in monte ſamarię: optimateſ capita ppl̓oꝝ īgrediētes pompatice do dn̄i .i. eccleſiā. De talibꝰ dicit btūs Bern̄. ad Eugeniū:Tu paſtor ꝓcediſ deauratus multa ſocietate/ circūdatꝰ varietate: oues qͥd faciūt? Siauderē dicere/ dęmo magis qͣꝫ ouiū paſtura hęc. Sic factitabat petrꝰ: ſic paulꝰ ludebat? qd.. p̨̄cipit̉ Deūt̓. xvij. d. nerex multiplicet ſibi eqͦs: ne reducat ppl̓m ī ęgyptū: exēplo malo eqͦrū numero ſubleuatꝰ. Vel Neqꝫ ambulaui ī magnis .i. ſuꝑbiui de magnis factis vel dictꝭ vel virtutibꝰ. Sicut Iob. xxxj. a. Si ambulaui in vanitate feſtinauit ī dolopes meꝰ. Et.. c. Si lętatꝰ ſū ſuper diuitijs meis multꝭ/ et qͣꝛoplurima reperit manꝰ mea: ſi videbā ſolē fulgeret/ lunamincedentē clare/ lętatū eſt ī abſcondito cor meū/ oſculatusſum manū meā ore meo/ q̨̄ eſt iniqͥtas maxima/ negatiotra deū altiſſimū. Vel/ Neqꝫ ambulaui ī magnis .i.ingeſſi me in magnos ꝯuentus: ſiue ad conſilia magna iuinon vocatꝰ: qd̓ eſt ſuperbię elationis ſignum. Eccͣj. xiij. b.Ne improbus ſis ne impingaris/ exemplo tuo in domo regis. l Neqꝫ in mirabilibꝰ ſuper me: id eſt non affectaui aliqͣ facere ſuper virtutem meam: vnde hoīes admirent̉:Sicut multi ex factis dictiſ magꝭ quęrūt gignere in ppl̓oadmirationē qͣꝫ ędificationē: Sic̄ ſimon magus voluit facerequalia apoſtoli faciebant/ cum tn̄ non eſſet taliſ: et ideo in mirabilibus ſupra ſe: id eſt ſupra virtutem ſuam voluit ambulare: Actꝭ. viij. c. Item in mirabilibꝰ ſuper ſe ambulat: quiplus qͣꝫ poſſit attemptat/ vt mirandus appareat. Contra qd̓dicit̉/ Eccͣj. iij. c. Altiora te ne q̨̄ſieris fortiora te ne ſcrutatus fueris. Hiere. xlviij. e. Audiuimꝰ ſuperbiam moab: ſuꝑbus eſt valde: ſublimitatē eiꝰ arrogantiam ſuperbiam altitudinem cordis eiꝰ ego ſcio ait dn̄s: iactantiā eiꝰ arrogātiāeius: eo non ſit iuxta eam virtꝰ eiꝰ: nec iuxta qd̓ poterat conata ſit facere. Monſtrat̉ aūt exteriꝰ elatio cordiſ ml̓tiplicit̓:Primo ī colli erectiōe. Iob. xv. c. Cucurrit aduerſus deū erecto collo. Scd̓o ī oculoꝝ excellentia. Prouer. xxx. b. Generatio cuiꝰ excelſi ſūt oculi. Tertio in greſſus cōpoſitiōe digitiextenſionē. Prouerb̓. vj. b. Homo apoſtata/ vir īutilis graditur ore peruerſo annuit oculis: terit pede: digito loquit̉.De his tribꝰ ſimul dicit̉/ Eſa. iij. c. Pro eo eleuatę ſūt filięſion ambulauerūt extento collo: et nutibꝰ oculoꝝ ibant: etplaudebant/ ambulabāt pedibꝰ ſuis compoſito gradu incedebant ⁊cͣ. Quarto in locutione. Daniel̓. xj. f. Aduerſusdeū deorū loquit̉ magnifica. Quinto in auditu. Zach̓. vij. c.Aures ſuas aggrauauerūt ne audirent legem. Sexto in habitu geſtu corporis. Eccͣj. xix. d. Ex viſu cognoſcit̉ vir: ab occurſu faciei cognoſcit̉ ſenſatꝰ: Amictus corꝑis riſus dentiūet inceſſus hominis/ enūciant de illo. Sequit̉: m Si nohumiliter. q. d. non ambulaui in magnis/ neqꝫ in mirabilibus ſuꝑ me. Si non: id eſt ſed: humiliter ſentiebam/ deme: qd̓ eſt verę humilitatꝭ. Augꝰ. Vera humilitas eſt ſenſusꝓprię vacuitatꝭ. Sic ſentiebat de ſe abraā/ dixit: Loquarad dn̄m meū ſim puluis cinis. Et paulꝰ. j. Corꝭ. xv. b.Ego ſū mīmꝰ apoſtoloꝝ: non ſū dignꝰ vocari apoſtolꝰ. Etchriſtꝰ: Ego ſū vermis non homo. Ecōtra ſūt aliqͥ qui ſemagna ſentiūt/ de alijs parua. Cōtra qͦs dicit̉/ Eſa. v. e. ſapiētes eſtis in oculis veſtris: coram vobiſmetipſis prudentes. Roma. xij. c. Non alta ſapientes ſed humilibꝰ ꝯſentientes. Vel ſic: vt totꝰ verſus ſb̓ vna clauſula legat̉. m Sinon humilit̓ ſentiebam: ſed exaltaui/ iactādo vel gloriādo/ n Anima mea/ male accidat mihi/ ſupple. Animāſuam exaltat: ſibi bonū qd̓ non habet arrogat: vt ph̓i dicūt: Labia noſtra a nobis ſunt. Vel meritꝭ ſuis imputat: vt

Al̓r Qm̄Al̓ reſtAl̓ rmultaAl̓rillum

Al̓ rin aitumAl̓r īgreſſus ſū

uomodo reptio facta ao d̓r copioſa.

Signa ſuꝑbieelationis

Partitiopſalmi

Psͣ. 50.1

Gen̄. 18. d.

Psͣ .21.

Psͣ. .11.