¶ XXX
a Quia apud dn̄ꝫ miſcd̓iar: ⁊brcōpioſa apudr eū redēptio.dEt ipſē re̓dimet iſrael: ex oīcͦ dus iniqͥtatibꝰ eiꝰ. ¶ Canticū graduū. CXXXf ¶ d Ominē nō eſt exal-
tatum cor meum: neqꝫ relakti ſunt oculi mei. Nēqꝫˣ amibulaui in magnis: neqꝫ inmirabilibus ſuper me. Siin noͣn humiliter ſentiebam:n ſed exaltaui ānimam meaꝫ.
a ¶ Quia apud dn̄m miſcd̓ia/ fuit eſt/ et erit: ſicut apudfontē viuū riuulus iugit̓ emanat: quē ſola ingratitudo deſiccat: vt dicit btūs Bern̄. De qͥ fonte d̓r Zach̓. xiij. a. Erit fonpatens domui dauid ⁊ oībꝰ habitātibꝰ hieruſalē in ablutionem pctōris ⁊ mēſtruatę. b ¶ Et copioſa apud eū redēptio .i. copioſum p̄cium nr̄ę redēptiōiſ: ipſemet chriſtꝰ .ſ. j. Corꝭj. d. Factꝰ ē nob̓ ſapīa⁊ iuſticia ⁊ ſctīficatio⁊ redēptio .j. Corꝭ. vj.d. Empti eſtis preciomagno. j. Pet̓. j. d.Nō corruptibilibꝰ auro vel argēto redēptieſtis de vana vr̄a ꝯuerſatiōe pr̄nę traditiōis: ſꝫ p̄cioſo ſanguine qͣſi agni īmaculati ⁊ incōtamīati chriſti ieſu. Copioſa dicitur redēptio: qꝛ p̄ciū ſufficiens fuit ad redēptionē mille miliūmūdoꝝ. Cū enī ſit chriſtꝰ p̄ciū nr̄m qͥ eſt verꝰ deꝰ ⁊ verꝰ hō:ī infinitū excedit rē redēptā: ſꝫ magnitudo amoris mēſuramaut numerū neſcit. Ioh̓. iij. b. Sic deꝰ dilexit mūdū vt filiūſuū vnigenitū daret. Iō dicebat Iob. vj. a. Vtinā appēderent̉ pctā mea qͥbꝰ irā merui ⁊ calamitas quā patior ī ſtathera: qͣſi arena marꝭ hęc grauior appareret. Ex illa ſuꝑabūdātiap̄cij accipit papa ⁊ ep̄i qui ſunt theſaurarij dn̄i indulgentiasqͥs faciūt. Et poſſet aliqͥs dicere: Parū ꝓderit nob̓ miſcd̓iaeius: qꝛ apud eū manebit: ſic̄ aqͣ ſtagni nec deriuabit̉ vſqꝫ adnos ſic̄ aqͣ fontꝭ. Et rn̄det. Immo fluet miſcd̓ia eiꝰ ſic̄ fluuiꝰ.Un̄ Eccͣj. xxxix. c. Bn̄dictio illiꝰ qͣſi fluuiꝰ inūdabit: et quōcataclyſmꝰ aridā inebriauit. Et hͦ eſt qd̓ ſequit̉: c ¶ Et ipſe.q. d. ab eo ⁊ apud eum copioſa miſericordia ⁊ redēptio: quiaipſe ⁊ nō alius: d ¶ Rędimet/ ꝓprio ſanguine: e ¶ Iſrael. i. populū fidelē/ qui credit in eū. f ¶ Ex oībꝰ iniqͥtatibus eiꝰ .i. ex debito pęnę: cuiꝰ debitor erat ꝓ oībꝰ iniqͥtatibꝰſuis. Hō maculatꝰ erat/ ⁊ obligatꝰ pęnę ꝓpt̓ pctm̄. Maculālauat ⁊ delet chriſtus per gratiā quā infundit: penę debitumſoluit per pęnam quā ſuſtinuit: et ſic per chriſtū plene redimitur homo. Eſa. xliij. d. Ego ſum ego ſum qui deleo iniqͥtateſtuas ꝓpter me: id eſt ſola gratia mea. Eodē. xliiij. d. Deleuivt nubem iniqͥtates tuas: ⁊ qͣſi nebulaꝫ peccata tua: reuertere ad me: qm̄ redemi te. Gregꝰ. Nullū peccatorē reuertentēdeſpicit/ qui pctōres redimere venit. ¶ Expo. Psͣ. CXXXOmine nō eſt exaltatū ⁊cͣ. Hic duodecimꝰ gra-d dus .ſ. humilitaſ. Qui poſt p̨̄cedētē pſalmū recte ponit̉: quia in illo actum eſt de pęnitētia/ quę ſine humilitate inutilis eſt. Titulus qui. sͣ. Intentio monet ad humilitatē interiorē ⁊ exteriorē. Modꝰ. Biꝑtitꝰ ē pſalmꝰ. Primoremouet a ſe vir iuſtꝰ oēm ſuꝑbiā vel ſigna ſuꝑbię. Scd̓o exēplo ſuo īuitat ad ſpem: ibi: Sꝑeret iſrl̓. Igit̉ vir iuſtꝰ ī cuius ꝑſona ꝓph̓a h̓ loquit̉ volēs on̄dere ſe humilē intꝰ ⁊ extra:remouet a ſe ꝯͣriū dicēs: g ¶ Dn̄e/ cui ſoli patēt corda ⁊ renes hominū. h ¶ Nō eſt exaltatū cor meū. Minꝰ dic̄et plꝰ ſignificat .i. hūiliatū ē cor meū: qd̓ ē veꝝ ſacrificiū deo.Un̄. sͣ. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatꝰ cor ꝯtritū ⁊ hūiliatū.Tale cor aſcēdit ad gloriā. Nam qͥ ſe humiliat exaltabitur:Lucꝭ. xiiij. c. Et Prouer. xxix. d. Humilem ſpiritu ſuſcipietgloria. Et Eccͣj .xj. a. Sapīa humiliati exaltabit caput illiuſ.Econtrario cor ſuperbū deſcendit in ruinā. Prouer. xvij. c.Qui altam facit domū ſuam/ quęrit ruinā. Eodē. xvj. c. Cōtritionē pręcedit ſuperbia: ⁊ ante ruinam exaltabit̉ ſpiritus.i ¶ Neqꝫ elati ſunt oculi mei: qd̓ eſt ſignū interioris ſuꝑbię. q. d. interiorē ⁊ exteriorē ſuꝑbiā expuli a me: Cui dn̄s cominatur/ Eſa. x. c. Uiſitabo ſuꝑ fructū magnifici cordiſ aſſur:et ſuper gloriam altitudinis oculoꝝ eius. Eodem. ij. c. Oculi ſublimis hoīs humiliati ſunt: id eſt humiliabunt̉: ⁊ īcuruabitur altitudo viroꝝ. Ideo dicitur Ecc̄j. xxiij. a. Extollentiāoculoꝝ meoꝝ ne dederꝭ mihi: ⁊ omne deſideriū auerte a me.Iob .xv. b. Quid te eleuat cor tuū: et quaſi magna cogitansattonitos habes oculos? De his dicitur Prouerb̓. xxx. b.Generatio cuius excelſi ſunt oculi: et palpebrę eius in altum
ſurrectę. k ¶ Neqꝫ ambulaui ī magnis .i. cū magnatibus vel ī pompoſa ſocietate: qd̓ vtrūqꝫ eſt ſignum ſuperbię.Amos. vj. a. Uę vobis qͥ opulēti eſtis ī ſion ⁊ ꝯfiditꝭ in monte ſamarię: optimateſ capita ppl̓oꝝ īgrediētes pompatice domū dn̄i .i. eccleſiā. De talibꝰ dicit btūs Bern̄. ad Eugeniū:Tu paſtor ꝓcediſ deauratus multa ſocietate/ circūdatꝰ varietate: oues qͥd faciūt? Siauderē dicere/ dęmonū magis qͣꝫ ouiū paſtura hęc. Sic factitabat petrꝰ: ſic paulꝰ ludebat? qd. Nō. Iō p̨̄cipit̉ Deūt̓. xvij. d. nerex multiplicet ſibi eqͦs: ne reducat ppl̓m ī ęgyptū: exēplo malo eqͦrū numero ſubleuatꝰ. Vel Neqꝫ ambulaui ī magnis .i. nō ſuꝑbiui de magnis factis vel dictꝭ vel virtutibꝰ. Sicut Iob. xxxj. a. Si ambulaui in vanitate ⁊ feſtinauit ī dolopes meꝰ. Et. jͣ. c. Si lętatꝰ ſū ſuper diuitijs meis multꝭ/ et qͣꝛoplurima reperit manꝰ mea: ſi videbā ſolē cū fulgeret/ ⁊ lunamincedentē clare/ ⁊ lętatū eſt ī abſcondito cor meū/ ⁊ oſculatusſum manū meā ore meo/ q̨̄ eſt iniqͥtas maxima/ ⁊ negatio cōtra deū altiſſimū. Vel/ Neqꝫ ambulaui ī magnis .i. nōingeſſi me in magnos ꝯuentus: ſiue ad conſilia magna nō iuinon vocatꝰ: qd̓ eſt ſuperbię ⁊ elationis ſignum. Eccͣj. xiij. b.Ne improbus ſis ne impingaris/ exemplo tuo in domo regis. l ¶ Neqꝫ in mirabilibꝰ ſuper me: id eſt non affectaui aliqͣ facere ſuper virtutem meam: vnde hoīes admirent̉:Sicut multi qͥ ex factis ⁊ dictiſ magꝭ quęrūt gignere in ppl̓oadmirationē qͣꝫ ędificationē: Sic̄ ſimon magus voluit facerequalia apoſtoli faciebant/ cum tn̄ non eſſet taliſ: et ideo in mirabilibus ſupra ſe: id eſt ſupra virtutem ſuam voluit ambulare: Actꝭ. viij. c. Item in mirabilibꝰ ſuper ſe ambulat: quiplus qͣꝫ poſſit attemptat/ vt mirandus appareat. Contra qd̓dicit̉/ Eccͣj. iij. c. Altiora te ne q̨̄ſieris ⁊ fortiora te ne ſcrutatus fueris. Hiere. xlviij. e. Audiuimꝰ ſuperbiam moab: ſuꝑbus eſt valde: ſublimitatē eiꝰ ⁊ arrogantiam ⁊ ſuperbiam ⁊ altitudinem cordis eiꝰ ego ſcio ait dn̄s: iactantiā eiꝰ ⁊ arrogātiāeius: eo ꝙ non ſit iuxta eam virtꝰ eiꝰ: nec iuxta qd̓ poterat conata ſit facere. Monſtrat̉ aūt exteriꝰ elatio cordiſ ml̓tiplicit̓:Primo ī colli erectiōe. Iob. xv. c. Cucurrit aduerſus deū erecto collo. Scd̓o ī oculoꝝ excellentia. Prouer. xxx. b. Generatio cuiꝰ excelſi ſūt oculi. Tertio in greſſus cōpoſitiōe ⁊ digitiextenſionē. Prouerb̓. vj. b. Homo apoſtata/ vir īutilis graditur ore peruerſo ⁊ annuit oculis: terit pede: digito loquit̉.De his tribꝰ ſimul dicit̉/ Eſa. iij. c. Pro eo ꝙ eleuatę ſūt filięſion ⁊ ambulauerūt extento collo: et nutibꝰ oculoꝝ ibant: etplaudebant/ ⁊ ambulabāt ⁊ pedibꝰ ſuis compoſito gradu incedebant ⁊cͣ. Quarto in locutione. Daniel̓. xj. f. Aduerſusdeū deorū loquit̉ magnifica. Quinto in auditu. Zach̓. vij. c.Aures ſuas aggrauauerūt ne audirent legem. Sexto in habitu ⁊ geſtu corporis. Eccͣj. xix. d. Ex viſu cognoſcit̉ vir: ⁊ ab occurſu faciei cognoſcit̉ ſenſatꝰ: Amictus corꝑis ⁊ riſus dentiūet inceſſus hominis/ enūciant de illo. Sequit̉: m ¶ Si nohumiliter. q. d. non ambulaui in magnis/ neqꝫ in mirabilibus ſuꝑ me. Si non: id eſt ſed: humiliter ſentiebam/ deme: qd̓ eſt verę humilitatꝭ. Augꝰ. Vera humilitas eſt ſenſusꝓprię vacuitatꝭ. Sic ſentiebat de ſe abraā/ cū dixit: Loquarad dn̄m meū cū ſim puluis ⁊ cinis. Et paulꝰ. j. Corꝭ. xv. b.Ego ſū mīmꝰ apoſtoloꝝ: qͥ non ſū dignꝰ vocari apoſtolꝰ. Etchriſtꝰ: Ego ſū vermis ⁊ non homo. Ecōtra ſūt aliqͥ qui d̓ ſemagna ſentiūt/ de alijs parua. Cōtra qͦs dicit̉/ Eſa. v. e. Uęqͥ ſapiētes eſtis in oculis veſtris: ⁊ coram vobiſmetipſis prudentes. Roma. xij. c. Non alta ſapientes ſed humilibꝰ ꝯſentientes. Vel ſic: vt totꝰ verſus ſb̓ vna clauſula legat̉. m ¶ Sinon humilit̓ ſentiebam: ſed exaltaui/ iactādo vel gloriādo/ n ¶ Anima mea/ male accidat mihi/ ſupple. Animāſuam exaltat: qͥ ſibi bonū qd̓ non habet arrogat: vt ph̓i qͥ dicūt: Labia noſtra a nobis ſunt. Vel qͥ meritꝭ ſuis imputat: vt
Al̓r Qm̄Al̓ reſtAl̓ rmultaAl̓rillum
Al̓ rin aitumAl̓r īgreſſus ſū
uomodo reptio facta ao d̓r copioſa.
Signa ſuꝑbie ⁊elationis
Partitiopſalmi
Psͣ. 50.1
Gen̄. 18. d.
Psͣ .21.
Psͣ. .11.