C XXV
a itu eiꝰ/ ⁊ dn̄s ī circūitū ⁊ ppl̓ib ſui: ex hoc nūc ⁊ vſqꝫ ī ſęcuI lū. Quia nō frelinquet dn̄sē virgam pctōꝝ ſuꝑ ſortē iuſꝫ ſtoꝝ: vt nō extēdāt iuſti adhiniqͥtatē manꝰ ſuas. Bn̄faci dn̄e: bonis et rectis corde.
¶ Declinātes aūt īfobligationnes adducet dn̄s cū oꝑano tibꝰ riniqͥtatē: pax ſuꝑ iſrl̓.¶ Cāticū graduū. CXXV.N ꝯu̓ertēdo dn̄ſ cagͣptiuitatē ſion: fāctiſumus ſicut ꝯſolati.
impuguātes vndiqꝫ eā: Iniqui em̄ in circūitu ambulāt. Sꝫqꝛ om̄is defenſio eſt a deo/ ſubiūgit: a ¶ Et dn̄s in circūitu ppl̓i ſui: qͣſi murus ex om̄i parte ꝓtegēs. Eſa .xxvj. a.Urbs fortitudinis noſtrę ſion: ſaluator ponet̉ in ea murus ⁊antemurale. Zach̓. ij. b. Ego ero ei ait dn̄s murus ignis incircūitū. Et ne putaret aliqͥs ꝙ nō ſꝑ ſedad tp̄s ꝓteget dn̄s populū ſuū: ideo addit:b ¶ Ex hoc nūc etvſqꝫ in ſęcl̓m .i. ſꝑ⁊ ꝯtinue. Matth̓. vltꝭd. Ecce ego vobiſcūſū oībꝰ diebus vſqꝫ adꝯſūmationē ſęculi. Etiō nūqͣꝫ cōmouebūt̉:c ¶ Quia n̄ relinq̄t diu: lꝫ ad tp̄s aliqn̄ relinqͣt: d ¶ Dn̄ſꝟgā pctōꝝ: ſeu tyrannidē. Sic em̄ dr̄ virga Eſa. x. b. Uęaſſur: ꝟga furorꝭ mei ⁊ baculꝰ ip̄e ē. e ¶ Suꝑ fortē iuſtorum .i. ſuꝑ iuſtos/ ſorte electoſ: vt ſint hęreditas dn̄i. VndeEph̓. j. b. In qͦ ⁊ nos ſorte vocati ſumus .i. ſola gr̄a diuina.Dan̄. xij. d. Stabis in ſorte tua ī fine dieꝝ. Eccͣj. xiiij. c. Indiuiſione ſortis da ⁊ acciꝑe ⁊ iuſtifica animā tuā. Et qͣre nōrelinquet? f ¶ Ut nō extendāt iuſti ad iniqͥtate manus ſuas .i. vt patient̓ ⁊ humiliter ⁊ pacifice ſuſtineāt tribulatiōes: intelligētes eas eſſe ad tp̄s. Forte em̄ ſi crederentiuſti tribulatiōes eſſe perpetuas deſererēt iuſticiā: murmurando ꝑ impatientiā: vel ſeipſos vindicando ꝑ ſuꝑbiā. Sedideo nō deficiūt: qꝛ ſciūt ꝙ parū durabūt iſte tribulationes:⁊ merces ꝓ illis erit ęterna. Et ideo dn̄s ꝑmittit eos tribulari ad tp̄s: vt maiorē mereant̉ gloriā. Eſa. liiij. b. Ad punctūin modico dereliqui te: ⁊ in miſeratiōibus magnis cōgregabo te. ij. Corꝭ. iiij. d. Id qd̓ in p̨̄ſenti eſt momentaneū ⁊ leuetribulationis noſtrę/ ſupra modū in ſublimitate ęternū gl̓iępondus oꝑabit̉ in nobis. Heb̓. xij. c. Om̄is quidē diſciplina in p̨̄ſenti nō videt̉ eſſe gaudij ſed meroris: poſtea aūt fructū pacatiſſimū exercitatis per eam reddet iuſticię. Itē ſic:c ¶ Nō relinqͥt dn̄s virgā peccatorū ſuper ſortē iuſtorū .i. nō ꝑmittet hęreditate iuſtoꝝ occupari a malis: licꝫtemporalia eoꝝ aliqn̄ ꝑmittat diripi ⁊ auferri ad ꝓbationēeoꝝ: vt patet ī Iob. ix. c. Terra data eſt ī manus impij. Etquare hoc facit dn̄s? f ¶ Ut nō extendāt iuſti: ꝑ ſuꝑbiāaūt auariciā: g ¶ Ad iniquitatē manus ſuas: alienaſcꝫ ꝯcupiſcendo: aut ꝑ potentiā pauꝑes opprimēdo: ſicut alijdiuites faciūt: vt dicit̉ Iacob̓. ij. b. Nōne diuites ꝑ potentiā opprimūt vos: ⁊ ipſi trahūt vos ad iudiciū? Aut ideo nōꝑmittit occupari a malis hęreditatē iuſtorū: vt ipſi hoc ſcientes f ¶ Nō extēdant/ ꝑ impatientiā: g. ¶ AAd iniqͥtatē manus ſuas. q. d. vt bn̄ ſuſtineant. Heb̓. x. g. Rapinābonoꝝ veſtroꝝ cū gaudio ſuſcępiſtis: cognoſcētes vos habere meliorē ⁊ manentē ſubſtantiā: nolite itaqꝫ amittere confidentiā veſtrā: q̨̄ magnā habet remunerationē. h ¶ Bn̄fac dn̄ę. Secūda pars: vbi precat̉ bonis futurā ꝓſꝑitatē:⁊ malis futurā vindictā p̨̄dicit. Et pͥmo p̄cat̉ bonis bonū futurū. Dicit gͦ: Bn̄ fac dn̄ę .i. bona da dn̄e tꝑalia ad ſuſtētationē/ ſpūalia ad iuſtificationē/ cęleſtia ad remunerationē:i ¶ Bonis ⁊ rectꝭ corde. Bonos dic̄ illos qͥ bona faciunt. Rectos corde illos: qͥ in ſuis oꝑbꝰ rectā intentionē cuſtodiūt. ij. Machab̓. j. a. Bn̄faciat vobis deus ⁊ memineritteſtamenti ſui qd̓ ad abraā iſaac/ ⁊ iacob locutꝰ eſt. k ¶ Declinantes aūt a recta via: qͣ boni ⁊ recti incedūt: ¶ ¶ Inobligatiōes: culpę ⁊ pęnę: m ¶ Adducet dn̄s: vel ꝑmittēdo vel faciendo: n ¶ Cū oꝑantibꝰ iniqͥtatē. q. d.illos qͥ declināt a recto/ puniet dn̄s ſicut illos qͥ oꝑant̉ malū: Vtrūqꝫ em̄ malū eſt/ ⁊ pęna dignū .ſ. omiſſio boni/ ⁊ trāſgreſſio mali. Hiere. vj. g. Om̄es iſti pͥncipes declinātes ambulātes fraudulenter/ ęs ⁊ ferrū: vniuerſi corrupti ſunt. Eſa.xxxj. b. Conſurget dn̄s ꝯtra domū peſſimoꝝ: ⁊ ꝯͣ auxiliumoꝑantiū iniqͥtatē. Hęc veniēt malis: Sꝫ qͥd bonis erit ꝯcludit vno verbo: o ¶ Pax ſuꝑ iſrl̓ .i. ſuꝑ bonis nūc fide vi-
dētibus deū: ⁊ tandē ſpecie viſurꝭ. Suꝑ his erit pax .i. chriſtus: qͥ eſt pax nr̄a: qui fecit vtraqꝫ vnū: Eph̓. ij. c. Qui pacēęternitatis dabit ſuꝑ pacē pectorꝭ. Eſa .xxvj. c. Dn̄e dabispacē nobis. Ioh̓. xiiij. d. Pacē relinqͦ vobis: pacē meam dovobis. Eſa. xxxij. d. Sedebit ppl̓us meus in pulchritudinepacis. Ibi erit pulchra pax: qꝛ ex nullaꝑte erit turbatio. Aīaem̄ habebit pacem infra: quia caro omnino Zobediet ſpiritui. Un̄Augꝰ de ciuitate dei:Ubi voluerit ſpiritꝰſtatim erit ⁊ corpus.Itē pacē ſupͣ: qꝛ aīaom̄ino erit deo obediens. Itē pacē intra: qꝛ ratio ⁊ voluntas om̄ino ꝯcordabūt.Itē pacē extra: qꝛ nulla creatura nocebit ei: ⁊ nihil ꝯcupiſcetqd̓ nō habeat. Et ita pax erit vndiqꝫ: qd̓ ē pulchritudo pacꝭ⁊ abūdātia. Un̄. sͣ. Fiat pax ī ꝟtute tua: ⁊ abūdātia ī turribꝰtuis. Eſa. lxvj. d. Declinabo ſuꝑ eā .ſ. hierl̓m/ qͣſi flumē pacꝭ.N cōuertendo ⁊cͣ. ¶ Expoſitio Psͣ. CXXV.In p̨̄cedēti pſalmo ęgit ꝓph̓a de cōfidentia viri iuſti:q̄ ꝓpt̓ firmitatē mōti ſion cōꝑat̉: In hoc aūt pſalmoagit de conſolatione reuertentis a ſpūali captiuitate. Un̄ ſic̄ſextus gradus eſt confidentia de auxilio dei: ita ſeptimus eſtconſolatio de reuerſione ſpirituali. Titulus: Canticū graduum .i. lęticia habita de reuerſione captiuitatis/ ſupple cōtinetur hic. Intentio monet ad gaudiū pro ſpirituali liberatione. Modus. Biꝑtitus eſt pſalmꝰ. Primo magnitudo facti ex magnitudine gaudij on̄dit̉. Scd̓o orat illā reuerſionē:⁊ quid in ea futurum ſit oſtēdit: ibi: Conuerte domine.Materialis. Captiuitas materialis: qͣ captiUerū tn̄ ē) Spūalis. uati fuer̄t filij iſrl̓. Primo a nacaptiuitaſ) Cęleſtis. buchodonoſor. iiij. Regꝭ. xxv.Miſerabil̓. Secundo a romanis: De quaLucꝭ. xix. g. Veniēt dies in te ⁊ circūdabūt te: ⁊ coanguſtahūt te vndiqꝫ: ⁊ ad terrā ꝓſternēt te/ ⁊ filios tuos qͥ in te ſūt.Itē eſt captiuitas ſpūalis bona: qua ꝑ fidē intellectꝰ captiuat̉ in obſequiū chriſti. ij. Corꝭ. x. b. In captiuitatē redigētes oēm ītellectū in obſequiū chriſti. Itē eſt captiuitas cęleſtis. Eph̓. iiij. b. Aſcendēs chriſtus in altū/ captiuā duxit captiuitatē. Itē eſt captiuitas miſerabilis: qua pctōres a diabolo captiuant̉: ⁊ in ſeruitutē peſſimam redigunt̉. Eſa. v. d.Propterea captiuus ductus eſt ppl̓s meus: qꝛ nō habuit ſcientiā. Ro. vij. d. Uideo aliā lege in membris meis/ repugnantē legi mentis meę ⁊ captiuantē me in lege peccati. Dehac liberat dn̄s ſuos. Un̄ Eſa. xlix. g. Hęc dicit dn̄s: ęquidem ⁊ captiuitas a forti tollet̉: ⁊ qd̓ ablatū fuerat a robſtoſaluabit̉. Et de iſta liberatione huiꝰ captiuitatꝭ agit̉ hic: Un̄in ꝑſona liberatoꝝ dicit: p ¶ In conuertēdo .i. cū ꝯuerteret: q ¶ Dn̄s: qͥ ſolus poteſt: r ¶ Captiuitatē ſion .i.filios ſion .i. eccl̓ię: qui captiuati fuerat vęnundati ſub peccato: s ¶ Facti ſumus/ nos liberati: t Sicut conſolati .i. vere conſolati. Hoc loco ſicut nō dicit ſimilitudinē: ſꝫꝟitatis expreſſionē. Sicut cū dicitur: Iſte facit ſicut iuſtus:in quo iuſtus non negat̉: ſed qd̓ vere eſt oſtendit̉. SimiliterIoh̓. .j. b. Quaſi vnigeniti a patre .i. vere vnigeniti. Innuit̉aūt quędā diminutio ꝯſolatiōis: per hoc ꝙ dicit: ſicut cōſolati: ⁊ nō ſimpliciter cōſolati: Ꝙ diu em̄ iuſti ſunt in hocmundo/ gemunt in re: ſed conſolant̉ in ſpe: Cū autem tranſierit res gemitus: veniet plenū gaudium: ⁊ tunc nō erit neceſſaria conſolatio: quia miſeria nulla erit: Sꝫ modo eſt neceſſaria ⁊ modo habet̉ in ſpe. Sed ſpes quę differtur/ affligit animā: vt dicit̉ Prouerb̓. xiij. b. ideo bn̄ dic̄: s ¶ Facti ſumus ſicut ꝯſolati .i. vere ꝯſolati: ſed nō plene/ ꝓpt̓dubitationē/ ⁊ gaudij dilationem. iij. Regꝭ. xx. b. Non gl̓iet̉accinctꝰ ęque vt diſcinctꝰ. Pręterea oīs ꝯſolatio p̨̄ſens reſperſa eſt multꝭ amaritudinibꝰ. Un̄ Augꝰ in lioro ꝯfeſſionū:Oēs iocūditates meas reſꝑſiſti dn̄e amaritudinibꝰ: vt q̨̄rerēſine offenſione lętari:
Psͣ .11.
ll. pplebis ſuee
ll̓. Hderelinq̄t
Al̓. Pſtrāgulationē1Al̓. riniuſticiā
Al̓. Cū cōuerterit
Pͣ. 121.
PartitiopſalmiQuadruplexcaptiuitas