Pſalmus
a nibus dn̄oꝝ ſuoꝝ. Sic̄ oculi ancillę in manibꝰ dn̄ę ſuę:b ita oculi nr̄i ad dn̄m deū noS ſtrū: rdonec miſere̓at̉ noſtri.eMiſererē nr̄i dn̄e miſereref nr̄i: qꝛ multū repleti ſumussͦ deſpectiōe. Quia multumhͦ repleta eſt anima noſtra/ qp-
probriū rabundantibꝰ: ⁊ deſpectio ſuperbis.¶ Cāticū graduū. CXXIII.Iſi qꝛ dn̄s erat ī non Abiſ: dicat nu̓nc iſraMel: niſi qꝛ dn̄s erāt innob̓. Cū exu̓rgerēt hoīes rīnoſ: foͣrte viuoſideglutiſſēt
a Sicut oculi ancillę in manibꝰ dn̄ę ſuę / aſpiciunt:b ¶ Ita oculi nr̄i ad dn̄m deū nr̄m/ ſūt leuati: cDDonec .i. vt/ vl̓ qͦuſqꝫ: d¶ Miſereat̉ nr̄i: a p̨̄ſenti miſeria/ etopprobrio liberando/ ⁊ ad gl̓iam tranſferendo: vbi honor etgl̓ia. Et nota ꝙ de vtroqꝫ ſexu ponit̉ ſimilitudo: vt nullꝰ putet ſe excęptū. Seruꝰem̄ ⁊ ancilla ē oīs hō:quia emptꝰ eſt ⁊ ꝯductus vt ſeruiat: Sedſeruus dicit̉/ ꝓpt̓ fortes: ⁊ ancilla/ ꝓpt̓ debiles. Itē ſeruꝰ/ ꝓpt̓ ſeruandi vl̓ ſeruiēdi fidelitatē: ⁊ ancilla/ ꝓpt̓ generandi fęcunditatē.Seruus igit̉ ⁊ ancillaeſt om̄is hō eiectꝰ deparadiſo et poſitꝰ hicin carcere: tota die cędit̉ ⁊ torquet̉: qꝛ temptatio eſt vita hominis ſuꝑ terrā: vt dr̄ Iob. vij. a. Et ideo ꝯtinue leuatos habet oculos in manus dn̄i: qͦuſqꝫ pietate motus/ iubeat flagellanti vt ceſſet: Sic̄ legit̉. ij. Regꝭ. vltꝭ. c. Cū extēdiſſet manū ſuā angelus dn̄i ſuꝑ hierl̓m vt diſꝑderet eā: miſertꝰ dn̄sſuꝑ afflictionē ppl̓i/ ⁊ ait angelo ꝑcutiēti ppl̓m: Sufficit nūc:cōtine manū tuā. Ꝙdiu gͦ eſt homo in hac vita ꝯtinue ⁊ ſꝑdebet habere oculos leuatos ad dn̄m. Un̄ Ecc̄s. ij. c. O culiſapientꝭ in capite eius .i. in chriſto: O culi aūt ſtultoꝝ ī finibus terrę: vt dicit̉ Prouer. xvij. d. Dan̄. iiij. g. Oculos meos ad cęlū leuaui: et ſenſus meꝰ redditus eſt mihi. Ideo diThren̄. iij. e. Leuemꝰ corda nr̄a cū manibus in cęlū. Seruiaūt ſtulti/ qꝛ ī hoc ſęculo ſūt diuites ⁊ fęlices/ ridēt ⁊ nō credunt flagellari: qui tn̄ eo grauiꝰ flagellant̉/ qͦ ꝑdiderūt ſenſūdoloris: De qͥbus dicit̉ Prouerb̓. xxiij. d. Verberauer̄t me⁊ nō dolui: traxerūt me ⁊ nō ſenſi. Hiere. v. a. Attriuiſti eos⁊ noluerūt accipere diſciplinā. Prouerb̓. j. c. Extendi manū meā/ ⁊ nō fuit qͥ aſpiceret. Boni aūt ſerui/ qꝛ vident cōtinue ſe cędi: cōtinue aſpiciūt in manū dn̄i expectantes miſericordiā eius: Un̄ ſequit̉ vox eoꝝ: e ¶ Miſerere noſtri⁊cͣ. Et eſt hęc ſecūda parſ: vbi vir iuſtus p̄cat̉ miſericordiā:⁊ duplicē miſericordiā .ſ. vt in corꝑe liberet̉ a p̄ſſuris: ⁊ in aīaa periculis: Un̄ dicit: Miſerere nr̄i dn̄e miſerere nr̄i.Eccͣj .xxxvj. a. Miſerere noſtri deus omniū ⁊ reſpice nos:et oſtende nobis lucē miſerationū tuarū. Eſa. xxxiij. a. Dnemiſerere noſtri: te em̄ expectauimus: eſto brachiū noſtrū inmane: ⁊ ſalus noſtra in tꝑe tribulationis. Et neceſſe habemvt miſerearis: f ¶ Quia multū repleti ſumus deſpectione .i. multi noſtrū a multis illoꝝ/ multis deſpectionibꝰ⁊ multis locis ⁊ multꝭ temporibꝰ ⁊ multꝭ modis irridemur.j. Corꝭ. iiij. c. Tanqͣꝫ purgamētū huiꝰ mūdi facti ſumꝰ oīmperipſima vſqꝫ adhuc. Iob. xij. a. Deridet̉ iuſti ſimplicitaſ:lampas ꝯtempta apud cogitationes diuitū. Vſqꝫ hodie deridet michol dauid. ij. Regꝭ. vj. d. Et herodes ieſum: Lucꝭ.xxiij. b. i. mali bonos. Prouer. xxix. d. Abomināt̉ īpij eos.ī recta ſūt via. Deinde exaggerādo ſb̓dit: g ¶ Quia multū ⁊cͣ. q. d. ideo poſtulo miſereri: quia multū repleta ēanima nr̄a deſpectione ⁊ opprobrio: nō ſolū corpus tribulatione ⁊ ꝑſecutione. Neemie. iiij. a. Audi deus meus: qꝛfacti ſumus deſpectui: ꝯuerte opprobrium ſuꝑ caput eorum.Thren̄. v. a. Recordare dn̄e ⁊ vide qͥd acciderit nob̓: ītuere⁊ reſpice opprobriū noſtrū. Deinde oſtēdit a qͥbus ⁊ qͣre deſpiciat̉ dicēs: h ¶ Opprobriū/ ſumꝰ/ abundātibus .i.diuitibus. i ¶ Et/ ſumus deſpectio ſuperbis: qꝛ diuites ſpernunt pauꝑes: ⁊ ſuperbi contemnūt humiles. Eccͣj.xiij. c. Quę ꝑs bona diuiti ad pauperē? Uenatio leoniſ onager in heremo: ſic paſcua diuitū ſunt pauperes: Et ſic̄ abominatio ſuꝑbo humilitas: ſic execratio diuiti pauꝑ. Uel ſic:f ¶ Multū repleti ſumus deſpectiōe: qͣ ab oībꝰ deſpicimur. Qd̓ patet: g ¶ Quia ml̓tū repleta ē aīa nr̄a .i.vita nr̄a/ deſpectionē. Diuites vitā pauperū deſpiciūt:⁊ ſuꝑbi vitā humiliū. Sꝫ in futuro: h ¶ Opprobriū/ ſem-
piternū erit abundantibꝰ: et deſpectio/ erit/ ſuꝑbis:qn̄ .ſ. pauꝑes humiles exaltabunt̉ in gloria: et diuites ſuꝑbidemergent̉ in gehenna. Un̄ Sap̄. v. a. Tunc ſtabūt iuſti inmagna ꝯſtātia aduerſus eos qͥ ſe anguſtiauer̄t ⁊ qͥ abſtuler̄tlabores eoꝝ: vidētes turbabūt̉ timore horribili ⁊ mirabor̄ īſubitatiōe inſpiratę ſalutis/ gemētes prę anguſtia ſpūs dicentesintra ſe pęnitētiā agētes: ⁊ p̨̄ anguſtia ſpūsgementes: Hi ſūt qͦsaliqn̄ habuimꝰ in deriſum ⁊ ī ſimilitudinēimproperij: nos inſenſati vitā illoꝝ ęſtimabamus inſaniā: ⁊ finēilloꝝ ſine honore/ Ecce quō cōputati ſūt īter filios dei: ⁊ inter ſctōs ſors illoꝝ eſt: ergo errauimꝰ. Certe verū eſt: ideo dicit̉ Eſa. xxxiij. a. Uę qͥ ſpernis: nōne ⁊ ip̄eſperneris? Hiere. xxiij. g. Dabo vos in opprobriū ſempiternū ⁊ ī ignominiā ęternā/ q̨̄ nūqͣꝫ obliuiōe delebit̉. Malach̓.vltꝭ. a. Calcabitis imꝑios cū fuerint cinis ſub planta pedū¶ Expoſitio Pſalmi. CXXIII.veſtroꝝ.n quintū canticū graduū: quo vir iuſtus aſcendēs/ nōIſi quia dn̄s. Hic eſt quintus gradus cantici: vl̓ſibi ſed deo attribuit ſuā liberationē: ꝓ qua in p̨̄ce-denti pſalmo orauerat dicēs: Miſerere noſtri dn̄e/ miſererenoſtri. Quintus igit̉ gradus eſt/ deo attribuere liberationē:Canticū ꝟo eſt ipſa lęticia de liberatione. Titulus idē qͥ prius. Intentio monet/ om̄e bonū deo attribuere: ⁊ ſic monetaſcendere. Modus. Bipertitus eſt pſalmus. Primo vir iuſtus attribuit deo ſuā liberationē. Secūdo gratias agit: ibi:Benedictus dn̄s. Dicit ergo: k ¶ Niſi quia dn̄serat in nobis: ſicut gubernator in naui fluctuante: aut ſicut dux in exercitu confligente: aut ſicut caput in corporeſupple nō euaſiſſemus pęricula occurrentia: Un̄ ꝙ euaſimꝰ tper ipſū ē. Et hoc l ¶ Dicat: corde ore/ oꝑe: m¶ Nūcipoſt euaſionē rei vel ſpei: n ¶ Iſrael .i. vir videns deū fide vel facie. Hoc inquā dicat: o ¶ Niſi qꝛ dn̄s erat innobis/ nullatenus euaſiſſemꝰ. q. d. vir iuſtus: om̄es fidelesdeo attribuūt ꝙ euadūt mundi pericula. Similis modus loquendi/ Eſa. j. c. Niſi dn̄s exercituū reliquiſſet nobis ſemē:quaſi ſodoma fuiſſemus .i. deſerti in ęternū. Soli igit̉ deoaſcribendū eſt ꝙ bonum facis/ ⁊ ꝙ malū caues/ ⁊ ꝙ periculaeuadis/ ⁊ quicquid habes. .j. Corꝭ. iiij. b. Quid habes qd̓ nōaccepiſti? jͣ. Corꝭ. xv. b. Gr̄a dei ſum id qd̓ ſum. Eſa. xxvj. c.Om̄ia oꝑa noſtra oꝑatus es in nobis dn̄e. Phil̓. ij. b. Deus eſt qui operat̉ in nobis velle ⁊ ꝑficere ꝓ bona voluntate. Ro. ix. c. Non eſt volentis neqꝫ currentis: ſed miſerentꝭdei. Et reuera hoc fecit dn̄s: quia p ¶ Cū exurgeret. l.ex malitia interiori in exteriorē ſurgerent: q̄ ¶ Hoīes carnales: r ¶ In nos in qͥbus deꝰ erat: s ¶ Forte viuos.i. cognoſcentes malū: t ¶ Deglutiſſent nos: qui ſimiliter ſumus hoīes: Sꝫ cōtra dn̄m qui ī nobis erat/ nihil potuerūt. s ¶ Forte/ nota eſt liberi arbitrij: quia nullus peccat niſi velit. Un̄ Seneca: Dimitte excuſationē/ nemo inultepeccat. Et nota ꝙ quidā viui deglutiunt̉: quidā mortui: vtdicit Augꝰ. Uiui abſorbent̉ ſiue deglutiunt̉: qͥ ſcienter peccant: De qͥbus Psͣ. Deſcenderūt in infernū viuētes. Prouerb̓. j. b. Deglutiamꝰ eū ſicut infernus viuentē. Mortui deglutiunt̉: qͥ peccant neſcienter: ſicut paulus. j. Timoth. j. c.Fui blaſphemus ⁊ ꝑſecutor ⁊ ꝯtumelioſus: ſed miſericordiadei ꝯſecutus ſum: quia ignorans feci in incredulitate. Et nōta ꝙ dęmones primo inuadunt hoīes ꝑ ſuggeſtionē: tanguꝑ malā cogitationē: mordent ꝑ malā delectationē: maſticantꝑ deliberationē: tranſglutiūt per ꝯſenſū: traijciunt in ſtomachum per operationē: decoquūt per conſuetudinem: vniuntmembris per deſperationē: egerūt in morte per damnationē. His gradibus deſcendūt in infernū pctōres. Sequitur:Cū iraſceret̉ ⁊cͣ.
Al̓. reis quiabundani
Al̓. ⁊ quoaduſqꝫ
Al̓. Implurimū
Al̓. AſurgaAl̓. rſiAl̓. jfoeaue.bulſſen
Partitiopſalmi
Quidi vſuldam morturjtiunturPs. 55.