CXVIII

Sadik conſolatio.Uſtus es dn̄e: ⁊ rectūgiu̓diciū tuū. MādaſtiDiuſticiā teſtimōia tua:ſꝫ ⁊ v̓itatē tuā mimiſ. Tabeſce

re me fec̄ c̨elꝰ meꝰ:: qꝛ obliti ſt̄kv̓ba tua inimici mei. Ignitū eloqͥuꝫ tuū w vęhemēter: ⁊lſeruꝰ tuꝰ dilexit illud. Adoinleſcentulꝰ ſū ego ⁊ ꝯtemptꝰ:

Diere. xiij. c. Deducat oculus meus lachrymā: quia captusIgrex domini.Uſtus es dn̄e. Sadik. Supra on̄dit ꝓpheta ſefleuiſſe: ibi: Exitus aquaꝝ ⁊cͣ. Et quia poſt fletumſequit̉ cōſolatio: ſicut dicit̉/ Matth̓. v. a. Beati qͥ lugent/ quoniā ipſi cōſolabunt̉. Et Tob̓. iij. d.Poſt lachrymationē⁊ fletū exultationē infundis: Iō huic octonario bn̄ pręponit̉ lr̄aSadik quę īterpretatur cōſolatio. Vndeſumat̉ hęc conſolatiooſtendit/ dicens: a ¶ Iuſtus es dn̄e ⁊cͣ. Qui enim pro cōmiſſis ſuis ſe flere dixit ⁊ ſe ꝓ eis punire: cogitans deū iuſtumeſſe: qui nō puniet bis in idipſum: qui pęnitētibus veniā promittit: ſpem venię concipit/ ⁊ cōſolationē recipit in hac dei iuſticia. Quādoqꝫ em̄ de miſericordia: quādoqꝫ de iuſticia dei cōſolatio accipit̉: ſicut in Glo. ſatis prolixe tractat̉. Qui em̄ proſuis peccatis dolore cordis atterit̉: cū cogitat ꝙ nō obliuiſcet̉miſereri deus: hunc miſericordia conſolat̉. Qui ꝟo vt diximꝰſeipſum iam punit ⁊ iuſticiā in terra ſua facit: vel qui etiaꝫ noneſt cōſcius peccatorū: ⁊ tamē a deo affligitur/ ⁊ cogitat ꝙ hocꝓ occultis peccatis quę ignorat ſibi a iuſto iudice infert̉ ne inęternū pro eis puniat̉: iſti ambo de dei iuſticia conſolationemcōſequunt̉: Quā ſe cōſecutū oſtēdens/ dicit: Iuſtus es domine qui peccatores punis/ ⁊ puniētes ſe remuneras. ¶ Etrectum iudiciū tuum/ quo iubes peccatorē ſe affligere propeccatis q̨̄ recolit: ⁊ pro eis quę ignorat ipſum corripis ⁊ affligis. Daniel̓. ix. d. Iuſtꝰ dn̄s deus noſter in omnibꝰ operibusſuis quę fecit. Baruch. ij. b. Uigilauit dominꝰ in malis: ⁊ adduxit ea ſuper nos: quoniā iuſtus eſt dominꝰ in omnibꝰ operibus ſuis. Daniel̓. iij. d. Uniuerſa quę feciſti nobis domine invero iudicio feciſti. Dicit ergo a ¶ Iuſtus es: ergo timeātiniuſti. b ¶ Domine: ergo timeant ſuꝑbi qui dicunt/ non ſeruiemus. c ¶ Et rectum: ergo timeant diſtorti: d ¶ IIudicium tuū: quia iudex es: ergo timeant iudicandi. Sequitur:e MMandaſti iuſticiā teſtimonia tua. q. d. quia iuſtuseſt dominꝰ: ideo nihil mandat niſi iuſticiā. Iuſticiam dicof ¶ Teſtimonia tua ⁊ veritatem tuam: id eſt ipſa iuſticiaquā mādaſti/ eſt teſtimonia ⁊ veritas tua: quia mādando iuſticiā probas te iuſtū: ⁊ ſic veritas de te innoteſcit. Vel Mandaſti: id eſt p̨̄cępiſti: teſtimonia tua: id eſt p̄cępta quę ſubatteſtatiōe ꝓbata ſunt. Teſtimonia dico iuſticiam ⁊ veritatē tuam: quia in eis iuſticia et veritas continent̉. Iuſticia: qꝛ oīa ęquę decernūt. Veritas: qꝛ ꝓmiſſa reddūt. Ꝙ aūtſubdit̉: g ¶ Nimis: dubiū eſt an velit dicere: mādaſti nimis/an iuſticiam ⁊ veritatē nimis. Et ad vtrūqꝫ poteſt cōpetenteriungi: Nam inculcare veritatem ⁊ iuſticiā nimis diſtrictio eſt:nimis ꝟo mādare cautela. Si ergo dicat̉: Nimis mādaſti:hoc eſt ꝑ angelos ⁊ ꝑ ꝓphetas ⁊ per cęteros et multis temporibus mandaſti: et tandē per filiū tuum. Heb̓. j. a. Nouiſſimediebus iſtis locutus eſt nobis ī filio. In hoc verſu notant̉ trianobis eſſe mandata .ſ. iuſticia/ teſtimonia ⁊ veritas. Iuſticia:vt fiat in operibus. Teſtimonia: vt cuſtodiant̉ a iudicibꝰ. Ueritas: vt prędicet̉ a p̨̄dicatoribus. Et hoc/ nimis: id eſt nullo obſtante: quia etiā ꝓpter ſcandalū non debent intermitti:Scd̓m illum verſum: Scandala non metuūt doctor iudex bona vita. Uel ſic: Iuſticię vitę doctrinę ſcandala cedunt. Velalit̓: Mandaſti iudiciū oībꝰ iudicantibus: Teſtimoniacredētibus: Ueritatē/ docētibus. Diabolus ꝟo mandat contraria .ſ. iniuſticiā. Sap̄. ij. c. Sit fortitudo noſtra lex iuſticię.Et voluptatē. Eodem. b. Nullū pratum ſit qd̓ non ꝑtranſeatluxuria noſtra. Et falſitatem. Ioh̓. viij .ſ. Cū loquit̉ mēdaciūex proprijs loquit̉: quia mendax eſt ⁊ pater eius. Et hoc/ nimis .ſ. vt omnibꝰ innoteſcat. Eſa. iij. b. Peccatū ſuū quaſi ſodoma p̨̄dicauerūt. Et quia tu mandaſti: ⁊ tamē mādata tua nōſeruant̉: ego qͥ celo ⁊ diligo mandata tua/ doleo ⁊ tranſgreſſoribus cōꝑatior. Hoc eſt qd̓ ſubiungit. h ¶ Tabeſcere me

fecit c̨elꝰ meꝰ vel tuꝰ. Propt̓ hͦ: qꝛ obliti ſūt verba tuainimici mei. Zelꝰ iſte nō liuoris: ſꝫ amoris dr̄. De qͦ bn̄ dr̄⁊ meꝰ et tuꝰ: qꝛ hoīs eſt celus/ eo ꝙ in ipſo ē: et dei eſt/ qꝛ abipſo et ad eū ē. Iſte fac̄ iuſtū tabeſcere .i. liq̄fieri ex cōpaſſiōe:qn̄ īiuſtos videt oblitos eſſe ꝟboꝝ ⁊ mādatoꝝ dei. Et qꝛ obliti ſūt: ideo inimici abipſo vocāt̉: iuxta illud.sͣ. Iniqͦſ odio habui.De iſta tabefactioneidē dr̄. sͣ. Defectio tenuit me ꝓ pctōribꝰ derelinquētibꝰ legē tuā.Et. jͣ. Uidi p̨̄uaricāteſet tabeſcebam: qꝛ eloquia tua nō cuſtodierūt. Alia littera habet: Cōſumpſit mecelus tuus: qd̓ idem eſt. Supra. Zelus domus tuę comedit me. Ꝙ autem hic dicitur: Tabeſcere me fecit celusmeus/ vel tuus: eſt cōtra eos qui nō cōpatiunt̉ peccatoribus. Eſa. lvij. a. Iuſtus perit ⁊ non eſt qui recogitet. Bern̄.Cadit aſina ⁊ eſt qui releuet: perit anima/ ⁊ nō eſt qui cogitet.Obliti ſunt: contra illud Deūt̓. viij. c. Obſerua et caue nequādo obliuiſcaris domini dei tui: ⁊ negligas mandata eiusatqꝫ iudicia. Nec mirū ſi tabeſcere me fecit celus: quiak ¶ Ignitū eſt/ eloquiū tuum vehementer: ⁊ ideo calefacit ⁊ liquefacit. Cantꝭ. v. b. Anima mea liq̄facta eſt vt dilectus locutus eſt. Ecc̄i. .xxviij. a. Tabetudo ⁊ mors īminent inmādatis. q. d. accēdūt hominē ⁊ ę̨elū ꝓuocant: ita ꝙ pro eismori ꝑatꝰ ſit: Sicut dixit quidā. ij. Machab̓. vij. a. Paratiſumus mori magis qͣꝫ patrias dei leges p̨̄uaricari. Hoc etiāquod ſubijcit̉: l¶ Et ſeruꝰ tuus quicūqꝫ/ dilexit illud.Uel ſic pōt cōtinuari. ¶ Obliti ſunt verba tua: qd̓ tamēmirū eſt: qꝛ ignitū eloquiū tuū non parū: ſed vęhemēter: et ideo non debuiſſet calor eius receſſiſſe de cordibꝰ eoꝝ.Hiere. v. d. Ecce do verba mea in ore tuo in ignem/ ⁊ populū in ligna. Qui applicat ignem lignis: nō poſſunt nō ardere:Unde cū modo multi p̨̄dicatores nō accendāt auditores videt̉ vel ꝙ nō habeāt ignem/ vel ꝙ populꝰ nō eſt ligna ſed lapides: īmo plus qͣꝫ lapides: cū dicat̉ Hiere. xxiij .ſ. Nūquidnon verba mea ſunt quaſi ignis: et ſicut malleus cōterens petras? Zach̓. vij. c. Cor ſuū poſuerūt vt adamantē ne audirētlegem: ⁊ verba quę miſit dominus in ſpiritu ſuo ſancto/ Ecceignis: ſed nō ligna. Ecc̄i. xlviij. a. Surrexit helias ppheta qͣſiignis: et verbū illiꝰ qͣſi facula ardebat. ¶ Et ſeruus tuusdilexit illud. Vnde qꝛ illi non diligūt: ſe nō eſſe ſeruos deioſtendūt. Et ideo vocauit eos inimicos dicens: obliti ſuntv̓ba tua inimici mei. Dilexit nō timuit: ſic̄ iudęi: de qͥbꝰdicitur/ Heb̓. xij. e. Qui audierūt/ excuſauerūt ſe ne eis fieretverbū. Ꝙ aūt homo nō diligit verbū/ ex hoc accidit ꝙ nō eſtexpertꝰ virtutē verbi: aut ꝙ infirmitatē ſuā non ſentit: et ideonō quęrit ignē medicinalē: ẜm qd̓ dicit Origen̄. Ieſus ęgrisſuis nō herbaꝝ ſuccis: ſed verboꝝ ſacramētis medicamēta cōquirit. Et poſt addit: Ex agris ⁊ mōtibus herbas nō colligitniſi qui vires earū nouit: ſic cū ex libris colligere negligit autparuipēdit/ qui ineſſe virtutē medicamīs neſcit. Et poſſet qͥsdicere: Iſti ſi ignitū eſt eloquiū dei: ⁊ tu qͥ es ſeruus dei dilitis illud: quare ergo inimicos tuos nō accendis eloquio dei?Unde reſpōdēs dicit: m¶ Adoleſcētulus ſū ego: ⁊ ideocōtemꝑtꝰ: Et tn̄/ iuſtificatiōes tuas nō ſū oblitꝰ: ſic̄illi maiores. Hic poſſūt intelligi duo populi/ maior ſub lege:X minor ſub gratia.Uel ſicut pͥus tetigimꝰ hoc dic̄ iuuenis qͥ ſe a p̨̄dicatiōe excuſat. m ¶ Adoleſcētulꝰ ſum ego ⁊ cōtemꝑtꝰ. q. d. etſi habeā eloquiū dei ignitū: tamen qꝛ nō ſum maturę ętatis: ideoſum cōtemptꝰ: licꝫ dicat apl̓us. j. Timoth̓. iiij. c. Pręcipe hęc⁊ doce: nemo adoleſcētiā tuā cōtemnat. Eſt autē triplex adoleſcētia ſiue iuuētus q̨̄ cōtemni facit p̨̄dicatorē .ſ. ętatis/ ſciētię⁊ vitę. De duabꝰ pͥmis ſatis patet. De tertia q̨̄ eſt vitę: Eſa.penult̓. d. Puer centū annorū moriet̉. Qui igit̉ p̨̄dicator eſtdebet eſſe ſciēs ⁊ bonę famę ⁊ virilis ętatis. Ecc̄i .xxvj. c. Lucerna ſplēdēs ſuꝑ candelabrū ſanctū: ⁊ ſpecies faciei ſuꝑ ętatēω ſtabilē. Lucerna

Al̓. ItuusAl̓. ⁊ verboꝝtuorūAl̓. ⁊valde

ll̓. ⁊valdeal. Tabefecit

Psͣ. .60.

Verſus

eus mandat.a: et diabolꝰniliter tria

Triplex adoleſcentia q̄ cōtēnifacit p̄dicatorē

L 3