Druckschrift 
2 (1499)
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmus

a ſęruo tuo: in qu̓o mihi ſpe̓mdēdiſti. Hec me conſolata ē in hu̓militate mea: rquia eloſͦ quiū tuum viuificauit me.Suꝑbi inique agebant vſqꝫnqu̓aqꝫ: a lege auteꝫ tua nonI declinaui. Mēmor fui iudi

ciorū tuorū a ſęculo dn̄e: et ꝯſolatꝰ ſū. De fectio tenuits merpro pctōribꝰ: derelinquēt tibus legē tuam. Cātabilesmihi erat iuſtificatiōes tuę: īſ loco rꝑegrinatiōis meę. Mezmor fuit nocte nōis tui dn̄e:

a Seruo tuo: cuiꝰ oculi in manibꝰ dn̄i ſui. Dicit aūt/ memor eſto: non qꝛ obliuio cadat ī deū: ſꝫ ꝯſueta morali locutiōe moueri ſolet humanꝰ affectꝰ: id qd̓ tardat̉ ac ſi obliuioni traditū eſſet petit. Un̄ is ē ſenſus: Męmor eſto verbitui .i. cito da qd̓ ꝓmiſiſti. Et qͣſi tribꝰ medijs ꝓbat debet memor. Primo/ a efficiēti dic̄: verbi .i. ꝓmiſſionis tuę.Scd̓o a meritoriaextrīſeca dic̄: ſeruo tuo. Tertio ameritoria ītrinſeca/addit: in mihi ſpēdediſti. In mihi ſpemdediſti: vt īcarnaret̉ ꝓmiſiſti. fMęſpes me ꝯſolata ē ī hūilitate mea .i. vil̓ eēm/ deſpectꝰab āgel̓ ꝯculcatꝰ a dęmōibꝰ. Un̄ in ꝑſona humanę naturę d̓ꝫThren̄.. d. Uide dn̄e ꝯſidera quō facta ſū vil̓. Ecōtrarioſi tꝑe īcarnatiōiſ: dic̄ in Psͣ. Et gl̓ia ſuſcępiſti me .i. natu meā. Un̄ dixit qͥdā: Nubere potuit caro gl̓ioſiꝰ.a Seruo tuo: qui tibi ſeruit vt debet. Ioh̓. xij. d. Vbi egoſum: illic miniſter meus erit/ Ecce promiſſio facta ſeruo deinon ſeruo pecunię per auariciam: aut ſeruo veneris per luxuriam. Eph̓. v. b. Omīs fornicator aūt īmūdus aut auarus.qd̓ eſt idoloꝝ ſeruitus non habet hęreditatem in regno dei.Itē ſeruo vētris gulā. Heb̓. vltꝭ. b. Habemꝰ altare de edere habēt ptātē tab̓naculo corꝑis deſeruiūt. Phil̓.iij. d. Quoꝝ deꝰ vent̓ eſt et gl̓ia ī ꝯfuſiōe. Itē ſeruo creaturarū idolatriā. Roma. j. c. Seruierūt creaturę potius qͣꝫcreatori. Itē ſeruo mundi ambitionem. Thren̄. vltꝭ. c.Ęgypto dedimꝰ manꝰ aſſyrijs vt ſaturarem pane. Itē ſeruo diaboli ſuꝑbiā. Iob. xlj. d. Ip̄e ē rex ſuꝑ oēs filios ſuꝑbię. Itē ſeruo pctī prauam delectationeꝫ. Ioh̓. viij. d.Qui fac̄ pctm̄/ ſeruꝰ ē pctī. b In ꝟbo: c Pihi/ ſeruo:d Spem adipiſcēdi vitā ęt̓nā: e Dediſti/ gratꝭ infundendo. Ro. xv. a. Quęcūqꝫ ſcpͥta ſūt: ad nr̄am doctrinā ſcripta ſūt: vt patiētiā ꝯſolationē ſcpͥturarū ſpē habeamus.f Męc .ſ. antonomaſica ſpes quā deꝰ dat mūdꝰ: gſolata ē me ī hūilitatē mea: quę duplex ē .ſ. hūilitas deiectiōis hūilitas gr̄ę. In vtraqꝫ habet̉ ꝯſolatio ſpē. Depͥma in Psͣ. Si exurgat aduerſum me p̨̄liū: in hoc ego ſperabo. Iob. xiij. c. Etiam ſi occiderit me in ipſo ſperabo. Iob.vj. b. Hęc mihi ſit ꝯſolatio vt affligens me dolore non parcat. De ſcd̓a Eſa. vltꝭ. a. Ad quē reſpiciā niſi ad humilē qͥe tremētē ſermōes meoſ? Spes aūt quā mūdꝰ dat/ſolat̉ ſꝫ fallit. De Eccͣj. xiij. a. Supplātabit te ſubridensſpē dabit tibi. Eccͣi. xxxiiij. a. Vana ſpes mēdaciū inſenſato viro. h In hūilitate: in diuitiaꝝ iactātia: in noneſt ꝯſolatio ſꝫ deſolatio ęt̓na. Lucꝭ. vj. d. vob̓ diuitibꝰhabetꝭ ꝯſolationē vr̄am. Psͣ. Renuit ꝯſolari aīa mea/ ſuꝑple in tꝑalibꝰ. in ſpūalibꝰ ſpes ꝯſolat̉ me: Un̄ ſubdit: ibi:Memor fui dei delectatꝰ ſū. Et vere ꝯſolata eſt: i Quiaeloquiū tuū: qd̓ ꝯtinet ꝓmiſſa tua: R iuificauit me.Ioh̓. v. d. Mortui audiēt vocē filij dei audierīt viuēt. Etqͥd mirū eloquiū dei vita ſit? Un̄ Ioh̓. vj. g. Uerba q̨̄ egoloquor vob̓: ſpūſ vita ſt̓. Dic̄ ſpē ꝯſolatā in hūilitate: nūc aūt poſtmodū ꝓbat hūilitatē ſuā dicēſ: Suꝑbiinique agebāt. Suꝑboſ aūt dic̄ vel dęmōes vl̓ hoīes ꝑſecutores hūiliū: iniq̄ agūt: paꝝ/ ſed m Uſqꝫ quaqꝫ: eis ſuffic̄ impios niſi pios ad īpietatē trahere ꝓcurēt. Quō aūt ī hac hūilitate ꝯſolatꝰ fuerit ꝯfirmatꝰ ſpemfuturoꝝ/ ſubiūgit dicens: n AA lege ⁊cͣ. q. d. fruſtra iniqueagebant: qꝛ a lege tua declinaui. Hic notādū inGlo. d̓r/ pctm̄ maximū ē ſuꝑbia. Et poſſumꝰ dicere eſtqͣdrupliciter .ſ. Origīe/ genere/ numeroſitate/ tꝑis antiqͥtate.Origīe dico: quia vt d̓r Eccͣj. x. b. Initiū omīs pctī ſuꝑbia.Genere: qꝛ vt d̓r ī Glo. Suꝑbia natione cęleſtꝭ ſublimiū mentes inhabitat. Numeroſitate: qꝛ fere oēs ſuꝑbi ſūt. Un̄ et inGlo. addit: Sub cinere latitās cilicio. Tꝑis antiqͥtate: qꝛ h

fuit pͥmū pctm̄ in diabolo: cum dixit Eſa. xiiij. d. Aſcendamī cęlū/ ſimilis ero altiſſimo. Et in homine Gen̄. iij. a. ſuggeſſit diabolus: Eritꝭ ſic̄ dij ſcientes bonū malū. Propterhoc monet Tob̓. iiij. c. Superbiā nūquā in tuo ſenſu aut intuo verbo dn̄ari permittas: in ipſa enim initiū ſūpſit omnisꝑditio. Et huius pctīmagnitudo ſatꝭ oſtendit̉/ Nume. xv. d. Aīaquę ſuꝑbiā aliqͥdmiſerit: ſiue ciuis ſit il ſiue ꝑegrinꝰ: qm̄ aduerſus deum rebellisfuit/ ꝑibit ppl̓o ſuo:Ecce cuꝫ alia pctā min lege ſacrificia habe Aant ad expiationē: ſola ſuꝑbia quaſi maxima non habet. Vnde ꝓprie talibus dicit̉ dn̄s reſiſtere. Iaco.iiij. b. Deus ſuꝑbis reſiſtit. n A lege aūt tua non declinaui: qͥn .ſ. eam cuſtodirē: ſciēs illud qd̓.. dictū eſt: Maledicti qui declināt a mādatis tuis. Vt autē non declinet homo a lege: vtile eſt iudiciū legiferi remīſci. o emor fuiiudicioꝝ tuoꝝ: O dn̄e. Qd̓ aūt dic̄/ p. AA ſęcl̓o/ p̄t detminare hoc qd̓ dico: memor fui .ſ. a ſęculo .i. ex quo cępitmūduſ admīſtrari: hoc dicere pōt generalis iuſtꝰ. Uel poteſtdet̓mīare li iudicioꝝ: vt ſit ſenſus: Memor fui iudicio tuoꝝ/ quę ſunt/ a ſęculo: et pōt dicere qͥlibet iuſtꝰ: quirecolit cogitat iudicia: maxīe q̨̄ ſꝑ fiūt in vaſa irę apta in interitū: Roma. ix. e. i. in pctōres deditoſ ꝑditioni. Iob. xix. d.Scitōte eſſe iudiciū. Prouer. xxviij. a. Viri impij cogitātiudiciū. q Et ꝯſolatꝰ ſū. Cōtra: Immo debuit dicere: etterritꝰ ſū. Sol̓. Mali terreri debēt/ ſꝫ iuſti: ẜm illud Lucꝭ.xxj f. His aūt fieri incipientibꝰ reſpicite leuate capita vr̄a.Uel ſic: o Memor fui iudicioꝝ tuoꝝ/ fiūt ī boniſiuſtis. p A ſęculo .i. a pͥncipio mūdi: qm̄ oēs ſctī multaſtribulatiōes intrauer̄t ī cęlū: et oēs pie volūt viuere ī chriſto ꝑſecutionē patiunt̉. ij. Timoth̓. iij. c. Et Ro. viij .ſ. Proprio filio ſuo peꝑcit. Lucꝭ. vltꝭ. d. Oportuit chriſtū pati.q Et ex ꝯſolatꝰ ſū: ẜm illud.. Uirga tua baculꝰ tuusip̄a me ꝯſolata ſt̓. Iob. vj. b. Hęc ſit ꝯſolatio vt affligēſ medolore parcat. Licꝫ aūt iuſtꝰ ꝯſolet̉ iudicio ſiue futuroſiue p̨̄ſenti: tn̄ ꝯdolere debet pctōribꝰ: Un̄ ſubiūgit: Defectio tenuit me ⁊cͣ .i. ita ꝯdolui qͣſi deficiebam p̨̄ dolore:s Pro pͣctōribꝰ derelinquētibꝰ legē tuā. Infra. Exitus aqͣꝝ deduxer̄t oculi mei: qꝛ cuſtodier̄t legē tuā Thren̄.ij. d. Defecer̄t p̨̄ lachrymiſ oculi mei: ꝯturbata ſt̓ viſcera mea:effuſū eſt in terra iecur meū ſuꝑ ꝯtritione filię populi mei ⁊cͣ.Augꝰ. Plāgꝭ mortuū/ magꝭ plāge viuū: an ſūt ī te viſcerachriſtianę miſeratiōis vt plāgas corpꝰ a receſſit aīa: plāgas aīaꝫ a receſſit deꝰ? aūt ita pctīs alioꝝ dolēdū eſtvt ip̄e his dolēs ī deo exultet/ gaudeat magꝭ pęnitētia ip̄oꝝ pctōꝝ: Un̄ ſubdit: Cātabiles mihi erat ⁊cͣ..i. gaudebā tribulatiōe ī pęnitētia mea alioꝝ q̨̄ iuſtificat.i. iuſticiā fac̄ exceſſu pctōꝝ. De gaudio Actꝭ. v. g. Ibātapl̓i gaudētes a ꝯſpectu ꝯcilij: qm̄ digni habiti ſūt noīe ieſu ꝯtumeliā pati. Et x In loco ꝑegrinatiōis meę i.in p̨̄ſenti ſęcl̓o/ vbi ꝑegrinam a dn̄o: vbi pęnitētia agēda tribulatiōes ſufferēdę ſt̓. Iob. xxviij. a. Auro locꝰ eſt in ꝯflet.i. iuſto locus ē vbi ꝓbet̉ purget̉. Sap̄. iij. b. Tanqͣꝫ auꝝ infornace ꝓbauit illoſ. t Cantabiles dicit ꝯͣ accidioſos ettriſtes. ij. Corꝭ. vij. c. Triſticia ſęculi mortē oꝑat̉: v Iuſtificatiōes: cōtra iniurioſos. j. Corꝭ. vj. b. Voſ iniuria facitꝭet fraudatꝭ. x In loco ꝑegrinatiōis meę: cōtra mūdiciues. Heb̓. vltꝭ. c. habemꝰ manētē ciuitatē: ſꝫ futuraꝫinqͥrimꝰ. aūt pōt in talibꝰ gaudere niſi ꝓpt̓ ſpē remuneratiōiſ: Un̄ ſubdit: y Męmor fui nocte .i. in pręſentimiſeria erūna. Noīs tui dn̄e: qd̓ ē ieſus ſiue ſaluator.Actꝭ. iiij. b. Nec enī eſt aliud nomēn ſub cęlo datū hoībꝰ īoporteat nos ſaluos fieri. Psͣ. Deꝰ in noīe tuo ſaluū me fac.Item Psͣ. Memores erunt noīs tui dn̄e in omni generatione generatiōe. Et quia memor fui huiꝰ noīs .i. rei ip̄iꝰ noīs:Et cuſtodiui legem tuaꝫ

Al̓ r qm̄ verbū

Al̓ ⁊TediuAl̓ ta

Al̓rvald eAllegorice

Psͣ .118.

. 72.

Scd̓ꝫ Glo. .3

Psͣ .12.

Pāͣ .26.

Psͣ. 76.

Suꝑbia diciturmaximū pecca quadruplicit̓

Psͣ. 53.Psͣ. 44.