Pſalmus
a ſęruo tuo: in qu̓o mihi ſpe̓mdēdiſti. Hec me conſolata ēᵉ in hu̓militate mea: rquia eloſͦ quiū tuum viuificauit me.Suꝑbi inique agebant vſqꝫnqu̓aqꝫ: a lege auteꝫ tua nonI declinaui. Mēmor fui iudi
h̓ ciorū tuorū a ſęculo dn̄e: etr̄ ꝯſolatꝰ ſū. De fectio tenuits merpro pctōribꝰ: derelinquēt tibus legē tuam. Cātabilesmihi erat iuſtificatiōes tuę: īſ loco rꝑegrinatiōis meę. Mezmor fuit nocte nōis tui dn̄e:
a Seruo tuo: cuiꝰ oculi in manibꝰ dn̄i ſui. Dicit aūt/ memor eſto: non qꝛ obliuio cadat ī deū: ſꝫ ꝯſueta ⁊ morali locutiōe qͣ moueri ſolet humanꝰ affectꝰ: id qd̓ tardat̉ ac ſi obliuioni traditū eſſet petit. Un̄ is ē ſenſus: Męmor eſto verbitui .i. cito da qd̓ ꝓmiſiſti. Et qͣſi tribꝰ medijs ꝓbat ꝙ debeteē memor. Primo/ acā efficiēti cū dic̄: verbi .i. ꝓmiſſionis tuę.Scd̓o a cā meritoriaextrīſeca cū dic̄: ſeruo tuo. Tertio a cāmeritoria ītrinſeca/ cūaddit: in qͦ mihi ſpēdediſti.b¶ In qͣ mihi ſpemdediſti: cū vt īcarnaret̉ ꝓmiſiſti. fMęſpes me ꝯſolata ē ī hūilitate mea .i. cū vil̓ eēm/ deſpectꝰab āgel̓ ꝯculcatꝰ a dęmōibꝰ. Un̄ in ꝑſona humanę naturę d̓ꝫThren̄. jͣ. d. Uide dn̄e ⁊ ꝯſidera quō facta ſū vil̓. Ecōtrario qͣſi ꝓ tꝑe īcarnatiōiſ: dic̄ in Psͣ. Et cū gl̓ia ſuſcępiſti me .i. naturā meā. Un̄ dixit qͥdā: Nubere nō potuit caro gl̓ioſiꝰ.a ¶ Seruo tuo: qui tibi ſeruit vt debet. Ioh̓. xij. d. Vbi egoſum: illic ⁊ miniſter meus erit/ Ecce promiſſio facta ſeruo deinon ſeruo pecunię per auariciam: aut ſeruo veneris per luxuriam. Eph̓. v. b. Omīs fornicator aūt īmūdus aut auarus.qd̓ eſt idoloꝝ ſeruitus non habet hęreditatem in regno dei.Itē nō ſeruo vētris ꝑ gulā. Heb̓. vltꝭ. b. Habemꝰ altare deqͥ edere nō habēt ptātē qͥ tab̓naculo corꝑis deſeruiūt. Phil̓.iij. d. Quoꝝ deꝰ vent̓ eſt et gl̓ia ī ꝯfuſiōe. Itē nō ſeruo creaturarū ꝑ idolatriā. Roma. j. c. Seruierūt creaturę potius qͣꝫcreatori. Itē nō ſeruo mundi ꝑ ambitionem. Thren̄. vltꝭ. c.Ęgypto dedimꝰ manꝰ ⁊ aſſyrijs vt ſaturarem pane. Itē n̄ ſeruo diaboli ꝑ ſuꝑbiā. Iob. xlj. d. Ip̄e ē rex ſuꝑ oēs filios ſuꝑbię. Itē nō ſeruo pctī ꝑ prauam delectationeꝫ. Ioh̓. viij. d.Qui fac̄ pctm̄/ ſeruꝰ ē pctī. b In qͦ ꝟbo: c ¶ Pihi/ ſeruo:d ¶ Spem adipiſcēdi vitā ęt̓nā: e Dediſti/ gratꝭ infundendo. Ro. xv. a. Quęcūqꝫ ſcpͥta ſūt: ad nr̄am doctrinā ſcripta ſūt: vt ꝑ patiētiā ⁊ ꝯſolationē ſcpͥturarū ſpē habeamus.f Męc .ſ. antonomaſica ſpes quā deꝰ dat n̄ mūdꝰ: g ¶ Cōſolata ē me ī hūilitatē mea: quę duplex ē .ſ. hūilitas deiectiōis ⁊ hūilitas gr̄ę. In vtraqꝫ habet̉ ꝯſolatio ꝑ ſpē. Depͥma in Psͣ. Si exurgat aduerſum me p̨̄liū: in hoc ego ſperabo. Iob. xiij. c. Etiam ſi occiderit me in ipſo ſperabo. Iob.vj. b. Hęc mihi ſit ꝯſolatio vt affligens me dolore non parcat. De ſcd̓a Eſa. vltꝭ. a. Ad quē reſpiciā niſi ad humilē ⁊ qͥetū ⁊ tremētē ſermōes meoſ? Spes aūt quā mūdꝰ dat/ nō cōſolat̉ ſꝫ fallit. De qͦ Eccͣj. xiij. a. Supplātabit te ⁊ ſubridensſpē dabit tibi. Eccͣi. xxxiiij. a. Vana ſpes ⁊ mēdaciū inſenſato viro. h ¶ In hūilitate: nō in diuitiaꝝ iactātia: in qͣ noneſt ꝯſolatio ſꝫ deſolatio ęt̓na. Lucꝭ. vj. d. Uę vob̓ diuitibꝰ qͥhabetꝭ h̓ ꝯſolationē vr̄am. Psͣ. Renuit ꝯſolari aīa mea/ ſuꝑple in tꝑalibꝰ. Nā in ſpūalibꝰ ſpes ꝯſolat̉ me: Un̄ ſubdit: ibi:Memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſū. Et vere ꝯſolata eſt: i ¶ Quiaeloquiū tuū: qd̓ ꝯtinet ꝓmiſſa tua: R iuificauit me.Ioh̓. v. d. Mortui audiēt vocē filij dei ⁊ qͥ audierīt viuēt. Etqͥd mirū cū eloquiū dei vita ſit? Un̄ Ioh̓. vj. g. Uerba q̨̄ egoloquor vob̓: ſpūſ ⁊ vita ſt̓. Dic̄ ſpē ꝯſolatā eē eū in hūilitate: nūc aūt poſtmodū ꝓbat hūilitatē ſuā dicēſ: ¶ Suꝑbiinique agebāt. Suꝑboſ aūt dic̄ vel dęmōes vl̓ hoīes ꝑſecutores hūiliū: qͥ iniq̄ agūt: nō paꝝ/ ſed m ¶ Uſqꝫ quaqꝫ:cū nō eis ſuffic̄ eē impios niſi ⁊ pios ad īpietatē trahere ꝓcurēt. Quō aūt ī hac hūilitate ꝯſolatꝰ fuerit ⁊ ꝯfirmatꝰ ꝑ ſpemfuturoꝝ/ ſubiūgit dicens: n ¶ AA lege ⁊cͣ. q. d. fruſtra iniqueagebant: qꝛ a lege tua nō declinaui. Hic notādū ꝙ inGlo. d̓r/ ꝙ pctm̄ maximū ē ſuꝑbia. Et poſſumꝰ dicere ꝙ hͦ eſtqͣdrupliciter .ſ. Origīe/ genere/ numeroſitate/ tꝑis antiqͥtate.Origīe dico: quia vt d̓r Eccͣj. x. b. Initiū omīs pctī ſuꝑbia.Genere: qꝛ vt d̓r ī Glo. Suꝑbia natione cęleſtꝭ ſublimiū mentes inhabitat. Numeroſitate: qꝛ fere oēs ſuꝑbi ſūt. Un̄ et inGlo. addit: Sub cinere latitās ⁊ cilicio. Tꝑis antiqͥtate: qꝛ h
fuit pͥmū pctm̄ in diabolo: cum dixit Eſa. xiiij. d. Aſcendamī cęlū/ ſimilis ero altiſſimo. Et in homine Gen̄. iij. a. Cū ſuggeſſit diabolus: Eritꝭ ſic̄ dij ſcientes bonū ⁊ malū. Propterhoc monet Tob̓. iiij. c. Superbiā nūquā in tuo ſenſu aut intuo verbo dn̄ari permittas: in ipſa enim initiū ſūpſit omnisꝑditio. Et huius pctīmagnitudo ſatꝭ oſtendit̉/ Nume. xv. d. Aīaquę ꝑ ſuꝑbiā aliqͥd cōmiſerit: ſiue ciuis ſit il ⁊lę ſiue ꝑegrinꝰ: qm̄ aduerſus deum rebellisfuit/ ꝑibit d̓ ppl̓o ſuo: ⁊Ecce ꝙ cuꝫ alia pctā min lege ſacrificia habe Aant ad expiationē: ſola ſuꝑbia quaſi maxima non habet. Vnde ꝓprie talibus dicit̉ dn̄s reſiſtere. Iaco.iiij. b. Deus ſuꝑbis reſiſtit. n ¶ A lege aūt tua non declinaui: qͥn .ſ. eam cuſtodirē: ſciēs illud qd̓. sͣ. dictū eſt: Maledicti qui declināt a mādatis tuis. Vt autē non declinet homo a lege: vtile eſt iudiciū legiferi remīſci. o ¶ emor fuiiudicioꝝ tuoꝝ: O dn̄e. Qd̓ aūt dic̄/ p. AA ſęcl̓o/ p̄t detminare hoc qd̓ dico: memor fui .ſ. a ſęculo .i. ex quo cępitmūduſ admīſtrari: hoc dicere pōt generalis iuſtꝰ. Uel poteſtdet̓mīare li iudicioꝝ: vt ſit ſenſus: Memor fui iudiciorū tuoꝝ/ quę ſunt/ a ſęculo: et hͦ pōt dicere qͥlibet iuſtꝰ: quirecolit ⁊ cogitat iudicia: maxīe q̨̄ ſꝑ fiūt in vaſa irę apta in interitū: Roma. ix. e. i. in pctōres deditoſ ꝑditioni. Iob. xix. d.Scitōte eſſe iudiciū. Prouer. xxviij. a. Viri impij nō cogitātiudiciū. q Et ꝯſolatꝰ ſū. Cōtra: Immo debuit dicere: etterritꝰ ſū. Sol̓. Mali terreri debēt/ ſꝫ iuſti nō: ẜm illud Lucꝭ.xxj f. His aūt fieri incipientibꝰ reſpicite ⁊ leuate capita vr̄a.Uel ſic: o ¶ Memor fui iudicioꝝ tuoꝝ/ q̄ fiūt ī boniſ ⁊iuſtis. p ¶ A ſęculo .i. a pͥncipio mūdi: qm̄ oēs ſctī ꝑ multaſtribulatiōes intrauer̄t ī cęlū: et oēs qͥ pie volūt viuere ī chriſto ꝑſecutionē patiunt̉. ij. Timoth̓. iij. c. Et Ro. viij .ſ. Proprio filio ſuo nō peꝑcit. Lucꝭ. vltꝭ. d. Oportuit chriſtū pati.q ¶ Et ex hͦ ꝯſolatꝰ ſū: ẜm illud. sͣ. Uirga tua ⁊ baculꝰ tuusip̄a me ꝯſolata ſt̓. Iob. vj. b. Hęc mͥ ſit ꝯſolatio vt affligēſ medolore n̄ parcat. Licꝫ aūt hō iuſtꝰ ꝯſolet̉ d̓ iudicio ſiue futuroſiue p̨̄ſenti: tn̄ ꝯdolere debet pctōribꝰ: Un̄ ſubiūgit: r¶ Defectio tenuit me ⁊cͣ .i. ita ꝯdolui ꝙ qͣſi deficiebam p̨̄ dolore:s ¶ Pro pͣctōribꝰ derelinquētibꝰ legē tuā. Infra. Exitus aqͣꝝ deduxer̄t oculi mei: qꝛ n̄ cuſtodier̄t legē tuā Thren̄.ij. d. Defecer̄t p̨̄ lachrymiſ oculi mei: ꝯturbata ſt̓ viſcera mea:effuſū eſt in terra iecur meū ſuꝑ ꝯtritione filię populi mei ⁊cͣ.Augꝰ. Plāgꝭ mortuū/ magꝭ plāge viuū: an nō ſūt ī te viſcerachriſtianę miſeratiōis vt plāgas corpꝰ a qͦ receſſit aīa: ⁊ n̄ plāgas aīaꝫ a qͣ receſſit deꝰ? Nō aūt ita d̓ pctīs alioꝝ dolēdū eſtvt ip̄e d̓ his dolēs ī deo n̄ exultet/ ⁊ n̄ gaudeat magꝭ d̓ pęnitētia ip̄oꝝ pctōꝝ: Un̄ ſubdit: t¶ Cātabiles mihi erat ⁊cͣ..i. gaudebā d̓ tribulatiōe ⁊ ī pęnitētia mea ⁊ alioꝝ q̨̄ iuſtificat.i. iuſticiā fac̄ d̓ exceſſu pctōꝝ. De hͦ gaudio Actꝭ. v. g. Ibātapl̓i gaudētes a ꝯſpectu ꝯcilij: qm̄ digni habiti ſūt ꝓ noīe ieſu ꝯtumeliā pati. Et hͦ x ¶ In loco ꝑegrinatiōis meę i.in p̨̄ſenti ſęcl̓o/ vbi ꝑegrinam a dn̄o: vbi pęnitētia agēda ⁊ tribulatiōes ſufferēdę ſt̓. Iob. xxviij. a. Auro locꝰ eſt in qͦ ꝯflet.i. iuſto locus ē vbi ꝓbet̉ ⁊ purget̉. Sap̄. iij. b. Tanqͣꝫ auꝝ infornace ꝓbauit illoſ. t ¶ Cantabiles gͦ dicit ꝯͣ accidioſos ettriſtes. ij. Corꝭ. vij. c. Triſticia ſęculi mortē oꝑat̉: v ¶ Iuſtificatiōes: cōtra iniurioſos. j. Corꝭ. vj. b. Voſ iniuria facitꝭet fraudatꝭ. x ¶ In loco ꝑegrinatiōis meę: cōtra mūdiciues. Heb̓. vltꝭ. c. Nō habemꝰ h̓ manētē ciuitatē: ſꝫ futuraꝫinqͥrimꝰ. Nō aūt pōt hō in talibꝰ gaudere niſi ꝓpt̓ ſpē remuneratiōiſ: Un̄ ſubdit: y ¶ Męmor fui nocte .i. in pręſentimiſeria ⁊ erūna. z¶ Noīs tui dn̄e: qd̓ ē ieſus ſiue ſaluator.Actꝭ. iiij. b. Nec enī eſt aliud nomēn ſub cęlo datū hoībꝰ ī qͦoporteat nos ſaluos fieri. Psͣ. Deꝰ in noīe tuo ſaluū me fac.Item Psͣ. Memores erunt noīs tui dn̄e in omni generatione ⁊ generatiōe. Et quia memor fui huiꝰ noīs .i. rei ip̄iꝰ noīs:Et cuſtodiui legem tuaꝫ
Al̓ r qm̄ verbū
Al̓ ⁊TediuAl̓ ta
Al̓rvald eAllegorice
Psͣ .118.
Mā. 72.
Scd̓ꝫ Glo. .3
Psͣ .12.
Pāͣ .26.
Psͣ. 76.
Suꝑbia diciturmaximū peccatū quadruplicit̓
Psͣ. 53.Psͣ. 44.