CXVIII
a ſeruus autem tuusr exercebatur in iuſtificationibus tuk is. ⁊Nam ⁊ teſtīonia tua mēdditatio mea eſt: etꝭ conſiliummeum iuſtificationes tuęr.Daleth: timor vl̓ natiuitaſ.Dhęſit pauimentoanima mea: viluficahme ẜm ve̓rbum tuum. Uias meastēnunciauin et exaudiſti me: doce me iunſtificatiōes tuaſ. Uiam iuſtificationū tuarū inſtrue me:gͦ ⁊ exercebor ī mirabilibꝰ tuiſ.
1enon ceſſat loqͥ verba aduerſus locū ſanctū ⁊ legem. Quid autem iuſti ⁊ martyres: et pręcipue beatus ſtephanus in ꝑſecutionefecerint/ ſubdit: a ¶ Seruus autem tuus exercebat̉ in iuſtificationibꝰ tuis. Quō autem exercebat̉ ſubiūgit: b ¶ Nāet teſtimonia tua/ ſupra dicta: c¶ Meditatio mea eſt: ideſt cogito quę ſint pręmia martyrū: et̓ ſic vinco per patientiam rerocitatē principū. Roma. viij. d. Non ſunt ꝯdignę paſſiones huiꝰtemporis ad futurā gloriam quę reuelabit̉ inin nobis. Nec ſolum patientiā habēdo exercebatur: ſed ⁊ dilectioneꝫ ad hoſtes ſeruando.Unde ſubdit: d ¶ Et conſiliū meū iuſtificationes tuę. q. d. in hoc mihijpſi conſului ⁊ ꝯſiliū ſaluatoris tenui/ ꝙ ſeruaui iuſtificatiōes tuas: int̓ quas p̨̄cipuū eſt diligere inimicos. De btō autem ſtephano ſpecialit̓ poiteſt dici ꝙ triplicit̓ exercebat̉ in iuſtificatiōibus dei. Primo diſputādo. Vnde Actꝭ. vj.il c. Non poterant reſiſtere ſapiētię ⁊ ſpiritui qͦloquebat̉. Secundo compatiēdo: quia ꝓ ſu-is perſecutoribꝰ orauit: Actꝭ. vij. g. Tertiopatiēdo: qꝛ lapidatꝰ ē: vt ibidē habet̉.X colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſāguinē ſupple tm̄: ſed aduerſus pͥncipeſ ⁊ poteſtates: aduerſus mūdi rectores tenebrarū haꝝ. Si ꝟotemptationes haberet et ſuccūberet: non ſibi meritoriū ſed dānoſum eſſet. Vnde ꝙ in temptatiōe ꝓfecerit/ oſtendit: a ¶ Seruus autem tuus exercebat̉ in iuſtificationibꝰ tuis. q. d.quanto magis temptabar: tanto magis ꝓficiebam. Sicut de filijs iſrael dicit̉ Exo. j. b. ꝙ quanto magꝭ ęgyptij opprimebāt eoſ:tanto magis multiplicabant̉ ⁊ creſcebant. Gregꝰ. Temptatio cuinon ꝯſentitur nō eſt peccatū: ſed materia exercēdę virtutꝭ. Iuſtificationes autem in quibꝰ homo debet exerceri cum temptat̉/ ſuntconfeſſiones: quia frequent̓ debet ꝯfiteri ⁊ ſe accuſare ⁊ ſic iuſtificare. Psͣ. Facta eſt iudęa ſanctificatio eius. Eſa. xliij. d. ſcd̓maliā litterā: Dic tu prior iniqͥtates tuas vt iuſtificeris. Et nō confundar confiteri: quia non cogito nec appeto laudari ab hoībus ẜꝫtm̄ a te. Hoc eſt qd̓ ſequit̉: b ¶ Nam ⁊ teſtimonia tua meditatio mea eſt: id eſt de hͦ cogito quō tu mihi ſis teſtis ī ꝯſciētia:ꝫnon contra me ſed pro me. Roma. viij. c. Ipſe ſpūs reddit teſtimoniū ſpiritui noſtro ꝙ ſumus filij dei. j. Ioh̓. v. b. Tres ſunt qͥteſtimoniū dant in celo: pater/ verbū/ et ſpūſſctūs. Pater teſtimoniū dat pro nobis/ ſi quātū poſſumꝰ facimꝰ. Filiꝰ/ ſi quātū ſcimꝰoꝑamur. Spūſſctūs/ ſi qd̓ nobis ſuggerit adimplemꝰ. Hęc teſtimonia dei meditari debemꝰ. Itē teſtimonia dilectiōiſ chriſti/ ſunteius natiuitas/ paſſio/ deſcēſus ad inferos reſurrectio aſcēſio ſpirituſſancti miſſio/ vltimꝰ aduentꝰ. Hęc ſūt ſeptē ſignacula: de qͥbꝰdicit̉ Apocꝭ. v. b. Hęc debemus cogitare. Deut̓; xj. c. Ponite hͦverba mea in cordibꝰ ⁊ in animis vr̄is. Et ſequit̉: Docete filiosvr̄os vt illa meditent̉. Qui autē hͨ meditat̉/ ꝯcutit̉ ad timorē ⁊ accendit̉ ad maiorē: quę duo excitant hoīem ad bonū agēdū: Vndeſubdit: d ¶ Et ꝯſiliū meū iuſtificatiōis tuę. q. d. ex illa meditatiōe firmaui ꝯſiliū/ vt iuſtificatiōi meę intenderē. Ioſue. ix. d.Timuimꝰ valde ⁊ ꝓuidimꝰ aīabꝰ nr̄is. Ioh̓. xiiij. c. Si qͥs diligitDal eth. Sup contra ſuū defectū petijt auxiliū: Sꝫ qm̄Dhęſit pauimento ⁊cͣ. (me ſermonē meū ſeruabit.Eexꝑtus ē duplex eſſe impedimētū bn̄ oꝑandi: ideo timet:Un̄ huic octonario p̨̄ponit̉ Daleth lr̄a: q̨̄ interp̄tat̉ timor vl̓ naͣtiuitas. Quę duo bn̄ iūgunt̉: Nam initiū ſapīę timor dn̄i: vt d̓r īpſalmo. Et facit natiuitatē ſpūalē: Un̄ Ęſa .xxvj. d. ẜm vnā lr̄aꝫ.A timore tuo dn̄e ꝯcępimꝰ ⁊ qͣſi parturiuimꝰ ⁊ peꝑimꝰ ſpm̄ ſalutꝭ.Primū impedimētū bn̄ oꝑandi ē fomes ſeu amor carnal̓. Secundū eſt accidia. De pͦ dic̄: ibi: Adhęſit ⁊cͣ. De ſcd̓o: ibi: Dormitauit ⁊cͣ. Dic̄ gͦ: e ¶ Adhęſit pauimēto .i. carni: f ¶ Anima mea. q. d. mō ſpero: qꝛ vt p̨̄dixi: mō ꝯſiliū meū iuſtificatiōeſtuę: ſed tn̄ timeo: qꝛ impedimētū video bn̄ oꝑandi ⁊ ꝓnū me ſentio ad relabēdum: qꝛ/ adhęſit aīa mea/ ꝑ carnalē affectum: pauimēto .i. corꝑi vel carni: Nemo enī vnqͣꝫ carnē ſuā odio habuit.Pauimētū aūt d̓r a pauere vl̓ pauire/ qd̓ eſt ferire: eo ꝙ terra velEt lapis feriēdo terit̉ vt pauimētū fiat lene ⁊ nitens ⁊ ſolidū: ſic caroꝯculcāda ē ⁊ diſciplinis feriēda. Et qͣꝫto magꝭ ꝯculcat̉: tāto magꝭſolidat̉ et leuiꝰ portat ſupͣ incedētē ſpiritū ⁊ ędificiū bonoꝝ opeꝝ.
Heſter. j. b. Lectuli aurei ⁊ argentei ſuꝑ pauimētū. Vel ſicut etiātangit Glo. pauimentū ſunt terrena .ſ. diuitię/ delitię/ et honores:Quę dicunt̉ pauimētū multꝭ rōnibꝰ. Pauimētū enī eſt planū etdefacili trāſcurrit̉: ſic tꝑalia cito trāſeūt. Sap̄. v. b. Quid nob̓ ꝓfuit ſuꝑbia: aut diuitiaꝝ iactātia qͥd ꝯtulit nob̓? Trāſierūt oīa iſtavelut vmbra: et tanqͣꝫ nūciꝰ p̨̄currēs ⁊cͣ. Necſolū tranſeūt: ſed magis ꝓprie trāſeunt̉/ et cito.Lucꝭ. xij. c. Stulte hac nocte repetēt aīam tuama te: q̨̄ autē paraſti cuius erūt? Iob. xx. c.Cū habuerit qd̓ cupierat/ poſſidere nō poterit. Item pauimentū ꝯculcat̉: ſic iſta tꝑalia/ aſanctis. Apocꝭ. xij. a. Luna ſub pedibꝰ eius.Phil̓. iij. b. Oīa detrimētū feci ⁊ arbitror vtſtercora. Item pauimentū plenū eſt puluere:ſic dignitates plenę ſunt impijs qͥ dicit̉ puluis. Psͣ. Non ſic impij nō ſic: ſed tanqͣꝫ puluis quē ꝓijcit ventꝰ ⁊cͣ. ij. Regꝭ. xxij. d. Oelebo eos vt puluerē terrę. Item pauimentū durum eſt: ⁊ ideo nō facit fructū: ſic tꝑalia. Eccͣj.xxj. b. Via peccātiū cōplantata ē lapidibus.Eccͣs. v. b. Qui amat diuitias fructū non capiet ex eis. Item pauimēto adhęſit aīa multoꝝ. Iob. xxiiij. b. Non habentes velamentūid eſt charitatē amplexati ſunt lapides. Dicitaūt hic iuſtus ſub p̨̄terito ꝯfitens de auaricia:Adhęſit ⁊cͣ. Et hoc ē ꝯtra naturā ꝙ aīa adhęret pauimēto quęręcipit̉ adhęrere deo. Deut̓. x. d. Dn̄m deū tuū timebis/ ⁊ ei ſoli ſeruies: ipſiqꝫ adhęrebis. Et Deut̓. iiij. a. Vos aūt qͥ adhęretꝭdeo viuitis vniuerſi j. Corꝭ. vj. d. Qui adhęret deo vnꝰ ſpūs eſt.Qui autem huic pauimēto ſiue carni ſiue tꝑalibꝰ adhęret/ morit̉ ꝑpctm̄. Roma. viij. c. Si ẜm carnē vixeritꝭ moriemini. j. Timoth̓.vj. b. Qui volunt diuites fieri incidūt in temptationē ⁊ in laqueūdiaboli: ⁊ deſideria multa inutilia ⁊ nociua: q̨̄ mergūt hoīes in interitum ⁊ ꝑditionē. Et qꝛ ſic anteqͣꝫ peniteret mortuꝰ fuerat: Iōpetit. viuificari/ dicēs: g ¶ Uiuifica me nō ẜm meū meritū: ſꝫh. Scd̓m verbū tuū .i. ẜm ꝓmiſſū tuū. Eceh̓. xviij. e. In quacunqꝫ hora ingemuerit pctōr: oīm iniqͥtatū eiꝰ nō recordabor amplius. Uel Scd̓m verbū tuū .i. auxilio verbi tui. Ioh̓. vj. gͦ.Uerba q̨̄ ego loquor ſpūs ⁊ vita ſunt. Et qd̓ ꝓmiſſū ſibi debeatſolui/ oſtēdit dicēs: i ¶ Uias meas/ pauimēti: k ¶ Enūciaui .i. pctā in quibꝰ male ambulaui ꝯfeſſus ſum: ⁊ iō me debes viuificare. Prouer. xxviij. b. Qui abſcōdit ſcelera ſua nō diriget̉: quiaūt ꝯfeſſus fuerit ⁊ reliq̄rit ea/ miſericordiā ꝯſequet̉. Iob. xxxj. d.Si abſcondi vt hō pctm̄ meum. l ¶ Et exaudiſti me delendopctā q̨̄ ꝯfeſſus ſū. Hoc enī ſequit̉. Un̄. sͣ. Dixi confitebor aduerſū me iniuſticiā meā dn̄o: ⁊ tu remiſiſti ⁊cͣ. Quia vero vias measmalas tibi enūciaui: tu mihi tuas bonas annūcia. Hoc ē qd̓ ſeqͥt̉:m ¶Doce me iuſtificatiōes tuas. Hę ſūt vię dn̄i: nō tm̄ cognoſcēdę ſꝫ tenēdę: Un̄ mutato noīe viarū: vocat eas iuſtificatiōeſ:qꝛ ābulātes ī eiſ iuſtificāt ⁊ ad regnū cęli ducūt: Mat. iij. a. et. iiij.c. Pęnitētiā agite: appropinqͣbit enī regnū cęloꝝ. Hoc ē triuiū: d̓qͦ Exo. iij .ſ. Dn̄s deꝰ hebręoꝝ vocauit nos: ibimꝰ viā triū dierūī deẜto. Hęc etiā triplex via notat̉ in hͦ ꝟſu: Uias meas enunciaui/ in confeſſione: et exaudiſti me in contritione. Psͣ. Corꝯtritū ⁊ humiliatū deus nō deſpicies. Vel iuſtificationes .i.mādata: Uel iuſtificatiōes .i. ſpūalem intellectū legis: quia lr̄aoccidit: ſpūs aūt viuificat. ij. Corꝭ. iij. b. Sed qꝛ ſunt aliqͥ qui cognoſcūt iuſtificatiōes: ſed tn̄ modū procedēdi in eis ignorāteſ minus proficiūt: ideo etiam ſe in modo inſtrui petit dicens: n ¶ Uiam iuſtificationū tuarū inſtrue me .i. modū ⁊ ordinem adimplendi eas. Seneca. Bona male locata/ mala reputato. Bonaenī ordinari debent. Un̄ Cantꝭ. ij. a. Ordinauit in me charitateꝫ.Cognitis autem iuſtificationibꝰ ⁊ eorum ordine ſequi debet vſusoperis: Vnde addit: o ¶ Et exercebor: ſicut exercetur homoin palęſtra vt habilior fiat. jͣ. Timoth̓. iiij. b. Exerce teipſū ad pietatem. p ¶ In mirabilibus tuis: id eſt in ipſis iuſtificationibus: quę inexpertis mirabiles vident̉. Eſa .xxv. a. Quoniam feciſti mirabilia. Iuſtificationes etiam peccatoꝝ dicunt̉ mirabiles:quia ibi apparet mirabilis dei miſericordia. Psͣ. Mirifica miſericordias tuas qui ſaluos facis ſperantes in te. Habito de primoimpedimento bene operandi/ ⁊ de his quę cōtra illud petit: ſequitur de ſecūdo impedimēto: quod eſt tędiū ſeu accidia: De qͦ dicit:5 Dormitauit aīa mea
Temꝑalia ⁊terrena dicuntur pauimentum
conſo-ꝙ mea
Nsͣ. 1.
Al̓ ypronūciaui
oralit̓
ciauiAl̓ iuſticiarumAl̓ rinſinuamihi
pē. 113.
Psͣ. 31.
Psͣ. .50.
Psͣ .110.
eph̓. 5. f. jPauimētūidē dicet̉
Psͣ .16.